Eurobasket U20, Εθνική Νέων: Με τέτοιο μπάσκετ, δεν πρέπει να μας «ανησυχούν» τα νοκ άουτ!

Έχοντας παρακολουθήσει τα παιδιά της Νέων στα τρία φιλικά τεστ προετοιμασίας που έδωσαν πριν από 20 μέρες στην Βόρεια Ιταλία, ήμουν σίγουρος ότι αν υπήρχε κάτι αδιαπραγμάτευτο για αυτή την ομάδα, αυτό θα είχε να κάνει με την άμυνα ως σημείο αναφοράς της.

Στις δύο νικηφόρες αναμετρήσεις με την Ρουμανία και την Γερμανία (αήττητη στην Κρήτη) εκείνου του τουρνουά, είχε πρυτανεύσει η μεγάλη ενέργεια που έβγαλαν οι διεθνείς στα ανασταλτικά τους καθήκοντα, με συλλογική προσπάθεια στα ριμπάουντ και ασφυκτική πίεση από την ντρίμπλα μέχρι την πάσα στην περιφέρεια.

Η αλήθεια είναι ότι η βαριά ήττα (92-63) από την Ιταλία, χωρίς τον Αβδάλα που είχε στομαχικές διαταραχές και τους Σαμοντούροβ και Λιοτόπουλο (είχαν μείνει στην Αθήνα λόγω τραυματισμών), προκάλεσε μία κάποια ανασύνταξη και έναν υγιή προβληματισμό.

Ωστόσο, έκτοτε, η σύνθεση της ομάδας άλλαξε αρκετά και μετά τα «κοψίματα», την σταδιακή επιστροφή των τραυματιών και την οριστικοποίηση του βασικού κορμού, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα άρχισε να αποκτά ταυτότητα και στην επιθετική λειτουργία. Με βασικά χαρακτηριστικά την εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, την δημιουργία και την τεράστια έφεση στο επιθετικό ριμπάουντ.

Οι παραπάνω βάσεις που μπήκαν στην διάρκεια της προετοιμασίας και άρχισαν να βγαίνουν στο παρκέ του κλειστού γηπέδου «Δύο Αοράκια», αποτελούν την βασική κληρονομιά της Εθνικής Νέων για να κλείσει την διοργάνωση με το πλέον θετικό πρόσημο.

Κακά τα ψέματα, η ενδεχόμενη κατάκτηση μεταλλίου – για τρίτη σερί χρονιά – θα αποτελέσει την καλύτερη δυνατή επιβράβευση για την προσπάθεια που γίνεται στο αναπτυξιακό πρόγραμμα και ταυτόχρονα την καλύτερη ώθηση για να σκύψουμε με ακόμη μεγαλύτερη προσήλωση στις μικρές ηλικίες.

Αυτά σαν μία γενική ματιά στα πεπραγμένα του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος στην 1η φάση του Eurobasket κάτω των 20 ετών, που διεξάγεται αυτές τις μέρες στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Όσοι έχουν παρακολουθήσει τις τρεις αγωνιστικές των τεσσάρων ομίλων, δεν θα δυσκολευτούν να συμφωνήσουν ότι η κυριαρχία της ελληνικής ομάδας σε ατομικό αλλά και ομαδικό επίπεδο, είναι τόσο εμφατική, που κανείς δεν μπορεί να την αγνοήσει.

Έστω κι αν οι μεγάλες παραδοσιακές δυνάμεις (Σερβία, Γερμανία, Γαλλία, Σλοβενία, Ισραήλ, Λιθουανία και Ισπανία) έχουν παραταχθεί με αρκετές απουσίες, είτε λόγω του summer league στο ΝΒΑ, είτε λόγω του Παγκοσμίου κάτω των 19 ετών που ολοκληρώθηκε πριν από 10 μέρες στην Ελβετία...

Το παραπάνω συμπέρασμα ενισχύεται τόσο από τους αριθμούς της Ελλάδας στις σημαντικές στατιστικές κατηγορίες, όσο (και αυτό είναι το πιο σημαντικό) από την συνολική εικόνα των διεθνών που μπαίνουν στο γήπεδο με σαφή διάθεση να «καταστρέψουν» το παιχνίδι των αντιπάλων και να ξεχυθούν στο ανοιχτό γήπεδο για το εύκολο καλάθι.

Με κοινό παρονομαστή την ενέργεια που καταναλώνουν στον αγωνιστικό χώρο και το κυνήγι κάθε μπάλας, που προκύπτει από χαμένο σουτ. Είτε δικό μας, είτε της ομάδας που αντιμετωπίζουμε.

Με αυτά και με εκείνα, μετά από τρεις αγώνες η Εθνική Νέων έχει την καλύτερη επίθεση του τουρνουά (μ.ο. 93,3 πόντους), το χαμηλότερο παθητικό (μ.ο. 57 πόντους) και κερδίζει τα παιχνίδια με μέση διαφορά 36 πόντων, έχοντας ταυτόχρονα την πρωτιά στην συνολική αξιολόγηση (119 βαθμούς), στα ριμπάουντ (52,7), τις ασίστ (μ.ο. 24,7) και την ευστοχία στα τρίποντα (40,7%).

Αν τα στατιστικά επιτεύγματα που διαβάσατε δεν σας «ψήνουν», λαμβάνοντας υπ' όψιν και τους βατούς αντιπάλους που αντιμετωπίσαμε (η θεωρητικά ισχυρή Λιθουανία, ηττήθηκε ακόμη και από την Τσεχία, ενώ η Ρουμανία σκοράρει κατά μ.ο. 57 πόντους), δώστε βάση σε άλλα δύο νούμερα που αν μη τι άλλο δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα.

Ο λόγος το 29,4% εντός πεδιάς (55/187 σουτ) που έχουν συνολικά οι τρεις ομάδες που έπαιξαν εναντίον μας, αλλά και τα 17,6 λάθη στα οποία υποπίπτουν κατά μέσο όρο, την ίδια ώρα που η ελληνική ομάδα είναι τρίτη στον σχετικό πίνακα με τις λιγότερες χαμένες μπάλες (μ.ο. 14,3)!

Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν και πλέον οι παίκτες του Κώστα Παπαδόπουλου ρίχνονται στην πάντα ψυχοφθόρα μάχη των νοκ-άουτ αγώνων, από την οποία ξεχωρίζουν οι ομάδες που πέραν του ταλέντου, του βάθους και των αθλητικών προσόντων (έχουμε «να φάνε και οι... κότες»), είναι δυνατές και στο πνευματικό κομμάτι.

Κι επειδή πλέον το κάθε ματς, λογίζεται ως τελικός, θεωρώ ότι τα στοιχεία που εξέπεμψε η αγωνιστική λειτουργία του ελληνικού συνόλου, σε συνδυασμό με τα ατομικά χαρακτηριστικά και την προσωπικότητα των παικτών που καθορίζουν εν πολλοίς την απόδοσή μας (Αβδάλας, Σαμοντούροβ και Λιοτόπουλος), αποτελούν την καλύτερη δυνατή εγγύηση για να μπούμε στην ζώνη των μεταλλίων και από 'κει πέρα ό,τι καλύτερο ήθελε προκύψει...

Το πρώτο βήμα πρέπει να γίνει απέναντι στην σαφώς υποδεέστερη Φινλανδία και από 'κει και πέρα, όποιος αντίπαλος προκύψει από το ζευγάρι Γαλλίας-Βελγίου, θα χρειαστεί αντιμετωπιστεί με μεγάλη προσοχή. Ας περάσουμε στις τέσσερις καλύτερες ομάδες και θα έχουμε πολλά περισσότερα να πούμε...

Υγ.1: Καμία ομάδα δεν έχει τόσο μεγάλο rotation σαν την δική μας, που ο ομοσπονδιακός τεχνικός μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιήσει και τους 12 παίκτες του, δίνοντας από 5 έως και 30+ λεπτά.

Υγ.2: Έχουμε μακράν τον μεγαλύτερο μέσο όρο ύψους (202,1 εκατοστά) και αυτό μας δίνει την ευκαιρία να υπερτερούμε σε κάθε θέση στο κομμάτι του μεγέθους.

Υγ.3: Credit για τον προπονητή αποτελεί η αξιοσημείωτη ελευθερία που δίνει στους παίκτες στην επίθεση, από την στιγμή που τα δίνουν όλα πίσω και εφαρμόζουν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό το passing game και ψάχνουν την έξτρα πάσα.

Υγ.4: Πρόβλεψη της στήλης για τα ζευγάρια της ημιτελικής φάσης: Ιταλία-Σερβία και Ελλάδα-Γερμανία.