Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Ο ένας πλησιάζει στο πρωτάθλημα και ο άλλος δεν ξέρει που πάει!

Η εφετινή ευρωπαϊκή αποτυχία και των δύο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η αλήθεια είναι ότι αυτομάτως αύξησε το ενδιαφέρον των τελικών. Και αυτό γιατί ο χαμένος – από όποια οπτική και να το δει κανείς – θα κλείσει την σεζόν πλήρως αποτυχημένος.

Αν αυτός είναι ο Ολυμπιακός, στην σεζόν της μεγαλύτερης επένδυσης και των κορυφαίων προσδοκιών, θα πάει διακοπές με μοναδικό έπαθλο τον πιο αδιάφορο τίτλο του Super Cup, που κατέκτησε στις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου στην Ρόδο... Αλήθεια ποιος θυμάται αυτό το Κυπελλάκι άραγε;

Αν αυτός είναι ο Παναθηναϊκός, τότε ο πρωταθλητής Ευρώπης και Ελλάδας για το 2024, θα μπει στην off season ως Κυπελλούχος μετά από 3 χρόνια, αλλά έχοντας αποτύχει στους δύο πιο σημαντικούς στόχους της χρονιάς κι έχοντας απωλέσει τα περυσινά του κεκτημένα!

Αν αναρωτιέστε γιατί αναφέρω τα παραπάνω δεδομένα στον πρόλογο του blog που διαβάζετε, η απάντηση έχει να κάνει με μία υπενθύμιση για το τεράστιο διακύβευμα των εφετινών τελικών, το οποίο, στο εναρκτήριο παιχνίδι της τελικής σειράς, φάνηκε να έχει αντιστρόφως ανάλογη επίδραση στην αγωνιστική εικόνα των δύο αντιπάλων.

Και το ερώτημα που τίθεται μετά απ' όλα όσα συνέβησαν στην “Etihad Arena” αλλά και ακολούθησαν του άκρως αποτυχημένου ευρωπαϊκού επιλόγου αμφότερων των «αιωνίων αντιπάλων» στο Άμπου Ντάμπι, είναι το ποιος περίμενε ότι θα δούμε τον λιγότερο συναρπαστικό τελικό των τελευταίων και σίγουρα αυτόν που κρίθηκε πιο νωρίς από ποτέ και είχε την μικρότερη χρονική διάρκεια;

Βασικός υπεύθυνος για το τελικό 80-68, που έφερε τον «επτάστερο» δύο βήματα μακριά από το εφετινό νταμπλ και που του χάρισε μία νίκη πολύ πιο εμφατική απ' όσο δείχνει το αποτέλεσμα της αναμέτρησης, ήταν η επιθυμία, η δίψα, η πείνα (κρατείστε όποια λέξη θέλετε και σας ταιριάζει) για να «κλείσει» με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η σεζόν και ήταν αποτέλεσμα της συσπείρωσης που χαρακτήρισε την απόδοσή του σε άμυνα κι επίθεση.

Και αυτό φυσικά έρχεται σε πλήρη συσχέτιση με την εικόνα που χαρακτήρισε τους «ερυθρόλευκους». Ανεξάρτητα με το αν έχασαν απλά μία μάχη (ένα ματς) και όχι τον «πόλεμο» (το πρωτάθλημα), ο αντίκτυπος της χειρότερης και της πιο αποκαρδιωτικής εμφάνισης των τελευταίων ετών σε τελικούς – στα δικά μου μάτια τουλάχιστον – δείχνει ότι η ομάδα ήταν εδώ και καιρό ανήμπορη να σηκώσει τις υψηλές απαιτήσεις της εφετινής σεζόν, αλλά και ότι ο προπονητής δεν φαίνεται να μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα.

Και τα λέω όλα αυτά, γιατί ο Παναθηναϊκός έδειξε τόσο πνευματικά δυνατός με το «καλησπέρα» του ματς, που δεν πτοήθηκε διόλου, όταν με όχημα το 0-5 στα επιθετικά ριμπάουντ, οι «ερυθρόλευκοι» απάντησαν με εννέα αναπάντητους πόντους στο αρχικό 6-0 των γηπεδούχων.

Γενικά, αν εξαιρέσουμε ένα 5λεπτό στην 1η περίοδο κι ένα δίλεπτο στο ξεκίνημα της 2ης, που οι Πειραιώτες βρήκαν επιθετικό ρυθμό από τις δεύτερες επιθέσεις (ο Φαλ ήταν κυρίαρχος και συνολικά έπαιξε πολύ καλά μετά από καιρό) και από την υπεροχή τους στην μάχη των κατοχών, το «τριφύλλι» δεν ένιωσε την παραμικρή απειλή από τον «αιώνιο αντίπαλο» και πέτυχε μία από τις πιο εύκολες νίκες του σε ντέρμπι.

Και αυτό αποκτά μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Ναν (14π. με 5/13 σουτ) έμεινε χωρίς πόντο στο 2ο μέρος και μαζί με τον Σλούκα (7π. με 2/10 σουτ) είχαν συνολικά 7/20 σουτ! Ταυτόχρονα, όμως, ήταν ένα από τα λίγα παιχνίδια μεταξύ των κορυφαίων ελληνικών ομάδων, που εκείνη του Αταμάν κυριάρχησε και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Κατ' αρχάς στο αμυντικό κομμάτι και στο πέντε εναντίον πέντε, με την απόφαση του Τούρκου τεχνικού να πιέσει (με τον Γκραντ αλλά και με double team) για να κουράσει τον Φουρνιέ (12π. με 4/12 σουτ) και να αναγκάσει τον Γάλλο σε δύσκολες και βεβιασμένες προσπάθειες, που στέρησαν από τον Ολυμπιακό ευκαιρίες για σουτ υπό καλύτερες προϋποθέσεις και φυσικά για ποιοτικότερη δημιουργία.

Κατά δεύτερον με την επιθετική άμυνα πάνω στην μπάλα, που απέφερε πολλά κλεψίματα τα οποία οδήγησαν σε εύκολα καλάθια στο ανοικτό γήπεδο. Αυτού του είδους οι «ξεκούραστοι» πόντοι σε τέτοιους αγώνες, δίνουν τεράστια ώθηση και ρυθμό στην ομάδα που έχει τον κόσμο στο πλευρό της και αντίστοιχα «καταρρακώνει» το ηθικό των φιλοξενουμένων.

Κάπως έτσι, λοιπόν και ενδεχομένως χωρίς να πολυπιστεύουν την ευκολία με την οποία νίκησαν, οι παίκτες του Παναθηναϊκού έκαναν το πρώτο βήμα για την διατήρηση των σκήπτρων του πρωταθλήματος που κατέκτησαν πέρυσι, κερδίζοντας τον πρώτο τελικό, που πάντα θεωρείται το πιο ψυχοφθόρο ματς της τελικής σειράς.

Αν συμφωνήσουμε – χωρίς να είναι καθόλου απαραίτητο – και στο ότι αμφότερες οι ομάδες παρουσιάστηκαν αρκετά κατώτερες από τα αγωνιστικά τους standards (με τον Ολυμπιακό πολύ περισσότερο), η κάκιστη εικόνα των «ερυθρολεύκων» έκανε την δουλειά των «πρασίνων» ακόμη ευκολότερη.

Η στιγμή, που κατά την γνώμη μου σε μία φάση, αποτυπώνει πλήρως την αποκαρδιωτική παρουσία της ομάδας που κυριάρχησε στην κανονική περίοδο της Euroleague και για ένα μεγάλο διάστημα κέρδισε τον καθολικό σεβασμό ολόκληρης της Ευρώπης, ήταν η «γλώσσα του σώματος» του Γιώργου Μπαρτζώκα, πριν ο ολομόναχος Σλούκας διαμορφώσει με τρίποντο το 74-61, ακριβώς μπροστά στον πάγκο του Ολυμπιακού.

Πριν ο αρχηγός του Παναθηναϊκού σηκωθεί από το παρκέ και ευστοχήσει, ο 59χρονος τεχνικός είχε γυρίσει την πλάτη του στο παρκέ, απογοητευμένος από τις αμυντικές περιστροφές των παικτών και με το νεύμα που έκανε στην συνέχεια, φάνηκε να αποδέχεται μία πολύ επώδυνη ήττα.

Επώδυνη όχι γιατί κρίθηκε κάτι, αλλά γιατί κατέδειξε ότι η ομάδα του απέχει παρασάγγας από την απόδοση που θα έπρεπε να βγάλει στο παρκέ, ώστε να έχει πιθανότητες να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Το χειρότερο απ' όλα ήταν ότι οι «ερυθρόλευκοι» δεν έβγαλαν την παραμικρή πνευματική αντίδραση και δεν έδειξαν «θυμωμένοι» και αποφασισμένοι να αντιδράσουν:

Κατά πρώτον στα λόγια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, που την παραμονή του 1ου τελικού, στην ομιλία του προς τους «πράσινους», ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτήρισε τους Πειραιώτες ως ομάδα υπό διάλυση, στην οποία όλοι είναι τσακωμένοι, ζητώντας σκούπα» και κατά δεύτερον, δεν έβγαλαν κανέναν εγωισμό για να παρουσιάσουν έστω ένα αξιοπρεπώς ανταγωνιστικό πρόσωπο.

Σε όλα τα παραπάνω, βέβαια, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε την μεγάλη απώλεια του τραυματία Γουίλιαμς-Γκος, σε συνδυασμό με την αγωνιστική ανυπαρξία του διδύμου Γουόκαπ και Βιλντόζα στον άσο (ο δεύτερος μάλιστα τραυματίστηκε στην γάμπα και δύσκολα θα ξαναπαίξει στους τελικούς), που είχε αθροιστικά 2 πόντους, 4 λάθη και 1/12 σουτ, αλλά και την σχεδόν μηδενική προσφορά των Ντόρσεϊ και Λι στο “2” (είχαν μαζί 5 πόντους με 1/8 σουτ).

Δεν ξέρω κατά πόσο και με ποιο τρόπο αντιστρέφεται η εικόνα του 1ου τελικού, αλλά τα takeaways της πρώτης μάχης, δείχνουν μία ομάδα που δεν είναι καλά, αλλά ξέρει τι θέλει και κάνει ό,τι μπορεί για να το πάρει και μία άλλη, που έχει «αρρωστήσει» και δεν ξέρει ποιο γιατρικό της χρειάζεται...

Υγ.1: Δεν το συνηθίζω αλλά αποδίδω τεράστιο credit στον Αταμάν. Και για το πλάνο του, και για τις δηλώσεις του στην συνέντευξη Τύπου και το flash interview και πολλώ δε μάλλον για την σταδιακά αυξανόμενη εμπιστοσύνη που έδειξε (έπαιξε 14' και ήταν θετικότατος) σε ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ: τον Αλέξανδρο Σαμοντούροβ.

Υγ.2: Έχω πολύ καιρό να δω δύο σερί σημαντικά ματς του Ολυμπιακού χωρίς προπονητική παρέμβαση του Μπαρτζώκα, όταν η κατάσταση «στραβώνει»...

Υγ.3: Το Game 2 θα έχει σίγουρα Λαρεντζάκη...

Υγ.4: Από τα λίγα ματς που ο Βεζένκοβ είχε double double με καλά ποσοστά (20π. & 10ρ. με 8/13 σουτ) και δεν τον θυμάμαι με θετική νότα.