Προπονητής Εθνικής Παλαιστίνης: «Φοβόμαστε την ειδοποίηση στα κινητά μας ότι πέθανε ένας φίλος ή συγγενής»

Σειρήνες, βόμβες, συντρίμμια, χαμένες ζωές. Τα τύμπανα του πολέμου συνεχίζουν να ηχούν στη Μέση Ανατολή, με καθώς ο στρατός του Ισραήλ εξακολουθεί να πραγματοποιεί βομβαρδισμούς στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Γάζας, που αποτελεί καταφύγιο για χιλιάδες Παλαιστίνιους.

Χαρακτηριστικά της κατάστασης και του τρόμου που βιώνουν οι απλοί πολίτες είναι τα λόγια του ομοσπονδιακού προπονητή της Παλαιστίνης, Ιχάμπ Αμπού Τζαχάρ, ο οποίος μίλησε πως ο χειρότερος φόβος όλων πίσω στην πατρίδα του είναι μια... ειδοποίηση ή μια κλήση στο κινητό.

«Ξέρεις τι φοβόμαστε περισσότερο; Τα κινητά μας. Μόλις επιστρέφουμε στα αποδυτήρια, δυσκολευόμαστε να ελέγξουμε τις ειδοποιήσεις μας. Εκείνη η ειδοποίηση, που πλέον είναι καθημερινό φαινόμενο για εκατομμύρια ανθρώπους, έχει γίνει πηγή άγχους: μπορεί να μας ενημερώνει ότι ένας φίλος ή συγγενής έχει πεθάνει» τόνισε αφοπλιστικά ο Τζαχάρ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Gazzetta dello Sport».

Μεταξύ άλλων ο Τζαχάρ μίλησε για το... όνειρο που άγγιξε η Παλαιστίνης για τη συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο, για την κατάσταση του αθλητισμού στη χώρα, για πολιτικές πιέσεις που έχει δεχθεί, καθώς και για τον αδόκητο χαμό του βοηθού του στην εθνική ομάδα της πατρίδας του.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του:

Έξι χρόνια μακριά από το σπίτι, ενώ ο πόλεμος μαίνεται. Τι σημαίνει αυτό: «Νιώθεις άδειος, απομονωμένος, σαν να λείπει ένα κομμάτι σου και δεν ξέρεις πότε, ή αν, θα σου επιστραφεί. Γεννήθηκα στη Ράφα, στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας. Σήμερα, είναι μια πόλη που σχεδόν δεν υπάρχει πια· έχει ισοπεδωθεί».

Ποια είναι η αθλητική κατάσταση στην Παλαιστίνη: «Ο αθλητισμός δεν υπάρχει πια εδώ. Παράλυτος από τους θανάτους, τις συλλήψεις, τα μπλόκα και τα συντρίμμια. Περισσότερες από 280 αθλητικές εγκαταστάσεις έχουν υποστεί ζημιές ή έχουν ισοπεδωθεί. Ορισμένες εγκαταστάσεις έχουν χρησιμοποιηθεί ως κέντρα κράτησης για την ανάκριση κρατουμένων. Το πρωτάθλημα έχει ανασταλεί για τρία χρόνια και δεν υπάρχουν αγώνες για νέους. Ο αριθμός των θανάτων που σχετίζονται με τον αθλητισμό είναι 774: ανάμεσά τους παίκτες, μέλη ομοσπονδιών και άλλοι. Όταν πρέπει να κάνω κλήσεις, αντλώ παίκτες από το εξωτερικό ή από ελεύθερους παίκτες που προπονούνται σε άλλες χώρες».

Τον Ιούνιο, η Παλαιστίνη πλησίασε σε μια εντυπωσιακή πρόκριση στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τι θα σήμαινε αυτό: «Ήμασταν μια ανάσα μακριά από την ιστορία. Το γκολ του Ομάν στο 97ο λεπτό μας γονάτισε, αλλά για λίγες στιγμές φέραμε χαρά στις καρδιές του κόσμου. Τους “αποσπάσαμε” από τον τρόμο. Τον Μάρτιο, όταν νικήσαμε το Ιράκ για πρώτη φορά σε προκριματικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, λάβαμε βίντεο από τη Γάζα με οικογένειες που μάζευαν τα τελευταία τους χρήματα για να αγοράσουν καύσιμα για τις γεννήτριες τους και να δουν τον αγώνα. Αυτές οι εικόνες ήταν υπενθύμιση του βάρους που κουβαλάμε. Η περηφάνια να εκπροσωπείς ένα πληγωμένο έθνος που αρνείται να τα παρατήσει».

Για την πολιτική πίεση που έχει δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια: «Μεγάλη πίεση, αλλά ποτέ δεν σκεφτήκαμε να τα παρατήσουμε. Έχω χάσει περισσότερους από 250 ανθρώπους, ανάμεσά τους οικογένεια, συνεργάτες και φίλους, αλλά εξακολουθούν να είναι εδώ. Όπως και οι παίκτες μου. Όμως λίγες άλλες ιστορίες με έχουν επηρεάσει όσο ο θάνατος του Χάνι Αλ-Μασντάρ, του βοηθού μου».