Και ο Φώτσης είναι το μπάσκετ

Σε παλιότερο αφιερωματικό του κέιμενο για τον Φάνη Χριστοδούλου ο Βασίλης Παπανδρέου είχε δώσει τον τίτλο “Ο Φάνης είναι το μπάσκετ”. Ξέρετε τη λατρεία μου για τον Μπέμπη, αλλά μόλις διάβασα την ανακοίνωση του Αντώνη Φώτση, πρέπει να σας ομολογήσω πως σκέφτηκα, ότι ο Παναθηναϊκός βρήκε στο πρόσωπό του τον δικό του αιώνιο Μπέμπη. Σκεφτόμουν, ότι μετά την μη ανανέωση του συμβολαίου του ο Αντώνης θα πάει για μια τελευταία χρονιά κάπου, στην Τουρκία ίσως λόγω υπηκοότητας. Ήταν τόσο κατηγορηματικός, όταν δήλωνε ότι με τίποτα δε σκέφτεται να παρατήσει το μπάσκετ, που πίστευα ότι θέλει να παίξει κάπου επαγγελματικά. Αυτό που τελικά επέλεξε, τον κάθιστα παραπάνω από επαγγελματία, τον καθιστά θρύλο του μπάσκετ.

Σκεφτείτε τα παιδιά του Ηλυσιακού, όταν διάβασαν αυτήν την ανακοίνωση, σκεφτείτε όλους τους αθλητές που θα παίξουν στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και θα έχουν την ευκαιρία να πατήσουν στο ίδιο παρκέ με τον Αντώνη. Σκεφτείτε τους γονείς αλλά και τους ρέκτες του ερασιτεχνικού, όταν αντικρύσουν των Φώτση με την ιστορική φανέλα του Ηλυσιακού.

Ένα παιδί που χρόνια τώρα τον αντιλαμβανόμασταν ως έναν κορυφαίο παίκτη αλλά και ωραίο χαβαλέ τυπάκι, χαλαρό, πρώτο στα χωρατά και στο χιούμορ, έγραψε σε μια ανακοίνωση τα πιο σοβαρά πράγματα. Το πως ένιωσε για την ομάδα του τον Παναθηναϊκό, χωρίς ποτέ να πουλήσει οπαδιλίκι, να κουνήσει αυτιά ή να βγάλει γλώσσα σε αντίπαλους οπαδούς, το πως ευχαρίστησε την οικογένεια Γιαννακόπουλου, που γνώρισε παιδάκι 16 ετών κι αποχαιρετά ως πατέρας ο ίδιος πια, το πως έβαλε αυτή τη γονεϊκή ιδιότητα πάνω απ' όλα τα πάρα πολλά και σπουδαία τρόπαια που κέρδισε και τέλος πως απευθύνει και μια τιμή στον πατέρα του συμπεριλαμβάνοντάς τον στην απόφαση να επιστρέψει στον Ηλυσιακό.

Αυτή η απόφαση να παίξει στον Ηλυσιακό, είναι αυτό που οι Αμερικάνοι ονομάζουν και το ΝΒΑ κάνει σποτάκια με τίτλο “For the love of the game”. Μπορεί να έχεις λύσει για πάντα το οικονομικό σου θέμα, μπορεί να έχεις κατακτήσει πάνω κάτω ό,τι βρέθηκε στο δρόμο σου, μπορεί να υπάρχουν πάρα πολλές προοπτικές μπροστά σου από άλλα πόστα, αλλά εσένα η καρδιά σου σε θέλει μέσα στο παρκέ, να ιδρώνεις, να ακούς το χαρακτηριστικό στρίγγλισμα της μπασκετικής σόλας, να ακουμπάς την μπάλα που χαιδεύεις από μικρό παιδί. Τώρα που το σκέφτομαι τίποτα λιγότερο δεν περίμενα από τον Φωτσένκο.

Ελπίζω στον ολόσωστο δρόμο που βαδίζει τα τελευταία χρόνια η ΚΑΕ Παναθηναϊκός να τιμήσει στην ερχόμενη σεζόν τον Αντώνη Φώτση, να διαλύσει τα σύννεφα της όποιας πικρίας του παρελθόντος και κάτι αντίστοιχο να κάνει και η Ελληνική Ομοσπονδία τιμώντας στο πρόσωπό του τον παίκτη που δεν ήταν ποτέ ο Νούμερο 1, αλλά αποδεικνύει σήμερα, ότι το ίδιο το μπάσκετ είναι το Νούμερο 1 είτε στα παρκέ της Euroleague είτε στα “ξερά” της ΕΣΚΑ.

Για όσους αγαπάμε το μπάσκετ αλλά και τον Παναθηναικό ειδικά, ο Αντώνης νομίζω θα είναι τρεις εικόνες. Ο πιτσιρικάς που πετάει πάνω από το στεφάνι και καρφώνει στο Final 4 της Θεσσαλονίκης, η εκπληκτική εμφάνιση σε εκείνον τον 5ο τελικό κόντρα στον Ολυμπιακό με τον Διαμαντίδη τραυματία απόντα και ένα τρίποντο, το οποιοδήποτε τρίποντο από τα 8 μέτρα χρειάστηκε η ομάδα και το εμπιστεύτηκε σε ένα παιδί, που γελάει όλες τις άλλες στιγμές, εκτός από τη στιγμή που σουτάρει. Εκεί γελούσαν οι φίλοι κι “έκλαιγαν” οι αντίπαλοι.