Να μην ξαναγίνει!

Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό. Ο Παναθηναϊκός άφησε τρεις πολύτιμους βαθμούς στη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου δεν… κατέβηκε καθόλου κι αυτό δεν αλλάζει. Στην Αθήνα έμεινε, δεν τον είδαμε πουθενά όσοι πήγαμε στο Χαριλάου (έτσι το μάθαμε, έτσι θα το λέμε).

Με κάτω τα χέρια και σκιά του καλού τους εαυτού οι πράσινοι δεν μπήκαν ποτέ στο παιχνίδι και έφυγαν με μια βαριά ήττα. Τουλάχιστον παραμένουν ΠΡΩΤΟΙ και είναι στο χέρι τους να μην εμφανίσουν ξανά τέτοιο χάλι, να πάρουν το πρωτάθλημα και να τους αφήσουν τους αλλόθρησκους να κάνουν όνειρα που δεν τα πιστεύουν ούτε οι ίδιοι.

Δίχως λόγο και αιτία το τριφύλλι του «+5» μπήκε τρομαγμένο και αλλού γι’ αλλού κόντρα στον Αρη της «καμίας νίκης μέσα στο γήπεδο». Τα «μηνύματα» στο πρώτο δεκάλεπτο ήταν πολλά, όμως ουδείς ξυπνούσε. Οι γηπεδούχοι (το «παράρτημα του Κόντη» όπως διαδίδουν διάφορα νούμερα) είχαν προλάβει να χάσουν τρεις ευκαιρίες και την τέταρτη την έκαναν γκολ.

Την ίδια ώρα το άλλο το έργο ήταν γνωστό. Το είχαμε τσεκάρει από το… Σάββατο με τα όργια στο Καραϊσκάκη, άσχετα αν το ξέραμε μέρες τώρα. Ο Σπάθας άφηνε το «ξύλο» των γηπεδούχων, δεν σφύριζε τίποτα και γέμιζε με άσχετες κάρτες τους Παναθηναϊκούς με σκοπό να τους κάνει να σαλτάρουν, να τους αποπροσανατολίσει από το στόχο.

Ειδικά με τον Λέτο τα κατάφερε μια χαρά, καθώς ο Αργεντίνος άφησε το γάμο και πήγε για πουρνάρια ασχολούμενος με τον Πειραιώτη ρέφερι και τις διαμαρτυρίες. Αν βέβαια ήταν καλά ο Παναθηναϊκός, απαρατήρητος θα περνούσε ο γιος (και άξιος διάδοχος) του «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν και οι υπόλοιποι να πάνε να γαμ…». Με λίγα λόγια αυτό άξιζαν οι πράσινοι, αυτό πήραν. Και το λέω αυτό γιατί ακόμη και την ήττα σου (όταν είναι στα ίσια) πρέπει να τη δέχεσαι με αξιοπρέπεια και να μην γίνεσαι ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ!

Ακόμη και έτσι πάντως ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να πάρει κάτι καλύτερο. Το κομβικό σημείο ήταν από το 1-1 έως το φινάλε. Τότε που το τριφύλλι πατούσε καλύτερα στο γήπεδο, κυκλοφορούσε τη μπάλα, ψιλοαπειλούσε, αλλά ο Σαριέγκι χάρισε ένα (ακόμη) φτηνό γκολ με το «τσαφ» που έκανε στο 44’.

Η άμυνα γενικώς παρέπαιε (στην κακή τους μέρα «Σάρι» και Βύντρα είναι πραγματικά εκνευριστικοί) αλλά αν κατάφερνε να πάει με το «Χ» στα αποδυτήρια το ματς ΙΣΩΣ γυρνούσε. Για να μην πούμε ΣΙΓΟΥΡΑ και κάποιοι αρχίσουν την (εκ του ασφαλούς) πλάκα. Τελικά το παιχνίδι τελείωσε με το καλημέρα της επανάληψης με το φάουλ του Νέτο και κάπου εκεί η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.

Σε κάθε περίπτωση ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνάμε και αυτό είναι το κλειδί για την επόμενη μέρα. Ο Παναθηναϊκός παραμένει ΠΡΩΤΟΣ. Θέλει στήριξη και καθαρό μυαλό, όχι γραφικότητες και αφορισμούς. Αυτά μακριά, αυτά μας φάγανε. Και οι ήττες είναι μέσα στο παιχνίδι και οι κακές εμφανίσεις. Αρκεί να μην ξαναγίνει. Τρεις βαθμοί χάθηκαν, όχι δεκατρείς οπότε η ζωή συνεχίζεται. Από τον Αρη έχασες, όχι από τον Αστέρα Τρίπολης.

Η σωστή διαχείριση λοιπόν ακόμη και μιας ήττας μπορεί να φέρει και πάλι το +5 και ακόμη παραπάνω. Από αυτόν τον Ολυμπιακό που με ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ κρατιέται στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος είναι αμαρτία να τον χάσεις τον τίτλο και αν είσαι ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ δεν θα το χάσεις.

Για τα όργια που έγιναν το Σάββατο, το παραμυθάκι που ξεφουσκώνει με τον πρίγκιπα και ότι άλλο υπάρχει θα τα πούμε μόλις με το καλό επιστρέψω στην Αθήνα. Να πω την αμαρτία μου, εξακολουθώ να μην μπορώ να πιστέψω ότι με κάποιους ανθρώπους ζούμε στην ίδια χώρα, κάνουμε την ίδια δουλειά και ψηφίζουμε στις εκλογές για το ίδιο πράγμα.