Derby Stories: Ρασίνγκ - Ιντεπεντιέντε και η κατάρα της μαύρης γάτας!

• Μάγισσες, ξόρκια κι επτά θαμμένες γάτες
• Η Ρασίνγκ σε ελεύθερη πτώση
• Τα μάγια λύθηκαν, ο θρύλος παραμένει

Οι κατάρες δεν είναι όροι άγνωστοι στον αθλητικό κόσμο. Και ιδίως στο λαοφιλέστερο άθλημα όλων... Διάφοροι ποδοσφαιρικοί θρύλοι έχουν σμιλεύσει ολόκληρες ιστορίες, ομάδες, κόντρες, με ολόκληρες γενιές γαλουχημένες πάνω στον αφηγηματικό ιστό που εξυφαίνουν. Στην Πορτογαλία υπάρχει η περιβόητη κατάρα του Μπέλα Γκούτμαν, ο οποίος μέχρι και σήμερα κατηγορείται για την απουσία ευρωπαϊκών τίτλων από την τροπαιοθήκη της Μπενφίκα από το 1962. Για κάτι αντίστοιχο μιλούν και μύθοι από την Αυστραλία, οι οποίες στον 20ο αιώνα απέδιδαν την τριανταετή απουσία των Καγκουρό από το Παγκόσμιο Κύπελλο σε έναν σαμάνο από τη Μοζαμβίκη.

Οι περισσότερες ωστόσο ωχριούν μπροστά στον θρύλο πίσω από την ποδοσφαιρική διχόνοια που χωρίζει Ρασίνγκ και Ιντεπεντιέντε. Το ντέρμπι της γειτονιάς Αβεγιανέδα μπορεί να μην έχει την παγκόσμια απήχηση του Superclasico και των ομηρικών μαχών μεταξύ Μπόκα και Ρίβερ, όμως το μίσος που χωρίζει τα δυο «στρατόπεδα» έχει γεννήσει διάφορους μύθους στα χώματα της Αργεντινής.

Εκείνος ωστόσο που ξεχωρίζει περισσότερο κρατά πάνω από 60 χρόνια... Μάγισσες, ξόρκια, επτά θαμμένες μαύρες γάτες και μια γρουσουζιά 36 χρόνων για ένα πρωτάθλημα συνθέτουν ένα πολύπλοκο μυθιστόρημα (;) κόντρας κι απέχθειας, βουτηγμένο στην έχθρα και την αντιζηλία.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Gazzetta.gr (@gazzetta.gr)

Μάγισσες, ξόρκια κι επτά θαμμένες γάτες

Ας πάρουμε ωστόσο τα πράγματα από την αρχή! Πίσω στις αρχές του 20ου αιώνα η Ρασίνγκ μεσουρανούσε στην Αργεντινή. Δεν ήταν τυχαίο άλλωστε πως βαφτίστηκε ως «Academia» (σ.σ η Ακαδημία) λόγω της αριστείας που επιδείκνυε στον αγωνιστικό χώρο.

Η περίοδος δυναστείας της Ρασίνγκ βύθιζε όλο και περισσότερο στη ζήλεια την αντίπαλό της, όμως το ποτήρι ξεχείλισε για τα καλά το 1967. Τότε η Ρασίνγκ θα γίνει η πρώτη η ομάδα στην ιστορία της Αργεντινής που κατακτάει το Διηπειρωτικό Κύπελλο, το οποίο η Ιντεπεντιέντε απέτυχε να κάνει δικό της χάνοντας στον τελικό από την Ίντερ. Μια μερίδα ένθερμων οπαδών δεν μπορεί να αποδεχτεί άλλο αυτή την ντροπή. Και σύντομα θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Ο θρύλος λέει πως μια μάγισσα τους έδωσε τη λύση στο πρόβλημά τους. Τους εξήγησε πως ο μοναδικός τρόπος για να αλλάξουν οι ισορροπίες είναι ένα καταραμένο ξόρκι. Οι οπαδοί - τυφλωμένοι από το μίσος τους - ακολουθούν πιστά τις οδηγίες της. Παίρνουν τα φτυάρια ανά χείρας και με τις πλάτες ενός νυχτοφύλακα - οπαδού της Ιντεπεντιέντε που δούλευε στο «Presidente Peron» μπαίνουν κρυφά ένα βράδυ στο γήπεδο της Ρασίνγκ για να θάψουν επτά νεκρές μαύρες γάτες.

Η Ρασίνγκ σε ελεύθερη πτώση

Πολύ σύντομα οι πρώτοι ψίθυροι για μια αρχαία κατάρα που ήρθε να στοιχειώσει την Ακαντέμια θα έκαναν υπόκωφα τον γύρο του «Ελ Σιλιντίρο». Και τα αποτελέσματα στο γήπεδο θα ενίσχυαν όλο και περισσότερο τον μύθο. Τον Δεκέμβριο του 1967, στο πρώτο μεταξύ τους ντέρμπι που ακολούθησε, η Ιντεπεντιέντε θα συντρίψει με 4-0 τη Ρασίνγκ και θα κατακτήσει το πρωτάθλημα. όπως αποδείχθηκε αργότερα, ήταν απλώς το πρώτο ντόμινο...

Η μοίρα για την Ακαντέμια άλλωστε θα ήταν ακόμα πιο σκληρή στα χρόνια που θα ακολουθούσαν. Βαριές ήττες, πρωταθλήματα χαμένα στο... νήμα, προπονητές που δεν στέριωναν με τίποτα είχαν στοιχειώσει το κλαμπ, το οποίο το 1980 αποφάσισε να αντιμετωπίσει κατάματα τα ξόρκια. Εκείνη την περίοδο η διοίκηση δίνει εντολή να ξεθαφτούν οι μαύρες γάτες, όμως μόνο έξι θα βρεθούν κάτω από τον αγωνιστικό χώρο. Ο σκελετός της έβδομης ακόμα αγνοείται και τα χρόνια γρουσουζιάς συνεχίζουν να ταλαιπωρούν τον σύλλογο.

Τρία χρόνια μετά η Ιντεπεντιέντε νικάει την τελευταία αγωνιστική τη Ρασίνγκ, κατακτά το πρωτάθλημα και τη στέλνει στη δεύτερη κατηγορία. Η κατάρα δεν λέει να σπάσει και κορυφώνεται λίγο πριν το τέλος της χιλιετίας, όταν ο σύλλογος ανακοινώνει πτώχευση και κινδυνεύει με εξαφάνιση. Λίγο πριν από την καταστροφή ωστόσο, η Ρασίνγκ θα βρει το δρόμο προς τη λύτρωση.

Τα μάγια λύθηκαν, ο θρύλος παραμένει

Εκείνη την περίοδο η διοίκηση επιλέγει για τη θέση του προπονητή έναν ιδιαίτερα προληπτικό κύριο. Το όνομά του; Ρεϊνάλντο Μέρλο! Και η πρώτη του αποστολή; Να λύσει επιτέλους τα ξόρκια.

Ο Μέρλο πείθει το κλαμπ να κινήσει γη και ουρανό για να βρει την τελευταία γάτα. Ολόκληρο συνεργείο ξεψαχνίζει το γήπεδο και τον αγωνιστικό χώρο, ώσπου τελικά ο σκελετός της να βρεθεί. Σε αντίθεση ωστόσο με τις υπόλοιπες, η τελευταία γάτα δεν είχε θαφτεί κάτω από τον αγωνιστικό χώρο. Ο πανούργος νυχτοφύλακας είχε υποδείξει ένα σημείο κάτω από ένα τσιμεντένιο κομμάτι της εξέδρας, το οποίο λειτουργούσε σαν ακρογωνιαίος λίθος της κατάρας. Και η επιχείρηση θα στεφθεί με επιτυχία.

Το 2001 τελικά η Ρασίνγκ θα φορέσει και πάλι το στέμμα του Αργεντίνικου ποδοσφαίρου και μια γρουσουζιά 36 χρόνων θα σφραγιστεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ο θρύλος ωστόσο με τις καταραμένες μαύρες γάτες παραμένει μέχρι και σήμερα ζωντανός στις γειτονιές του Αβεγιανέδα...