Δεν σου κάνω τον άγιο, σ΄ έχω κάνει θεό! (αμέτρητα vids)

Αυτή την εβδομάδα τα έκανα όλα καθυστερημένα. Δημοσίευσα Τετάρτη τη «Ρετρό ιστορία της Τρίτης», ενώ τα «Ρετρό ακούσματα της Πέμπτης» έρχονται Παρασκευή. Τι να πω; Ό,τι σας βρήκε, σας βρήκε!

Την αφορμή για το θέμα που ακολουθεί μου την έδωσαν δύο πρόσφατες συζητήσεις, σε συνδυασμό με τον ντόρο που είχε δημιουργήσει μια ...δεύτερη διασκευή ενός παλιού τραγουδιού. Πλέον, το τελευταίο έχει διερευνηθεί. Το είχα γράψει και σε παλιότερο θέμα. Η επιτυχία «Δεν σου κάνω τον άγιο» του Γιώργου Τσαλίκη, δεν είναι διασκευή του πανηγυριώτικου της Γωγώς Τσαμπά με τα έκο (τα οποία απλώς πολλαπλασιάζουν τα φάλτσα αλά Ινιέστα), αλλά μια επανεκτέλεση ενός τραγουδιού του διδύμου των επιτυχιών, Αλέκου Χρυσοβέργη - Σπύρου Γιατρά, που τραγούδησε πρώτος ο Δημήτρης Κοντολάζος στις αρχές της δεκαετίας του ΄90. Όχι, οι Χρυσοβέργης - Γιατράς δεν είχαν δώσει τραγούδι στην ...Ινιέστα! Ιδού η πρώτη εκτέλεση...

Η πρώτη συζήτηση που με έβαλε στα ...αίματα, ήταν ανάλογη κάποιων προγενέστερων, για τις επιτυχίες του ...Νταλάρα στις δεκαετίες του ΄80 και του ΄90. Γινόταν, για παράδειγμα, επιτυχία η «Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» του τεράστιου Μάνου Χατζιδάκι (σε στίχους Άρη Δαβαράκη) κι όλος ο κόσμος μίλαγε για «το νέο τραγούδι του Νταλάρα». Δεν ήταν. Σχεδόν ποτέ δεν ήταν! Το συγκεκριμένο, ας πούμε, το είχε τραγουδήσει πρώτος ο ...τεατράλε Βασίλης Λέκκας.

Αντίστοιχη κουβέντα, λοιπόν, άκουσα από το διπλανό τραπέζι της ταβέρνας που πηγαίνω κάθε Δευτέρα τα τελευταία χρόνια, με τους δύο κολλητούς μου, αλφαβητικά τον Γιώργο και τον Χρήστο. Από τα ηχεία ακουγόταν -κάτι τρέχει με τις μπαλάντες- «Η μπαλάντα του κυρ-Μέντιου» σε λάιβ εκτέλεση του -«υπάρχουν εξωγήινοι, ποιος άλλος μπορεί να έχτισε την Ακρόπολη;»- Νότη Σφακιανάκη. Προφανώς οι εξωγήινοι οικοδόμοι που έχτισαν την Ακρόπολη ήταν γυναίκες, κάθονταν στο διπλανό τραπέζι και εκδήλωναν τη λατρεία τους για τον Νότη: «Έχει βγάλει μεγάλα τραγούδια κι αυτό είναι το καλύτερό του». Μπορεί και να είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει πει, αλλά δεν είναι «τραγούδι του». Τρίζουν τα κόκαλα του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη, που είχε τραγουδήσει -σε μουσική Λουκά Θάνου- τα λόγια του σπουδαίου μας ποιητή, Κώστα Βάρναλη...

Μετά από αυτή την κουβέντα, στο δικό μας τραπέζι πλέον ξεκίνησε μια άλλη. Η οποία μας είχε ξαναβασανίσει το παρελθόν, με αφορμή τη διασκευή του «Μα ποτέ μην ξεχάσεις» από τον Σταμάτη Γονίδη. «Παλιό είναι, αλλά ποια το έλεγε, ποια το έλεγε;». Παρότι ο Γιώργος είναι γνώστης του αντικειμένου «λαϊκό τραγούδι» ως σολίστας του μπουζουκιού και έχει κολλήσει ένσημα σε νυχτομάγαζα, την πρώτη φορά δεν το βρίσκαμε με τίποτα. Και αφού πελαγοδρομήσαμε σε προφανείς (Κατερίνα Στανίση) και λιγότερο προφανείς (Εύα Κανέλλη) επιλογές, το αφήσαμε να πάει. Μέχρι που το βρήκα. Άννα Φωτίου, κυρίες και κύριοι...

Ένα άλλο τραγούδι που άκουσα σχετικά πρόσφατα και έλεγα «τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει», ήταν το «Να μ΄ αγαπάς τώρα», σε εκτέλεση του Χρήστου Μενιδιάτη. Τελικά το θυμήθηκα. Γιάννης Κατέβας, από τα τιμημένα έιτις και μάλιστα με ...πρωτότυπο βιντεοκλίπ!

Πάντα, όταν ακούω τραγούδια σε διασκευές ή επανεκτελέσεις, έχω την ιδιορρυθμία (πείτε τη και «κόλλημα» ή «σκάλωμα») να αποδίδω ...τιμές στον πρώτο που τα τραγούδησε. Ας πούμε, όταν η Μελίνα Ασλανίδου ξανάκανε επιτυχία το «Τι σου ΄κανα και πίνεις» των Μίμη Πλέσσα - Λευτέρη Παπαδόπουλου, αμέσως θυμήθηκα έναν παλιό δίσκο-πιατέλα που έχω στη σερβάντα του πατρικού μου. Τι ωραία που το έλεγε και η Πόλυ Πάνου!

Το κόλλημά μου έγινε ακόμα πιο εμφανές όταν άκουσα το «Όμορφη» από τους Σταβέντο. Ο Κώστας Τουρνάς ήταν ο αγαπημένος τραγουδιστής της εφηβείας μου και τον συγκεκριμένο δίσκο τον είχα λιώσει στα αυλάκια του πικάπ μου.

Αντίστοιχα αγαπημένη, για τις ώρες του νταλκά, ήταν και παραμένει η Κατερίνα Στανίση. Μπορεί ο Γιώργος Μαζωνάκης να έχει το στυλ του, αλλά σαν το Κατερινιό δεν το λέει κανείς το «Σ΄ έχω κάνει θεό»...

Κλείνοντας τα «Ρετρό ακούσματα» αυτής της Πέμπτης, θα πάω σε δύο πιο «ειδικές» διασκευές. Η πρώτη είναι ένα τραγούδι που ...σεβάστηκε απόλυτα στην επανεκτέλεσή του ο συμπαθής Δημήτρης Μπάσης. Το «Σπασμένο καράβι», ένα ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα που μελοποίησε ο Γιάννης Σπανός. Η πρώτη εκτέλεση ήταν από μια πραγματικά μεγάλη φωνή, από μια οικογένεια με δύο σπουδαίους τραγουδιστές. Ο αδερφός της αγαπημένης Ελπίδας, ο Κώστας Καράλης, μας είχε προσφέρει ένα σπάνιο τραγούδι...

Το τελευταίο άκουσμα της στήλης θα είναι για πολλούς μια έκπληξη. Φαντάζομαι πολλοί και πολλές θα έχετε ...ξεσηκωθεί με ένα τραγούδι της Κατερίνας Κούκα από τη δεκαετία του ΄90. Το περίφημο «Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο» του Γιάννη Σπανού σε στίχους της Τασούλας Θωμαϊδου είχε σπάσει ταμεία και ...τραπέζια. Ε, αυτό το τραγούδι ήταν ελαφρώς προγενέστερο. Το είχε τραγουδήσει η -φωνάρα- Χριστιάνα, αλλά με άλλους στίχους, τους οποίους είχε γράψει ο Μάνος Τσιλιμίδης, υπό τον τίτλο «Την παγωνιά μου εγώ την ξεμυαλίζω» Μετά ο Γιάννης Σπανός ...παράγγειλε νέους στίχους και έγινε ό,τι έγινε!

Μέχρι τα επόμενα «ρετρό ακούσματα», εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...

Υ.Γ.: Για το μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμβιπή (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου και για ό,τι άλλο επιθυμείτε, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.