Άρης: Το απόλυτο μηδέν

Υποτίθεται ότι το ματς με την ΑΕΛ NOVIBET ήταν από τα λεγόμενα ζωής ή θανάτου. Αυτό ίσχυσε, μάλλον, μόνο για τους Θεσσαλούς. Αυτοί είχαν σπίθα, υψηλό κίνητρο και πολύ ξεκάθαρο πλάνο. Για τον Άρη, δυστυχώς, ήταν ένα ακόμη θλιβερό ματς. Από τα πολλά που έχει δώσει φέτος τα οποία κανείς δεν έχει λόγο να θυμάται. Αναμενόμενα ή μη, έπειτα από τα δύο πρώτα (καλά) παιχνίδια εντός του 2026, μπαίνει κι αυτό στη λίστα των απογοητευτικών επιδόσεων αυτής της ομάδας. Αποκαρδιωτική εμφάνιση, τουλάχιστον ενοχλητική γι’ αυτούς τους εκατοντάδες που «τραβήχτηκαν» στη θεσσαλική πόλη για την τρέλα τους, προσδοκώντας επίσης σε μια αλλαγή. Αυτό που παρακολούθησαν, ποδοσφαιρικά, ήταν άθλιο.

Μια ομάδα δίχως αρχή, μέση και τέλος η οποία σε ροή αγώνα δεν έχει να επιδείξει τίποτε περισσότερο από μία φάση. Ναι, αυτή του Νοά Φαντιγκά στο 28ο λεπτό. Μια ομάδα μπερδεμένη στο γήπεδο, με εμφανείς τάσεις παραίτησης και μ’ έναν προπονητή αποκαμωμένο ο οποίος προέβη σε πειραματισμούς κι έκανε την κατάσταση χειρότερη. Προφανώς γι’ αυτό το χάλι δεν φταίει μόνο ο προπονητής. Στον ομαδικό αθλητισμό ποτέ δεν φταίει μόνο ένας. Το πρόβλημα πάντα είναι συνολικό και ξεκινά από ψηλά. Ο Άρης δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση. Διοίκηση, ποδοσφαιριστές, προπονητής. Απλά πράγματα. Δεν είναι… τυφλοσούρτη, αλλά είναι οι τρεις παράγοντες που καθορίζουν την πορεία κάθε ομάδας. Στον Άρη, κανένας από αυτούς δεν κάνει σωστά τη δουλειά του.

Κανείς δεν ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις προσδοκίες κι αυτό αποτυπώνεται μέσα από τη βαθμολογία παράλληλα των (ήδη) δύο χαμένων στόχων. Ξεκινώντας από τον απογοητευτικό ευρωπαϊκό αποκλεισμό ο οποίος ήταν συνέπεια των καθιερωμένων καλοκαιρινών παθογενειών, συνεχίζοντας στις παλινωδίες που ακολούθησαν και φτάνοντας στον αποκλεισμό και στο Κύπελλο Ελλάδας. Επιμένω όμως ότι, οι απογοητεύσεις είναι κομμάτι του αθλητισμού. Ο τρόπος, όμως, έχει σημασία. Τι έχει παρουσιάσει ο Άρης από το καλοκαίρι έως και σήμερα; Ένα… σούρτα φέρτα ποδοσφαιριστών, οι περισσότεροι εκ των οποίων αποδεικνύονται ανεπαρκείς ή προβληματικοί και μια αγωνιστική εικόνα η οποία δεν πείθει ούτως στοιχειωδώς τον κόσμο να πάει στο γήπεδο. Ναι, υπήρξε και ανωμαλία σαν αυτή των διαδοχικών τραυματισμών, αλλά αυτή η ομάδα δεν έχει αγωνιστική ταυτότητα.

Ακόμα και οι εξηγήσεις που έδωσε χθες ο Μανόλο Χιμένεθ για μερικές από τις αποφάσεις τους δείχνουν το μέγεθος της συνολικής θολούρας. Ναι, ο Άρης δεν έχει δεύτερο επιθετικό αλλά και ο πρώτος – όπως σωστά είπε – δεν παίρνει την μπάλα γιατί οι υπόλοιποι δεν λειτουργούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Γιατί δεν την παίρνει; Υπάρχει σχέδιο για να την πάρει; Μα, δεν την έχει πάρει σε πλήθος 90λεπτων. Ακόμη και ο αποκλεισμός του Πέδρο Άλβαρο από την αποστολή δεν έχει σταγόνα λογικής κι ας θεωρείται μία από τις αποτυχημένες μεταγραφές του περασμένου καλοκαιριού. Έως και η είσοδος στο γήπεδο του «φευγάτου» Μορουτσάν μοιάζει ακατανόητη. Έκανε κάτι ο Γιάννης Γιαννιώτας και τιμωρείται;

Επανέρχομαι στον τρόπο. Στον αποκλεισμό από τον Παναθηναϊκό, αυτή η ομάδα προσπάθησε να κάνει κάτι στο γήπεδο. Τα ατομικά λάθη είχαν βαρύ τίμημα αλλά ως γκρουπ είχε μια αγωνιστική λογική και τις στιγμές της. Στην ΑΕΛ FC Arena, λειτούργησε σα να μην κατέβηκε στο γήπεδο. Δίχως τη διάθεση να πολεμήσει, να επιχειρήσει εν πάση περιπτώσει να αλλάξει την κατάσταση. Σε... γκέλες σαν αυτή με τον Πανσερραϊκό, έκανε 20+ τελικές προσπάθειες. Δεν πήρε αυτό που ήθελε, αλλά κανείς δεν αμφέβαλε για την προσπάθειά της. Χθες, ήταν το απόλυτο μηδέν. Ακόμη και η συμπεριφορά παικτών στις αλλαγές έδειξε ότι δεν έχουν συναίσθηση της κατάστασης κι αυτό είναι ακόμη χειρότερο. Να μην αντιλαμβάνεσαι ούτε τις στοιχειώδεις ευθύνες σου...