Πού είναι εξαφανισμένοι οι πλούσιοι Παναθηναϊκοί;

Υπέροχη η απόλυτη συσπείρωση στην Λεωφόρο και η επιστροφή της υγείας στις κερκίδες, ακόμη πιο ωραίο το κάθε πάρτι που στήνεται εντός και εκτός έδρας τον τελευταίο μήνα με αποκορύφωμα αυτό που θα γίνει το Σάββατο στην Τρίπολη με την εκστρατεία 1.500 φίλων του «τριφυλλιού», στα όρια του ηρωϊσμού η προσπάθεια του Μαρίνου Ουζουνίδη να κρατήσει όρθιο το αγωνιστικό κομμάτι και μεγάλη του μαγκιά, μεγάλη ανάσα βαθμολογική και ψυχολογική η νίκη επί του Ολυμπιακού. Τέλεια όλα τα παραπάνω αλλά δεν φτάνουν. Τα ευχάριστα συναισθήματα που δημιουργούν διαρκούν μόνο μερικές ώρες, όσες κράτησε το βράδυ Σαββάτου, άντε κι αυτό της Κυριακής. Και δεν είναι μόνο για τους ανθρώπους που «τρέχουν» την ΠΑΕ αυτό το διάστημα τούτο το σκωτσέζικο ντους, είναι για όλους! Ακόμη και για τους οπαδούς που έχουν καταλάβει την κρισιμότητα της κατάστασης και προσγειώνονται απότομα στην πραγματικότητα όταν από τα «όλε» του Σαββάτου, συνειδητοποιούν ότι πρέπει να βρεθεί 1.5 εκατομμύριο μέσα στον Νοέμβριο για να πληρωθεί η δόση του Οκτωβρίου στους ποδοσφαιριστές, ώστε να μην αποκτήσουν αρχές Δεκέμβρη δικαίωμα προσφυγής!

Η Δευτέρα και η κάθε επόμενη μέρα μετά από ένα παιχνίδι του «τριφυλλιού» και όλα όσα όμορφα το έχουν συνοδεύσει εξαφανίζονται. Είναι σαν να μην έγιναν και έτσι θα είναι όσο η βιωσιμότητα του συλλόγου θα απειλείτε μήνα με τον μήνα, μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα.
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, την οποία επέβαλλε ο Γιάννης Αλαφούζος στο κλαμπ, με μία ξεκάθαρα «εγκληματική» ποδοσφαιρικά και εταιρικά κίνηση, τραβώντας την πρίζα της χρηματοδότησης από την ΠΑΕ την ώρα που για πρώτη φορά μετά από χρόνια το παιχνίδι παίζεται περισσότερο στο χορτάρι και λιγότερο στην... ΕΠΟ, την ώρα που αν δεν είχε διαλύσει την περυσινή ομάδα ο Παναθηναϊκός θα ήταν πρώτος και φαβορί, την ώρα που πέταξε στα σκουπίδια την καλοκαιρινή υπόσχεση στον Μαρίνο Ουζουνίδη για συνέπεια στις πληρωμές μετά την μείωση του μπάτζετ!

Ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα ευτυχισμένος που βρίσκεται σπάνια στο... κάδρο και μοναχά από δύο-τρεις δημοσιογράφους αλλά θα πρέπει να γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως σε περίπτωση που διαλύσει αυτή την ομάδα που μέσα στο γήπεδο αποδεικνύει πως έχει μέλλον και παρόν, η ευθύνη θα είναι απόλυτα δική του, καθώς εκείνος είναι μεγαλομέτοχος, δική του υποχρέωση είναι να πληρώνονται οι παίκτες στην ώρα τους και το παρκάρισμα των μετοχών είναι δικαιολογία ικανή να πείσει μόνο τους νέους του φίλους και κανέναν άλλο. Το «φεύγω» στα λόγια ούτε την μετοχική σύνθεση της ΠΑΕ αλλάζει, ούτε τις ευθύνες που έχει «σβήνει», ούτε τίποτα. Ήδη κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες να πετάξει στα σκουπίδια την πενταετία που και χρόνο και χρήμα ξόδεψε για τον Παναθηναϊκό, στο χέρι του είναι αν θα μετατρεπεί στον απόλυτο εχθρό του συλλόγου, συνεχίζοντας να οδηγεί την ομάδα στην χρεωκοπία! Όποιος τα έβαλε με τον κόσμο του Παναθηναϊκού, πάντως, έχασε. Σε πολλά επίπεδα. Αυτό έχει διδάξει η ιστορία...

Ότι είχε λοιπόν πάντα ο Παναθηναϊκός είναι ο κόσμος του. Ένας κόσμος που από το υστέρημά του γεμίζει την Λεωφόρο, από το υστέρημά του βρίσκεται σε όποιο γήπεδο μπορεί μακριά από την Αθήνα. Ο περισσότερος κόσμος στερείται πράγματα για να είναι δίπλα στο «τριφύλλι» αυτές τις στιγμές. Μιλάμε για ανθρώπους του μεροκάματου, για οικογενειάρχες, για Έλληνες που η κρίση τους έχει γονατίσει. Όμως, είναι, εδώ! Βαστάνε. Πάντα δίπλα στην μεγάλη τους αγάπη.

Για παράδειγμα, η Θύρα 13 έχει δώσει μέχρι στιγμής 800 εισιτήρια διαρκείας! Βρέθηκαν δηλαδή 800 άνθρωποι να δώσουν 100 ευρώ σε μια χρονιά που αγωνιστικά είναι δύσκολο να φέρει κάτι, μόνο και μόνο για να κάνουν το καθήκον τους και να μην αφήσουν τον Παναθηναϊκό στην μοίρα του! Από την πλευρά τους έκαναν αυτό που πρέπει, «ματώνοντας» οικονομικά. Όχι μόνο με το συγκεκριμένο «κατοστάρικο» αλλά με τις εκδρομές τους στην επαρχία, με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.

Ο απλός κόσμος του Παναθηναϊκού στέκεται στο ύψος του. Και με το παραπάνω. Δεν μπορούν όμως να σώσουν την ομάδα. Κρατάνε την φλόγα ζωντανή και αυτή είναι τεράστια δουλειά!

Εκείνοι που μέχρι στιγμής παίρνουν... απουσία και μάλιστα ηχηρή είναι οι οικονομικά ισχυροί φίλοι του κλαμπ, οι άνθρωποι εκείνοι που θα μπορούσαν να δώσουν την λύση χωρίς να βάλουν μια περιουσία στα ταμεία της ομάδας. Έχουμε τονίσει και άλλες φορές πως η οικονομική κατάσταση του Παναθηναϊκού μόνο απαγορευτική δεν είναι για 4-5 δυνατά «πορτοφόλια». Αγάπη χρειάζεται πάνω απ'όλα, πλάνο που θα τηρηθεί με θρησκευτική ευλάβεια και θα στηριχθεί 100% από τον κόσμο με υπομονή και χρήματα που για το επίπεδο αυτών των επιχειρηματιών είναι ΤΙΠΟΤΑ.

Που είναι λοιπόν όλοι αυτοί; Γιατί δεν βγαίνουν μπροστά; Τι φοβούνται; Με εξαίρεση τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο που ενδιαφέρθηκε αλλά έκρινε πως με αυτά τα χρέη δεν μπορεί να δημιουργήσει τον Παναθηναϊκό που θέλει, κανείς άλλος δεν έκανε την παραμικρή κίνηση έστω και σε επίπεδο ανεπίσημων επαφών για να δει αν μπορεί να δημιουργηθεί μια κατάσταση που θα βγάλει τον Παναθηναϊκό από το αδιέξοδο.

Την πενταετία του Αλαφούζου ο μόνος που συστηματικά έβαζε χρήματα σε ετήσια βάση ήταν ο κ. Θεοδωρόπουλος της Chipita. Αν υποθέσουμε πως το «πρόβλημα» ήταν ο Αλαφούζος, αυτή την στιγμή ο Αλαφούζος δηλώνει πως αποχωρεί από την ΠΑΕ και αναλαμβάνει και 20 από τα 35 εκατομμύρια των χρεών. Και πάλι κανείς δεν εμφανίζεται. Προσοχή! Συμφωνώ πως κανείς δεν είναι χαζός να βάλει εκατομμύρια στον Παναθηναϊκό με «αυτόν» τον Αλαφούζο μεγαλομέτοχο και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με την παραχώρηση του πλειοψηφικού πακέτου και του management.

«Αγαπάμε τον Παναθηναϊκό αλλά δεν θέλουμε να μπλέξουμε με το ποδόσφαιρο». Θα μπορούσε να αποτελεί μια καλή δικαιολογία. Πέρα για πέρα αληθινή. Δεν μιλάμε για την Premier League αλλά για τον μέχρι πρότινος μεγαλύτερο βούρκο της Ευρώπης. Φυσικά και για να είμαστε ειλικρινείς η κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι ίδια με εκείνη που ζούσαμε για παράδειγμα μέχρι πέρυσι τέτοια εποχή. Το σύστημα που διέλυσε το άθλημα ισοπεδώθηκε, τα περισσότερα λαμόγια είναι εκτός ΕΠΟ και μέχρι στιγμής το πρωτάθλημα παίζεται περισσότερο στο γήπεδο και λιγότερο εκτός των τεσσάρων γραμμών, όπως συνέβαινε τα τελευταία είκοσι χρόνια!

«Εμείς να σώσουμε τον Παναθηναϊκό αλλά δεν έχουμε την δυνατότητα για άμεσο πρωταθλητισμό και ο κόσμος δεν έχει υπομονή» θα μπορούσε να είναι ακόμη μια εξαιρετική δικαιολογία. Ναι ο κόσμος του Παναθηναϊκού κάνει υπομονή είκοσι ολόκληρα χρόνια, ναι ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει περάσει πολλά.

Αυτή την στιγμή, όμως, ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει καταλάβει πως αν δεν αλλάξει άμεσα αυτή η κατάσταση τότε ο σύλλογος θα κινδυνεύσει με αφανισμό. Για αυτό, λοιπόν, είναι έτοιμος να αγκαλιάσει κάθε σοβαρή και αξιόπιστη προσπάθεια που θα οδηγήσει την ΠΑΕ να είναι «καθαρή» από τα βαρίδια του παρελθόντος μέσα στην επόμενη-για παράδειγμα-τριετία. Αφού δεν υπάρχει ο «λεφτάς» που θα... χώσει μια πενηντάρα για την «απογείωση», κανείς λογικός φίλος της ομάδας δεν θα σταθεί απέναντι σε μια σοβαρή προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα.

«Να βάλουμε λεφτά, να βοηθήσουμε την ομάδα αλλά δεν θέλουμε να φαινόμαστε». Και αυτό θα μπορούσε να αποτελεί μια πτυχή της διστακτικότητας των «πλούσιων» Παναθηναϊκών. Για προφανείς λόγους δεν είναι πολλοί εκείνοι που θέλουν να «φαίνονται» ότι συνεισφέρουν οικονομικά σε μια ποδοσφαιρική ομάδα.

Αυτό είναι θέμα που μπορεί να λυθεί μόνο αν δημιουργηθεί το πλάνο που έχουμε αναφέρει εδώ και καιρό, στην λογική του Ντέμη στην ΑΕΚ. Δυστυχώς ο σύλλογος δεν έχει πολλές τέτοιες προσωπικότητες και μόνο ο Καραγκούνης με τον Σαραβάκο θα μπορούσαν με επιτυχία να ηγηθούν. Προς το παρόν κανείς από τους δύο δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει το μεγάλο βήμα.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να ξοδέψει κάποιος χρήμα και χρόνο αυτή την στιγμή για τον Παναθηναϊκό.

Όμως το ίδιο εύκολα αντιληπτό γίνεται και το εξής:

Όποιος θέλει, μπορεί. Όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται μπορεί να βρει την φόρμουλα, μπορεί να βρει τον τρόπο για να αποτρέψει το μοιραίο.

Δεν μπορώ και δεν θέλω να πιστέψω πως δεν υπάρχουν 5-10 «άρρωστοι» και πλούσιοι Παναθηναϊκοί που θα στήριζαν ένα πλάνο με μπροστάρη τον Καραγκούνη ή τον «Μητσάρα». Δεν μπορώ και δεν θέλω να πιστέψω πως δεν υπάρχουν «λεφτάδες» με αισθήματα για αυτή την ομάδα. Ίσα ίσα που αν κρίνουμε από τον τρόπο που πανηγυρίζαν κόντρα στον Ολυμπιακό στις σουίτες της Λεωφόρου, ζουν και αναπνέουν για το «τριφύλλι».

Οι στιγμές είναι ιστορικές. Όλοι κρίνονται. Το πως θα τους γράψει η ιστορία θα το αποφασίσουν εκείνοι και ας ευχηθούμε πως δεν θα μπουν όλοι στο βιβλίο με τους «προδότες» αυτού του συλλόγου...