Γυναικάς, παικταράς, straight και 100άρα…

Δρομέας και άλτης, θεωρούσε το μπάσκετ άθλημα για «αδερφές»
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή. Ο Τσάμπερλεϊν γεννήθηκε στη Φιλαδέλφια –στην Πενσιλβάνια για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι– και είχε ακόμα δέκα αδέλφια. Οι γονείς του και τα αδέλφια του ήταν φυσιολογικοί στο ύψος και τίποτα δεν προμήνυε την ανάπτυξη που θα είχε ο ίδιος. Μάλιστα σαν παιδί ήταν ιδιαίτερα ευπαθής και στα πρώτα χρόνια της ζωής του έπαθε πνευμονία και λίγο έλειψε να πεθάνει, αλλά τελικά τα κατάφερε. Ωστόσο, είχε χάσει λόγω της ασθένειας μία σχολική χρονιά προκειμένου να ξεπεράσει το πρόβλημά του. Στα χρόνια του στο δημοτικό δεν έδειξε καμία κλίση και κανένα ενδιαφέρον προς το μπάσκετ, γιατί όπως έλεγε τότε πίστευε ότι ήταν ένα άθλημα για «αδερφές». Τα πρώτα σπορ με τα οποία ασχολήθηκε ήταν του κλασικού αθλητισμού και μάλιστα ήταν πολύ καλός δρομέας μεσαίων αποστάσεων και εξαιρετικός άλτης.

Ο Ουίλτ λάτρευε τις γυναίκες αθλήτριες και υποστήριζε από μικρός τον γυναικείο αθλητισμό. Προπονείτο καθημερινά και έπαιρνε μαζί του και την αδελφή του, γιατί ήθελε να την κάνει την καλύτερη δρομέα στη Φιλαδέλφια. Έτρεχαν ώρες ατελείωτες στα τετράγωνα της γειτονιάς. Αυτός φυσικά έκανε τεράστια βήματα και αυτή έτρεχε σαν τρελή να τον προλάβει. Δεν κουραζόταν ποτέ. Όταν ήρθε η στιγμή των αγώνων στο σχολείο η ευχή του Ουίλτ πραγματοποιήθηκε· ήταν το πιο γρήγορο αγόρι και η αδελφή του, Μπάμπαρα, το πιο γρήγορο κορίτσι στο σχολείο τους».

Η Μπάρμπαρα είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή της μετά τον θάνατό του ότι ο Ουίλτ (τον οποίο φώναζε πάντα «Dip», επειδή έσκυβε συνεχώς στο σπίτι για να μη χτυπάει το κεφάλι του στην κάσα της πόρτας) μικρός ήταν πολύ αδύνατος και εύθραυστο παιδί και φοβούμενος μήπως γίνει το παιδί σε μια διαφήμιση όπου όλοι το είχαν του χεριού τους και το έκαναν ό,τι ήθελαν, έκανε καθημερινά πολλές ασκήσεις εκγύμνασης για να δυναμώσει τον κορμό του. Μάλιστα είχε πει ότι ακόμα και όταν ήταν άρρωστος και με πυρετό, δεν έχανε το πρόγραμμα των ασκήσεων που είχε. «Ο Ουίλτ ήθελε να είναι ο καλύτερος αθλητής της Φιλαδέλφια και ήθελε οι αδελφές του να είναι οι καλύτερες αθλήτριες της πόλης».

Ανακάλυψε ότι το μπάσκετ είναι ο βασιλιάς στη Φιλαδέλφια και «αποκάλυψε» το κάρφωμα
Παρά την αγάπη του για το τρέξιμο, όσο μεγάλωνε ανακάλυπτε ότι στη Φιλαδέλφια το μπάσκετ ήταν ο βασιλιάς των σπορ και έτσι το αγάπησε. Ήταν πολύ ψηλό παιδί, στα δέκα του χρόνια είχε φτάσει ήδη στα 1,83μ. και όταν μπήκε στο γυμνάσιο ήταν ήδη 2,10 μ. και λογικά τραβούσε όλα τα βλέμματα πάνω του, αλλά αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει από νωρίς ήταν η έφεσή του και το ταλέντο του στο σκοράρισμα, η δύναμή του και η ικανότητά του στην άμυνα να μπλοκάρει τους αντιπάλους. Όπως είχε γραφτεί τότε: Ο Τσάμπερλεϊν ήταν παίκτης ο οποίος προκαλούσε φόβο και όλοι οι υπόλοιποι μπασκετμπολίστες της εποχής έμοιαζαν κοινοί θνητοί μπροστά του. Από νωρίς του έδωσαν παρατσούκλια. Στην αρχή τον είπαν «Wilt the Stilt» (Ουίλτ ο ξυλοπόδαρος), «Γολιάθ», αλλά αυτό που άρεσε στον ίδιο ήταν «The Big Dipper» που σημαίνει «Μεγάλη Άρκτος» και αναφέρεται σε ένα σύμπλεγμα αστεριών.

Στο Λύκειο σε τρία χρόνια που αγωνίστηκε πέτυχε πάνω από 2.200 πόντους. Στο τελευταίο του παιχνίδι στη σχολική ομάδα, ένας συμπαίκτης του σε μια φάση τού έκανε πάσα η οποία ήταν ψηλή, τόσο ψηλή που ήταν σχεδόν αδύνατον να την πιάσει και να μη βγει από το γήπεδο. Ο Ουίλτ χωρίς να σκεφτεί καθόλου, πήδηξε, έπιασε την μπάλα ψηλά και με τη μία την κάρφωσε στο καλάθι. Όλο το γήπεδο τρελάθηκε, δεν μπορούσε να το πιστέψει, κανείς δεν είχε δει ποτέ έναν παίκτη να καρφώνει στο παρελθόν, αλλά όπως είπε ο Ουίλτ αργότερα: «Δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω και έτσι σκέφτηκα να καρφώσω…».

Του υποκλίθηκαν 200 κολέγια, αυτός έβαζε τα κορδόνια του στο φούρνο…
Το όνομά του είχε αρχίσει να γίνεται γνωστό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των πολιτειών των ΗΠΑ. Οι εμφανίσεις του και το παιχνίδι του είχαν σαν αποτέλεσμα περισσότερα από 200 κολέγια από όλη τη χώρα να θέλουν να τον κάνουν δικό τους. Ο ίδιος επέλεξε το Κάνσας και ένας από τους βασικούς λόγους για την επιλογή του ήταν ότι πάντοτε ήθελε να φύγει από την πόλη και να μένει κάπου πιο ήρεμα. Τόσο ο ίδιος όσο και το Κάνσας δικαιώθηκαν για την επιλογή τους από το πρώτο κιόλας επίσημο παιχνίδι, όπου ο Τσάμπερλεϊν σκόραρε 55 πόντους. Λίγο πριν από το παιχνίδι και ενώ έδενε τα κορδόνια του στον πάγκο, είχε γυρίσει στην κερκίδα και είχε πει στα μέλη της οικογένειάς του που ήταν εκεί για να τον θαυμάσουν: «Λοιπόν, αυτό είναι το ξεκίνημα της μπασκετικής μου καριέρας».

Ο Ουίλτ ήταν πολύ τακτικός και συνεπής. Η μάνα του τον είχε κάνει έτσι, δεν ήθελε να εξαρτάται από κανέναν και να μην περιμένει τίποτα από τις αδελφές του. Πριν από την πρεμιέρα του με το Κάνσας, το προηγούμενο βράδυ είχε πλύνει τα κορδόνια από τα παπούτσια του, ήθελε να είναι άσπρα και καθαρά, αλλά επειδή φοβόταν μην τυχόν και δεν στεγνώσουν τα έβαλε στο φούρνο του σπιτιού για να στεγνώσουν. Όταν τον είδε η μάνα του, για να του κάνει πλάκα του είπε ότι έπρεπε να τα στεγνώσει καλά, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν νωπά και θα είχε κίνδυνο την ημέρα του αγώνα να πάθει και πάλι πνευμονία όπως όταν ήταν μικρός. Αυτός γύρισε και την κοίταξε, της χαμογέλασε και της είπε: «Μη φοβάσαι, μαμά, θα κινούμαι τόσο γρήγορα μέσα στο γήπεδο όπου και νωπά να είναι θα στεγνώσουν αμέσως».

Οδήγησε το Κάνσας στον πρώτο τελικό της ιστορίας του στο NCAA, όπου έπαιξε κόντρα στη Νορθ Καρολάινα, από την οποία έχασε ύστερα από δύο παρατάσεις. Μάλιστα εξαιτίας του αποτελέσματος δεν άργησαν να του δώσουν το χαρακτήρα του παίκτη loser, ο ίδιος όμως έκλεισε τα αυτιά του και συνέχισε. Την τέταρτη χρονιά του αποφάσισε να φύγει από το κολέγιο και να πάει να παίξει στους Χάρλεμ Γκλομπ Τρότερς, όπου πήρε 65.000 δολάρια για ένα χρόνο, γιατί είχε ανάγκη τα χρήματα. Η απόφαση του παραλίγο να του στερήσει το δικαίωμα να αγωνιστεί στο ΝΒΑ.

Έκανε θραύση με το καλημέρα στο ΝΒΑ
Το 1959 όπως ήδη αναφέραμε, ενσωματώθηκε στην ομάδα των Φιλαδέλφια Ουόριοrς και από τα πρώτα κιόλας παιχνίδια είχε διαφανεί ότι θα είναι παίκτης ο οποίος είχε όλα τα προσόντα για να αφήσει εποχή στο ΝΒΑ. Στη σεζόν του σαν ρούκι είχε μέσο όρο 37,9 πόντους (περίπου 8 πόντους περισσότερους από το προηγούμενο ρεκόρ) και όπως ήταν λογικό κέρδισε τον τίτλο του ρούκι της χρονιάς αλλά και αυτόν του πολυτιμότερου παίκτη (MVP) και έγινε ο πρώτος ο οποίος κέρδιζε και τα δύο βραβεία την ίδια σεζόν. Τη δεύτερή του σεζόν του ως επαγγελματίας έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του ΝΒΑ που είχε σκοράρει 3,000 πόντους σε μια σεζόν και την επόμενη κιόλας χρονιά κατέρριψε το δικό του ρεκόρ και έγινε ο πρώτος παίκτης ο οποίος είχε πετύχει 4.000 πόντους σε μία αγωνιστική περίοδο. Τα επόμενα έξι χρόνια ήταν σερί ο πρώτος σκόρερ στο ΝΒΑ. Τη σεζόν 1961-62 σκόραρε 50,4 πόντους και 25,7 ριμπάουντ μέσο όρο ανά παιχνίδι και ήταν η χρονιά όπου κατάφερε να πετύχει 100 πόντους σε ένα παιχνίδι και να γράψει Ιστορία.

Η 100άρα που έγραψε Ιστορία
Ήταν το παιχνίδι κόντρα στη Νέα Υόρκη (2 Μαρτίου 1962), ένα ματς που δεν είχε κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον και για τους δύο αντιπάλους και προς κακή τύχη όλων δεν μεταδιδόταν και τηλεοπτικά. Το παιχνίδι είχε γίνει στη Χέρσεϊ Παρκ Αρίνα, ένα μικρό σχετικά γήπεδο, στο οποίο η Φιλαδέλφια έπαιζε περιστασιακά σε μερικά παιχνίδια προκειμένου να προσελκύει περισσότερο κόσμο. Η Νέα Υόρκη βρισκόταν στον πάτο της βαθμολογίας και έπαιζε σε εκείνο το ματς χωρίς τον βασικό της σέντερ, Φιλ Τζόρνταν, ο οποίος ήταν άρρωστος με ίωση. Όπως ήταν λογικό ο Τσάμπερλεϊν έκανε πάρτι κόντρα στους ψηλούς της Νέας Υόρκης, Ντάραλ Ίμχοφ και Κλίβελαντ Μπάκνερ. Τελείωσε το πρώτο ημίχρονο με 41 πόντους στο ενεργητικό του. Στην 3η περίοδο πέτυχε άλλους 28 πόντους και πλέον απείχε μόνο 8 πόντους για να σπάσει το ρεκόρ περισσότερων πόντων από έναν παίκτη σε ένα παιχνίδι που ήταν 78π. και το είχε κάνει ο ίδιος μόλις τρεις μήνες νωρίτερα.

Το κοινό όπως ήταν λογικό είχε ενθουσιαστεί και φώναζε από τις κερκίδες «δώστε την μπάλα στον Ουίλτ, δώστε την μπάλα στον Ουίλτ». Και αυτό έπραξαν οι συμπαίκτες του, σε κάθε κατοχή της μπάλας από τη Φιλαδέλφια ο Τσάμπερλεϊν ήταν αυτός που θα εκδήλωνε την επίθεση. Ήταν λογικό λοιπόν να καταρρίψει το ρεκόρ του και έχοντας πολύ χρόνο μπροστά του να έχει ελπίδες να φτάσει στην 100άρα. Η Νέα Υόρκη έβλεπε ότι ήταν ανήμπορη να τον σταματήσει και δεν ήθελε να γραφτεί στην Ιστορία σαν η πρώτη ομάδα και ίσως η μοναδική η οποία δέχθηκε 100 πόντους από έναν μόνο παίκτη. Όπως είπε αργότερα ύστερα από χρόνια ο Ίμχοφ: «Βλέπαμε ότι μας έκαναν πλάκα. Πιστεύαμε όμως ότι όταν θα ξεπερνούσε τους 78 πόντους τότε θα γινόταν αλλαγή, θα τον χειροκροτούσε όλο το γήπεδο με ένα standing ovation και θα αποχωρούσε για τον πάγκο. Αλλά αυτός ήθελε να μείνει και άλλο στο γήπεδο και δεν είχε σκοπό να βγει και ήθελε να μας ντροπιάσει».

Η Νέα Υόρκη όπως ήταν λογικό προσπάθησε με κάθε μέσο να τον περιορίσει. Πραγματοποιούσε πιο αργές επιθέσεις προκειμένου να ροκανίσει τον χρόνο και στην άμυνα άρχισε να κάνει φάουλ σε κάθε σχεδόν φάση στους υπόλοιπους παίκτες των Ουόριορς, ώστε να μη δώσει την ευκαιρία να πάρει την μπάλα ο Τσάμπερλεϊν και συνεχίσει το βιολί του. Αλλά η Φιλαδέλφια δεν το άφησε έτσι. Έκανε και η ίδια πολλά φάουλ προκειμένου να ανακτά την κατοχή της μπάλας γρήγορα. Ο Τσάμπερλεϊν είχε φτάσει στους 98π. και απέμενε κάτι λιγότερο από ένα λεπτό για να λήξει το παιχνίδι. Στην τελευταία επίθεση των Ουόριορς είχε την μπάλα και κέρδισε φάουλ. Πήγε στις βολές, όμως αστόχησε και στις δύο, αλλά πήρε δύο συνεχόμενα επιθετικά ριμπάουντ και είχε έτσι την ευκαιρία να πετύχει καλάθι και να φτάσει τους 100π. Ο εκφωνητής εκείνης της αναμέτρησης, ο Μπιλ Κάμπελ, άρχισε να φωνάζει: «τα κατάφερε, τα κατάφερε, τα κατάφερε!» Οι οπαδοί μπήκαν μέσα στο γήπεδο και σήκωσαν στα χέρια τους τον Τσάμπερλεϊν, αλλά το παιχνίδι δεν είχε τελειώσει ακόμα. Τελικά το ματς έληξε με τους Ουόριορς να έχουν σκοράρει 169π. και τους Νικς 147π. Ο Τσάμπερλεϊν είχε 36 στα 63 σουτ και 28 στις 32 βολές.

Στα αποδυτήρια μετά το παιχνίδι, ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων των Ουόριορς έγραψε πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί τον αριθμό 100, το έδωσε στον Τσάμπερλεϊν και βγήκαν μαζί από τα αποδυτήρια κρατώντας το και τα φλας από τις φωτογραφικές μηχανές πήραν φωτιά.

Ανάγκασε να αλλάξει τους κανόνες και να μην επιτρέπει να καρφώματα το NCAA
Ο Τσάμπερλεϊν ήταν ένας από τους παίκτες που ανάγκασαν το ΝΒΑ να αλλάξει τους κανόνες του στο παιχνίδι. Επειδή ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού μέσα στη ρακέτα και ήταν ασταμάτητος όταν έπαιρνε την μπάλα, η λίγκα θέσπισε τον κανονισμό των τριών δευτερολέπτων, προκειμένου να τον αναγκάζει να βγαίνει από το ζωγραφιστό, αλλά όπως φάνηκε δεν του έκανε κακό στο παιχνίδι του· το αντίθετο μάλιστα, αφού δούλεψε πιο σκληρά στις αδυναμίες του και συνέχισε να σκοράρει ακατάπαυστα. Επίσης ο Τσάμπερλεϊν, ο οποίος είχε πρόβλημα στις ελεύθερες βολές στα ποσοστά ευστοχίας του, συνήθιζε στις βολές του, ειδικά στο σχολείο να πετάει την μπάλα στο ταμπλό και να τρέχει γρήγορα στο ριμπάουντ και να παίρνει την μπάλα και να την καρφώνει. Ο κανονισμός λοιπόν άλλαξε και πάλι και πλέον ο παίκτης ο οποίος σούταρε βολές δεν μπορούσε να μπει μέσα στη ρακέτα.

Μέχρι τη σεζόν 1977-78 στο κολεγιακό μπάσκετ απαγορεύονταν τα καρφώματα και θεωρείτο παραβίαση και αλλαγή κατοχής της μπάλας. Το κάρφωμα απαγορεύτηκε για πρώτη φορά το 1968, αφού το NCAA πίστευε ότι το στιλ παιχνιδιού του Τσάμπερλεϊν συρρίκνωνε το περιφερειακό σουτ και τη γοητεία του και αφαιρούσε από το παιχνίδι τη δυνατότητα στρατηγικής και έδινε στους ψηλούς και δυνατούς παίκτες την απόλυτη κυριαρχία στο παιχνίδι. Όμως όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια και μετά το 1978 είχαν πολύ άδικο, αφού τα καρφώματα ήταν αυτά που προσέφεραν το μεγαλύτερο θέαμα στο παιχνίδι.

Αποκάλυψε ότι είχε πάει με 20.000 γυναίκες –όλες όμορφες– και διέψευσε ότι ήταν γκέι
Το 1991 στο βιβλίο του «A View From Above» ισχυρίστηκε ότι είχε κοιμηθεί με πάνω από 20.000 γυναίκες. Η δήλωσή του, όπως ήταν λογικό, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και τρομερή ζήτηση. Ο Ουίλτ δεν παντρεύτηκε ποτέ. Όταν ρωτήθηκε σχετικά με τον ισχυρισμό στο βιβλίο του είπε: «Ναι είναι αλήθεια, κοιμήθηκα με πάνω από 20.000 γυναίκες. Στην ηλικία μου αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα έκανα σεξ με ένα-δυο γυναίκες, κάθε μέρα από τότε που ήμουν 15 ετών. Δεν περηφανεύομαι και δεν το έγραψα για να κοκορευτώ. Δεν βλέπω τον αριθμό αυτό σαν κατάκτηση, σαν έναν άθλο. Το μόνο που δηλώνω είναι ότι μου αρέσουν οι γυναίκες. Οι άνθρωποι είναι περίεργοι για τη σεξουαλική μου ζωή και για τις γυναίκες που έχουν περάσει από το κρεβάτι μου (του σπιτιού μου ή του ξενοδοχείου μου σε όλες τις πολιτείες). Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι δεν έχω στάνταρ και ότι είμαι εύκολος. Αλλά κάνουν λάθος. Είμαι πολύ εκλεκτικός και όλες οι γυναίκες με τις οποίες κοιμήθηκα είμαι σίγουρος ότι ο μέσος Αμερικάνός (σ.σ. Τζο, είπε κοροϊδευτικά) θα τους έκανε πρόταση από το πρώτο κιόλας ραντεβού για να τις παντρευτεί».

Ο Τσάμπερλεϊν ούτε παντρεύτηκε ούτε αρραβωνιάστηκε ποτέ. Κυκλοφόρησαν πολλές φήμες ότι ήταν γκέι, αλλά το διέψευσε δημόσια. Μάλιστα είπε ότι καμία από τις γυναίκες με τις οποίες κοιμήθηκε στη ζωή του δεν ήταν παντρεμένη ή αρραβωνιασμένη, ή και να ήταν δεν το γνώριζε ο ίδιος. «Έχω κοιμηθεί με γυναίκες κάθε χρώματος και σχεδόν κάθε εθνικότητας, κάτι που με βοήθησε να καλλιεργηθώ και σαν άνθρωπος. Οι λευκοί δεν τους άρεσε που κοιμόμουν με λευκές γυναίκες και οι μαύροι ήθελαν πάντα να δείχνω προτίμηση σε γυναίκες του χρώματός μας, ούτως ώστε να είναι περήφανοι για εμένα», δήλωσε αργότερα σε συνέντευξή του. «Ποτέ δεν σκέφτηκα κάτι το πονηρό, ό,τι έκανα ήταν απολύτως φυσικό, μου άρεσε να κυνηγάω όμορφες γυναίκες, παντού και πάντα και όποτε ήταν διαθέσιμες».

Ο πρώτος τίτλος άργησε αλλά ήρθε...
Ο Τσάμπερλεϊν κέρδισε τον πρώτο του τίτλο το 1967 στο ΝΒΑ, έπειτα από πολλές προσπάθειες. Τη σεζόν εκείνη έγινε ανταλλαγή στην άλλη ομάδα της Φιλαδέλφια, τους 76ers. Οι Σίξερς έκαναν το καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία της κανονικής περιόδου και έφτασαν μέχρι τους τελικούς, όπου πήραν τον τίτλο απέναντι στους Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς. Πολλά χρόνια μετά ο Τσάμπερλεϊν μετακινήθηκε στους Λ.Α Λέικερς, οι οποίοι είχαν κερδίσει μόνο έναν τίτλο, το 1960, τη σεζόν δηλαδή πριν μετακομίσουν από τη Μινεάπολη στο Λ.Α. Το 1972 έδειχνε ότι με τον Τσάμπερλεϊν θα ήταν η χρονιά τους. Είχαν το καλύτερο ρεκόρ στην κανονική περίοδο και μάλιστα είχαν σπάσει το ρεκόρ που είχε σε νίκες με τους Σίξερς το 1967. Στους τελικούς έπαιξαν με τους Νιου Γιορκ Νικερμπόκερς και στο 4ο παιχνίδι της σειράς ο Τσάμπερλεϊν τραυματίστηκε στον καρπό του, όπου υπέστη ράγισμα. Οι Λέικερς προηγούνταν στη σειρά με 3-1. Ο Τσάμπερλεϊν έσφιξε τα δόντια και φορώντας στα χέρια του γάντια ποδοσφαίρου αγωνίστηκε κανονικά στο 5ο παιχνίδι της σειράς. Σκόραρε 24 πόντους και είχε 29 ριμπάουντ και 10 κοψίματα. Οι Λέικερς κέρδισαν το παιχνίδι και έκαναν το 4-1 στη σειρά και πήραν τον πρώτο τους τίτλο στο Λ.Α.

Την επόμενη χρονιά ο Τσάμπερλεϊν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και ήταν ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με πάνω από 30.000 πόντους στο ενεργητικό του και με πάνω από 22.000 ριμπάουντ. Είχε ψηφιστεί τέσσερις φορές ο πολυτιμότερος παίκτης στο ΝΒΑ και είχε καταρρίψει πάνω από 40 ρεκόρ στο ΝΒΑ. Το 1979 μπήκε στο Hall of Fame και ακόμα και σήμερα αρκετοί υποστηρίζουν ότι είναι ο κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών στην ιστορία του αθλήματος, ακόμα καλύτερος και από τον Μάικλ Τζόρνταν. Οι κρίσεις, δικές σας...