Άρης: Δεκαοκτώ μεταγραφές, ελάχιστες ήταν αποδοτικές

• Οι αλχημείες στον άξονα
• Οι… μόνιμα τραυματίες

Το σχέδιο δημιουργίας ομάδας από μηδενική βάση, εκ πρώτης όψεως, έμοιαζε σωστό και τουλάχιστον υποχρεωτικό βάσει των περσινών πεπραγμένων. Ο αριθμός (18) των μεταγραφών προφανώς ήταν υπερβολικός, πιο επώδυνο είναι ωστόσο το γεγονός η συντριπτική πλειοψηφία αυτών υπήρξαν ελαχίστως αποδοτικές στο πρώτο μισό της σεζόν. Η αλήθεια είναι ότι σ’ αυτό το διάστημα, ο Άρης δεν λειτούργησε σε περιβάλλον κανονικότητας. Καμία άλλη ομάδα δεν βρέθηκε σε τόσο δεινή θέση από πλευράς τραυματισμών και απουσιών, γεγονός το οποίο οδήγησε σε τακτικές αλχημείες και στη χρησιμοποίηση ποδοσφαιριστών σε θέσεις στις οποίες δεν είχαν μάθει να παίζουν. Αυτή είναι η βασική δικαιολογία του Άρη και των ποδοσφαιριστών στην εικόνα που παρουσίασε η ομάδα από τον περασμένο Ιούλη έως και τα τέλη του Δεκέμβρη, η οποία δεν ήταν αντάξια των προσδοκιών, ομοίως και η θέση στον βαθμολογικό πίνακα.

Στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, σπανίως μια ομάδα προχωρά στην απόκτηση τριών τερματοφυλάκων στην ίδια μεταγραφική περίοδο. Κι όμως, ο Άρης έκανε και αυτό με τις προσθήκες των Σωκράτη Διούδη, Γιώργου Αθανασιάδη και Λόβρο Μάικιτς. Οι δύο πρώτοι αγωνίστηκαν εν αντιθέσει με τον Κροάτη γκολκίπερ ο οποίος περιορίστηκε στους τρεις αγώνες είτε λόγω επιλογής προπονητή είτε τραυματισμού. Η αλήθεια είναι ότι στη σχετική ιεραρχία, κάποια στιγμή έδειξε να «ξεπερνά» τον Αθανασιάδη, εν τέλει αυτό δεν συνέβη ποτέ. Συνεπώς, χειροπιαστό κριτήριο για την αξιολόγησή του, απλά, δεν υφίσταται…

Με μπόλικους τραυματισμούς πορεύτηκε η αμυντική γραμμή. Το αρχικό σχέδιο περιλάμβανε τη συνύπαρξη των Φαμπιάνο-Σούντμπεργκ ως βασικό δίδυμο στόπερ και τους Ροζ-Άλβαρο ως back up. Στην πραγματικότητα, ο πρώτος ήταν «φευγάτος» αλλά οι τραυματισμοί τον κράτησαν στο ρόστερ. Ο Σούντμπεργκ ταλαιπωρήθηκε από διαδοχικούς (σοβαρούς) τραυματισμούς με συνέπεια τη χρησιμοποίησή του σε μόλις έξι αγώνες. Έδειξε καλά στοιχεία, αλλά ως εκεί. Αντιθέτως, η χρονιά του Πέδρο Άλβαρο είναι γεμάτη με 16 αγώνες και 1440 λεπτά. Ο Πορτογάλος έδειξε ότι υστερεί σε βασικά πράγματα – σαν τα… πίσω βήματα για τα οποία «ουρλιάζει» ο Μανόλο Χιμένεθ – και ότι στην παρούσα στιγμή είναι too much για τον ίδιο η θέση του βασικού κεντρικού αμυντικού.

Δείτε Επίσης

Αθλητικές Μεταδόσεις στο Gazzetta

Στα αμυντικά άκρα, ο Άλβαρο Τεχέρο αποδείχθηκε υποδεέστερος του περσινού Ούγκο Μάγιο αλλά πιο συνεπής σε συμμετοχές. Ο Ισπανός έπαιξε ασταμάτητα και στην πραγματικότητα ανήκει στη συνομοταξία των παικτών με τους περισσότερους αγώνες (20) και αντίστοιχα λεπτά συμμετοχής (1512). Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησε ελπιδοφόρα αλλά στους τελευταίους αγώνες είχε σαφέστατη κάμψη. Ο Νοά Φαντιγκά, αν και αποκτήθηκε για το δεξί άκρο της άμυνας, λειτούργησε καλύτερα στο αντίστοιχο αριστερό, όταν χρειάστηκε να το καλύψει λόγω του τραυματισμού του Χαμζά Μεντίλ. Και ο Βέλγος δεν έκανε τη διαφορά, έχοντας 15 αγώνες στα πόδια του και άνω των 1000 λεπτών συμμετοχής.

Οι αλχημείες στον άξονα

Αυτές χρειάστηκε να γίνουν λόγω και του σοβαρού ζητήματος που προέκυψε με τους τραυματισμούς των ακραίων επιθετικών. Για παράδειγμα, στο τελευταίο παιχνίδι με τον Αστέρα Τρίπολης, ο Ολίμπιου Μορουτσάν χρησιμοποιήθηκε ως αριστερός χαφ σε μία θέση, μάλλον, άγνωστη γι’ αυτόν. Στη διάρκεια της σεζόν, ο Ρουμάνος έπαιξε κυρίως στη δεξιά πλευρά και λιγότερο στον άξονα. Συνολικά, φάνηκε ελάχιστα στο πρώτο μισό της σεζόν. Έπαιξε σε 16 παιχνίδια, δίχως τελική πάσα ή γκολ, κυρίως όμως χωρίς δημιουργία. Αντιθέτως, στον Φρέντρικ Γένσεν αποδίδεται θετικός βαθμός με τη σημείωση όμως ότι ο Φινλανδός έχασε σημαντικό μέρος των αγώνων λόγω των διαδοχικών σοβαρών τραυματισμών του (σ. σ. θλάσεις).

Πηγαίνοντας στον Ούρος Ράτσιτς, ο Σέρβος μέσος «ανέβηκε» στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Βοήθησε με το κάθετο παιχνίδι του και γενικώς ήταν ο πιο συνεπής παίκτης στον άξονα της μεσαίας γραμμής, σε συνδυασμό με την αγωνιστική πτώση του Μόντσου. Ο Κώστας Γαλανόπουλος έπαιξε σε 15 αγώνες και ουσιαστικά «θυσιάστηκε» στον βωμό κάλυψης των απουσιών αλλά και των αγωνιστικών αδυναμιών του Λορέν Μορόν. Στο συντριπτικό μέρος των παιχνιδιών, ο Έλληνας μέσος χρησιμοποιήθηκε ως «10αρι», σε μία θέση την οποία δεν μπορεί να υπηρετήσει λόγω ποδοσφαιριστών χαρακτηριστικών. Ο Μιχάλης Βοριαζίδης δεν μπορεί να κριθεί λόγω του σοβαρού προβλήματος υγείας που διαχειρίζεται ενώ ο Γκαμπριέλ Μισεουί αντιμετώπισε τραυματισμό στο γόνατο, κυρίως όμως, δεν γέμισε το μάτι του Μανόλο Χιμένεθ.

Οι… μόνιμα τραυματίες

Τάσος Δώνης, Τίνο Καντεβέρε και Μιγκέλ Αλφαρέλα κυριαρχούν σ’ αυτή τη συνομοταξία και ειδικά η περίπτωση του πρώτου καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου. Με μόλις 97 λεπτά συμμετοχής σε τρεις αγώνες, ο πρώτος αντιμετώπισε διαδοχικές θλάσεις και καθ’ όπως φαίνεται, δεν μπορεί να διαχειριστεί τον προσωπικό φόβο και τον κίνδυνο υποτροπής. Στην τελευταία φορά που ρωτήθηκε ο Μανόλο Χιμένεθ για την περίπτωση του Τάσου Δώνη, δεν κατάφερε να δώσει ξεκάθαρη απάντηση. Ο Τίνο Καντεβέρε έπαιξε σε μόλις πέντε αγώνες επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά όλους όσοι είχαν κάνει λόγο για προβληματικό μυϊκό σύστημα του οργανισμού του κατά την περίοδο της συμφωνίας του με τον Άρη. Συνολικά ήταν στο χορτάρι 127 αγωνιστικά λεπτά καθώς πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς σε αίθουσα θεραπειών λόγω των τραυματισμών.

Το ίδιο ισχύει και για τον Μιγκέλ Αλφαρέλα. Τραυματίστηκε σοβαρά στην παρθενική προπόνησή του με την ομάδα κι έπαιξε για τελευταία φορά στην εκτός έδρας αναμέτρηση με την ΑΕΚ. Η επιστροφή του προβλέπεται κατά τα τέλη του Γενάρη έπειτα από πέντε συμμετοχές και 200 λεπτά συμμετοχής.

Δύο σοβαρούς τραυματισμούς χρειάστηκε να διαχειριστεί και ο Κάρλες Πέρεθ με συνέπεια τη συρρίκνωση του αριθμού συμμετοχή του. Από την ημέρα επιστροφής του στη δράση, ο Ισπανός έδωσε πνοή στην επιθετική γραμμή του Άρη, έλειψε όμως η ουσία καθώς δεν έχει γκολ και ασίστ σε σύνολο 11 αγώνων. Αντιθέτως, ο Γιάννης Γιαννιώτας μοίρασε τρεις ασίστ στις 17 συμμετοχές του, συνεχίζει όμως να ψάχνει το πρώτο του γκολ.