Η Α.Ε.Κ. και τα τρία... αρρωστάκια της!

Η Α.Ε.Κ. και τα τρία... αρρωστάκια της!

Η Α.Ε.Κ. και τα τρία... αρρωστάκια της!

Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει για Μελισσανίδη, Αγγελόπουλο και Παπασταμάτη που έχουν κάνει ξανά ευτυχισμένους τους οπαδούς της Ένωσης και συνιστούν εγγύηση για το: τα καλύτερα έρχονται...

«Και ζούμε ευτυχισμένες Κυριακές»... Είναι ένας στίχος από ένα παλιο (γνήσια ποδοσφαιρικό) σύνθημα των φίλων της ΑΕΚ (το οποίο λατρεύω) την εκπλητική εποχή που η ομάδα κατακτούσε τη μια κούπα πίσω από την άλλη και ειδικά αυτή του πρωταθλήματος, στη δεκαετία 1989-1999 για την... μοναχοκόρη της προσφυγιάς (που λέει και ο φίλος μου ο Άκης). Θαρρώ ότι δεν είναι υπερβολή να το ανοίξω λίγο και εστιάζοντας στο σήμερα, σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και χάντμπολ να αναγνωρίσουμε ότι το βιώνουν (επιτέλους) ξανά οι Ενωσίτες σε απίθανο όσο και πρωτοφανή βαθμό!

Ήθελα από την Κυριακή να το γράψω αυτό το κείμενο με αφορμή (και) την κούπα στο μπάσκετ, το διπλό στην Θεσσαλονίκη και την πρόκριση στην Νορβηγία για το χάντμπολ. Ωστόσο ένιωθα περίεργα γιατί στην Ελλάδα όλοι τα μεταφράζουν όπως τους βολεύει και σε χαρακτηρίζουν επειδή θα γράψεις την πραγματικότητα. Το σκέφτηκα ξανά και ξανά για να φτάσω στην απόφαση την αυτονόητη: δεν έχω κανένα λόγο να μπαίνω σε τέτοια διαδικασία, όλοι γνωρίζουν (όπως θα έλεγε και ο Μπάγεβιτς) «τι είναι και πως είναι» σε ότι αφορά την αφεντιά μου... Κατέληξα ότι πρέπει να αναγνωρίζεις κιόλας, όχι μόνο να κρίνεις, αλλιώς είσαι κομπλεξάρας.

Γι' αυτό κατά την άποψή μου πρέπει να αναγνωρίσουμε την αξία, την προσφορά και αυτό που έχουν καταφέρει ήδη (και για το μέλλον) οι διοικητικοί ηγέτες των συγκεκριμένων τμημάτων της ΑΕΚ (ποδόσφαιρο, μπάσκετ και χάντμπολ): Δημήτρης Μελισσανίδης, Μάκης Αγγελόπουλος και Σταμάτης Παπασταμάτης είναι τα πρόσωπα εκείνα που έχουν κάνει ξανά ευτυχισμένους τους οπαδούς της Ένωσης. Τους δίνουν τη δυνατότητα να ονειρεύονται ξανά χωρίς... ταβάνι για την αγαπημένη τους ομάδα, να πανηγυρίζουν τίτλους, επιτυχίες εντός κι εκτός συνόρων και να απογειώνουν το μέλλον της με τη δημιουργία των νέων γηπέδων...

Είναι τα πρόσωπα που θα δεχτούν την περισσότερη κριτική. Σωστή ή λανθασμένη, καλοπροέραιτη ή όχι, δίκαιη ή άδικη, είναι δεδομένο και λογικό να εστιάζουν όλοι σε αυτούς και να αξιώνουν πάντα το καλύτερο. Από τους δημοσιογράφους έως (και κυρίως) τους φίλους της ίδιας της ομάδας. Είναι αυτοί που θα ακούσουν τα πολλά αρνητικά σχόλια αν το... καράβι που λέγεται ΑΕΚ δεν τραβάει. Οι ηγέτες που θα χρεωθούν διπλά και τριπλά την όποια αρνητική εξέλιξη μιας σεζόν και την αποτυχία αν έρθει τέτοια στην πορεία μιας σεζόν (που θα 'ρθουν και τέτοιες στιγμές).

Ωστόσο εκτιμώ ότι στο δικό μας... πλανητή, αυτόν της ΑΕΚ, οφείλουμε να μη ξεχνάμε το πρόσφατο παρελθόν. Να κοιτάζουμε πάντα προς τα πίσω, τα χρόνια που πέρασαν και υποχρεωθήκαμε να βιώσουμε σε όλα τα τμήματα καταστάσεις που προκαλούσαν ερωτηματικό για το αν θα καταφέρουν να επιβιώσουν οι ομάδες (οι συγκεκριμένες μάλιστα). Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε γιατί θα το ξαναζήσουμε.

Έχοντας λοιπόν όλες εκείνες τις εικόνες στην πρόσφατη ιστορία της ΑΕΚ οφείλουμε, κάπου κάπου ντε, να αναγνωρίζουμε και να αντιλαμβανόμαστε τι εποχή βιώνουμε με το σημαντικότερο να είναι τούτο: τα καλύτερα έρχονται! Έσπασα το κεφάλι μου να ψάξω και να βρω στο παρελθόν να υφίσταται ανάλογη καλή εποχή για το Club σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, χάντμπολ (ή κάποιο άλλο τμήμα της ερασιτεχνικής) και διάολε δεν μπορώ να αναφέρω κάποια. Αν εξαιρέσουμε την εποχή με Μελισσανίδη (πάλι) και μετά με Φιλίππου στο μπάσκετ δεν υπάρχει κάποια εποχή που να μπορώ να φέρω στο μυαλό μου και να «ζούμε ευτυχισμένες Κυριακές»!

Μπορεί να έχω και λάθος... Μα ειλικρινά δεν βρίσκει το μυαλό μου ανάλογη εποχή! Να έχει διοικητικούς ηγέτες που με όσα κάνουν να έχει δεδομένο ότι συνιστούν εγγυητές για το μέλλον της ΑΕΚ και να δημιουργούν της συνθήκες εκείνες ώστε να μπορεί να πανηγυρίζεις τίτλους, νίκες, προκρίσεις (εντός κι εκτός συνόρων). Μπορώ πιο εύκολα να θυμηθώ Αδαμίδη στο ποδόσφαιρο και έπειτα όλους τους απίθανους δήθεν σωτήρες, μπορώ να φέρω και πρόσωπα σε ερασιτεχνική και μπάσκετ, που η ομάδα βίωνε απίθανα και τραγικά πράγματα με καταστροφικά αποτελέσματα (δεν θέλω να γράψω ονόματα, μα δεν πρέπει να ξεχνάμε). Όμως αντίστοιχα καλή εποχή στην ΑΕΚ δεν μπορώ να θυμηθώ...

Στο ποδόσφαιρο η ΑΕΚ επί των ημερών Μελισσανίδη έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα, ένα κύπελλο, επέστρεψε στην Ευρώπη και έκανε αήττητο εθνικό ρεκόρ ενώ κούνησε ξανά σεντόνι, έπαιξε στο Champions League. Την ίδια ώρα που έγινε δικό της το προπονητικό της κέντρο, απέκτησε άδεια για να χρησιμοποιείται ως χώρος άθλησης (ούτε αυτό δεν υπήρχε) και βέβαια γίνεται το όνειρο ζωής ΟΛΩΝ μας πραγματικότητα: το γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια! Στην πραγματικότητα όλα τα παραπάνω τα κατάφερε η ποδοσφαιρική ομάδα ενώ δημιουργεί το νέο της γήπεδο, αυτό από μόνο του σαν γεγονός απογειώνει κάθε αγωνιστική επιτυχία...

Αν κάποιος υποστηρίξει ότι με την επιστροφή της η ΑΕΚ -και ενώ δημιουργεί το νέο της «σπίτι» στα πατρογονικά της εδάφη, στη δική της πόλη, στην Νέα Φιλαδέλφεια- θα κατακτούσε πρωτάθλημα, Κύπελλο και θα έκανε εθνικό αήττητο ρεκόρ (που δεν θα σπάσει κιόλας) στην Ευρώπη και θα επέστρεφε και στο Champions League με τα δεδομένα που υπάρχουν τώρα στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, προφανώς και θα τον αποκαλούσαν τρελό, ή έστω θα του έλεγαν να κόψει αυτά που πίνει!

Στο μπάσκετ η ΑΕΚ του Μάκη Αγγελόπουλου έχει ήδη σε διάστημα τριών σεζόν κατακτήσει τέσσερις τίτλους. Την πρώτη δε εγχώρια κούπα τη σήκωσε κερδίζοντας Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό σε ημιτελικό και τελικό Κυπέλλου αντίστοιχα. Ακολούθησε η ευρωπαϊκή κούπα στο ΟΑΚΑ μπροστά σε 20.000 φίλους της το 2018 οι οποίοι το γέμισαν δυο μέρες για να γιορτάσουν το «έγινες πάλι πρώτη, μοναδική βασίλισσα σε όλη την Ευρώπη».

Ακολούθησε ένας Παγκόσμιος τίτλος μια σεζόν μετά και φέτος ξανά ένας εγχώριος τίτλος, πάλι κούπα, πάλι Κύπελλο και την ίδια ώρα υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης. Θα το προσπαθήσει και θα το διεκδικήσει έως το τέλος! Παράλληλα φτιάχνεται το κλειστό για να την υποδεχθεί, να μη μοιράζεται το ΟΑΚΑ, να βρει το «σπίτι» της το οποίο θα την κάνει πιο δυνατή. Θα λέγαμε πριν χρόνια κι όταν αναλάμβανε ο Αγγελόπουλος ότι θα πάρουμε 4 κούπες σε 3 σεζόν και δεν θα γελούσαν και τα... τσιμέντα; Κι όμως...

Βέβαια υπάρχει και το χάντμπολ. Η λατρεία μας... Τα δύσκολα τα χρόνια ήταν εκεί! Και πάνω που φάνηκε να μένει πίσω ένα άθλημα που μας κέρδισε επειδή είχε άνδρες, μάγκες, όπως ο Τσαούσης, ο Παπαδόπουλος, ο Μπακαούκας, τη στιγμή που ανέβαιναν μπάσκετ και ποδόσφαιρο, ήρθε ο Σταμάτης Παπασταμάτης να απογειώσει ξανά το αγαπημένο τμήμα των φίλων της ΑΕΚ. Να την κάνει το απόλυτο κουμάντο εντός των συνόρων. Μένει να κατακτηθούν και οι δυο εγχώριοι τίτλοι για να επιβεβαιωθεί αυτό, όμως η Ένωση στο χάντμπολ είναι ξανά το μεγάλο αφεντικό.

Δεν του αρκεί όμως... Θέλει και την Ευρώπη. Ψάχνει το παραπάνω ο Παπασταμάτης. Γι' αυτό δημιούργησε αυτήν την ΑΕΚ που βλέπουμε στο χάντμπολ και τρίβουμε τα μάτια μας. Και οι αντίπαλοί της φυσικά... Μια ομάδα που δεν έχει φτάσει ούτε το 80% ακόμη και ίσως να μη το πιάσει φέτος, αφού οι βάσεις μπήκαν φέτος με πρόγραμμα όχι μόνο για σήμερα, αλλά κυρίως για το μέλλον και όχι μόνο για ένα, δυο χρόνια!

Είναι τα τρία πρόσωπα ''ευλογία'' για την ΑΕΚ επειδή είναι... αρρωστάκια μαζί της. Θαρρώ τους αξίζει, έστω μια φορά, να αναγνωρίσουμε όσα έχουν κάνει, όσα συνεχίζουν να κάνουν και όσα κυρίως δημιουργούν (σ.σ.: γήπεδα) ώστε το μέλλον σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και χάντμπολ να απογειώσει το club και να γεννήσει νέους Ενωσίτες... Εννοείται πως θα συνεχίσουμε να αξιώνουμε καλύτερες μεταγραφές, καλύτερα αποτελέσματα, καλύτερες ομάδες που θα κερδίζουν και θα κατακτούν τίτλους, με κριτική η οποία θα πρέπει πάντα να γίνεται με γνώμονα ότι: εχθρός του καλού είναι το καλύτερο!

Όπως σημειώνω και παραπάνω δεν πρέπει να ξεχνάμε. Τις εποχές που προσπαθούσαμε να μαζέψουμε λεφτά για να πληρώσουμε τους διαιτητές στο ΟΑΚΑ πριν τη σέντρα! Που ψάχναμε τέλη εβδομάδας να φτιάξουμε το πρόβλημα στην εφορία για να τυπώσουμε εισιτήρια. Μαζεύαμε τους παίκτες για να φάνε στην Νέα Φιλαδέλφεια, μικρά παιδιά! Τους επίδοξους σωτήρες από Αμερική και Αγγλίες έως και τον... Ξενιάδη! Όλα όσα ζούσαμε σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, αλλά και στο χάντμπολ με παράγοντες μιας σεζόν!

Τώρα γκρινιάζουμε αν δεν τα κερδίζουμε ΟΛΑ στο ποδόσφαιρο. Θέλουμε (και καλά κάνουμε μωρέ) τους καλύτερους παίκτες να πάρουμε... Μας πιάνει η μίρλα αν δεν μας πάει η σεζόν και δεν διεκδικούμε τίτλο έως το τέλος. Το σωστό είναι, αυτό της πρέπει της ΑΕΚ, δεν το συζητάμε, παντού. Αλλά επιτέλους μπορούμε και εστιάζουμε σε αυτά και ΜΟΝΟ... Αυτό αρκεί για να σεβόμαστε και να αναγνωρίζουμε!

Οφείλουμε ΠΑΝΤΑ να κοιτάμε προς τα πίσω λοιπόν για να βλέπουμε σωστά μπροστά, να θυμόμαστε όλα όσα βιώσαμε και πόσο κοντά φτάσαμε στο τέλος, για να αντιλαμβανόμαστε και όσα σημαντικά έχουν ήδη συμβεί, όσα υπέροχα έχουμε ήδη ζήσει με την πλέον σημαντική επισήμανση να είναι αυτή: τα καλύτερα έρχονται...

Σ' αυτό το blog δεν μπορεί να υπάρχουν (και) υστερόγραφα!