Ο Άρης και οι παθογένειές του

• Η ένταση του 15πτου και το ανακάτεμα
• Η διαχείριση του «σοκ»

Η αλήθεια είναι ότι ο Άρης (μας) έχει συνηθίσει σε πισωγυρίσματα σαν το αποψινό με τον ΠΑΟΚ στο «Κλ. Βικελίδης» και παρά την αγωνιστική σταθερότητα που εμφανίζει στη διάρκεια της χρονιάς, παραμένει μια ομάδα που μπορεί να σε εκπλήξει αλλά και να ρίξει την ψυχολογία σου στα τάρταρα. Όπως δηλαδή, προσφάτως, αναδείξαμε την ικανότητα αυτής της ομάδας να επιστρέφει έπειτα από ένα αρνητικό αποτέλεσμα αναγκάζοντας κόσμο και κοσμάκη να μαζέψει τη γλώσσα του, με τον ίδιο τρόπο έχει μια μαγική ικανότητα να μην κάνει τα βήματα παραπάνω που οδηγούν στην καταξίωση και κυρίως στην είσπραξη των κερδών μιας χρονιάς.

Αυτό έγινε στα μέσα του Γενάρη στις δύο ήττες από ΑΕΚ και Παναθηναϊκό στο «Κλ. Βικελίδης», στο ίδιο έργο θεατές και στον αγώνα των Playoffs με την «Ένωση», πάρε και το σημερινό για πικρό επιδόρπιο, αλλά να μην ξεχνάμε και το 2-2 της Τούμπας. Κι έτσι, έφτασε στο σημείο να μην είναι φαβορί για την κατάληψη της 2^ης θέσης την οποία θα έπρεπε να είχε κλειδώσει πολύ νωρίτερα.

Είναι μία από τις κακές συνήθειες σε βαθμό παθογένειας που έχει ο Άρης να μην κερδίζει τα παιχνίδια που «πρέπει», σαν το περσινό με την ΑΕΚ στο «Κλ. Βικελίδης» που του στέρησε τη δυνατότητα πρόκρισης στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Σαν το πιο πρόσφατο με τον Ολυμπιακό (επίσης στο Κύπελλο) στο ίδιο χορτάρι όπου εκεί η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά λόγω του τρόπου με τον οποίο ήρθε ο αποκλεισμός.

Σήμερα δεν έχασε από μια καλύτερη ομάδα, αυτό τουλάχιστον έδειξε η εικόνα αλλά από μια ομάδα που έπαιξε πιο έξυπνα από αυτόν και κυρίως απέφυγε τα λάθη. Μια ομάδα η οποία είχε τον πρωταγωνιστή της, ονόματι Κάρολ Σφιντέρσκι, ενώ ο Άρης μάταια αναζήτησε κάποιον. Γιατί ο Πολωνός φορ έκανε πράγματα που δεν μας συνηθίζει, με την σωστή κίνησή του σε όλους τους χώρους, την ικανότητά του στη δημιουργία και η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να γράψει το φύλλο της στατιστικής και δεύτερη ασίστ στη φάση του Ελ Καντουρί. Βέβαια η δημιουργία του συνδυάστηκε με το τρομερό λάθος του Εμάνουελ Σάκιτς ο οποίος δεν αντιλήφθηκε ποτέ ότι ο Σβαμπ ήταν στην πλάτη του, δεν συνεννοήθηκε σωστά με τον Χουλιάν Κουέστα και γενικώς αναδείχθηκε για μια ακόμη φορά το πρόβλημα επικοινωνίας. Γενικώς ο Αυστριακός το πρώτο ημίχρονο ήταν το ίδιο κακός με τον Λίντσεϊ Ροζ ο οποίος επιδόθηκε σε ρεσιτάλ λαθών καθώς έχει συμμετοχή και στη φάση του γκολ.

Εκεί άλλαξαν εξάλλου και οι ισορροπίες του αγώνα καθώς ο ΠΑΟΚ δεν κοίταξε απλά την άμυνά του αλλά εφήρμοσε με ευλάβεια μια αμυντικογενή τακτική, επενδύοντας στους χώρους που θα έβρισκε στην κόντρα επίθεση. Φόρτωσε σωστά τον άξονά του αναγκάζοντας τον Άρη να παίξει από τα άκρα, μια ομάδα δηλαδή η οποία δεν διακρίνεται για την ικανότητά της στα γεμίσματα κι αυτό φρόντισε να αποδείξει (και) ο Σάκιτς.

Ο Άρης δεν έκανε ευκαιρίες γιατί πέταξε στα σκουπίδια ό,τι προϋπόθεση δημιούργησε με κόπο και ιδρώτα απέναντι στην πολυπρόσωπη άμυνα του αντιπάλου. Αλλά με τον Ματέο Γκαρσία να υπενθυμίζει ότι ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό ήταν μια ευχάριστη παρένθεση, τον Φακούντο Μπερτόγλιο να είναι κλεισμένος και τον Μαντσίνι να μην είναι ο παίκτης που μπορεί να φτιάξει μια φάση από μόνος του, ο Άρης δεν ήταν τίποτε περισσότερο από κουραστικά φλύαρος και ουδόλως δημιουργικός.

Η ένταση του 15πτου και το ανακάτεμα

Ο Άρης έβγαλε την ένταση που τον χαρακτηρίζει σαν ομάδα στα πρώτα 10-15 λεπτά του δεύτερου μέρους αλλά και μετά την απόκτηση αριθμητικού πλεονεκτήματος έπειτα από την γκάφα Ουάρντα. Στο υπόλοιπο διάστημα, ο σφυγμός του ήταν μια… ευθεία γραμμή. Κατοχή μπάλας, ελάχιστη δημιουργία, αλλαγή πλευράς μπας και βγει το σχέδιο της απομόνωσης. Σχέδιο υπήρχε αλλά το μεγάλο πρόβλημα του Άρη είναι ότι πολλές φορές δεν ξέρει τι να κάνει έχοντας την μπάλα στα πόδια του. Οι αντιδράσεις του Άκη Μάντζιου από τον πάγκο ήταν λογικές, σωστές και στο πρέπον timing σε μια προσπάθειά του να ανατρέψει τις ισορροπίες του αγώνες, αλλά κι αυτές (οι αλλαγές) δεν έφεραν την άνοιξη. Αφού δηλαδή αποφεύχθηκε ο εκτροχιασμός στη σωτήρια απόκρουση του Χουλιάν Κουέστα, ο Άρης θύμισε σπρίντερ που έτρεχε δίχως να ξέρει που βρίσκεται η γραμμή τερματισμού. Καθόλου τυχαία περιορίστηκε (ουσιαστικά) στη μία μόλις φάση στο δεύτερο ημίχρονο, αυτή του Φακούντο Μπερτόγλιο στο τέλος. Προφανώς θα έπρεπε να είχε κάνει περισσότερες κρίνοντας από τον χρόνο που είχε την μπάλα στα πόδια του, αλλά δεν είχε τρόπο έκφρασης ή μάλλον, όταν έφτανε στο σημείο να εκφραστεί μπέρδευε τα λόγια του από τσαπατσουλιά. Με κλεισμένο (σταθερά) τον άξονα και παιχνίδι από τα άκρα. Ο Άκης Μάντζιος είχε προβλέψει την τακτική του ΠΑΟΚ, γι’ αυτό έριξε στο παιχνίδι τον Κριστιάν Γκάνεα, ποιος είπε όμως ότι βγαίνει πάντα το σχέδιο του προπονητή; Έψαξε μια ατομική ενέργεια από τους Μπρούνο Γκάμα, Σάντε Σίλβα, έριξε στο παιχνίδι τον Κώστα Μήτρογλου για να φορτώσει την περιοχή και με την ελπίδα ότι δεν θα πάνε χαμένα τα γεμίσματα, για τον ίδιο λόγο έβαλε στο παιχνίδι και τον Ντάνιελ Σούντγκρεν αλλά... άσπρη μέρα δεν είδε.

Η διαχείριση του «σοκ»

Τώρα η ομάδα του Άκη Μάντζιου θα δοκιμάσει και πάλι τα αντανακλαστικά της, θα πρέπει να αποδείξει ότι ξέρει να βρίσκει τον δρόμο της επιστροφής έπειτα από ένα ισχυρό «σοκ». Γιατί κάθε ήττα σε παραδοσιακό ντέρμπι της Θεσσαλονίκης προκαλεί κλονισμό και η σημερινή (21/4) δεν αποτελεί εξαίρεση. Στοιχειοθετεί ισχυρό χτύπημα στην ψυχολογία της ομάδας, την αναγκάζει να κάνει βήματα πίσω και της βάζει πίεση στο μυαλό γιατί ο στόχος της Ευρώπης δεν έχει εξασφαλιστεί ακόμη. Απλά ο Άρης διατηρεί το βαθμολογικό πλεονέκτημα αλλά θα πρέπει κάποια στιγμή να μάθει να το αξιοποιεί. Κι αυτό γίνεται στα παιχνίδια που έχουν το «πρέπει».