Call it magic...

Δεν είχε την αλητεία του Μαραντόνα... Δεν είχε τη διάρκεια του Μέσι, ούτε τους αριθμούς και το στυλ του σούπερ-σταρ του Ρονάλντο... Δεν κατέκτησε πολλές Χρυσές Μπάλες (μόλις μία), ούτε αμέτρητους τίτλους, ενώ μας έδωσε την εντύπωση πως έδωσε νωρίς τέλος στο ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο της Ευρώπης. Είχε όμως κάτι που δεν βρίσκει κανείς εύκολα σε κάτι άλλο... Φινέτσα, όρεξη για jogo bonito, στιγμές απλής μαγείας, απ' αυτές που θα μπορούσε κανείς να δει μόνο κατά τύχη στην αλάνα και για τις οποίες θα πλήρωνε κανείς εισιτήριο, αποκλειστικά για να τον δει να πατάει το γκαζόν και να παίζει όπως στην παραλία του Πόρτο Αλέγκρε... Ο Ροναλντίνιο ίσως ήταν ο τελευταίος που έδινε προτεραιότητα στην εντυπωσιακή πάσα, παρά στην ουσιαστική... Ξεχώρισε όμως, επειδή τις περισσότερες φορές κατάφερνε και το συνδύαζε...