Το τέλος της αθωότητας!

Ξημερώματα Σαββάτου. 2 ώρες μπροστά στον υπολογιστή παλεύω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά! Η σελίδα κενή, το ίδιο και η ψυχή. Προσπαθώ να βρω την κατάλληλη εισαγωγή, αλλά μετά το αρχικό «το Fight Club ήταν…» το μυαλό μπλοκάρει. Ίσως γιατί το Fight Club δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο. Δεν ήταν μια εκπομπή, δεν ήταν μια ακόμα εκπομπή, δεν ήταν σαν τις άλλες εκπομπές. Ήταν πολλά μικρά κομμάτια ενός παζλ, που με το πέρασμα του χρόνου συμπληρωνόταν κι όταν έφτανε η στιγμή να το κοιτάξεις, έβλεπες τη ζωή που έζησες. Τι ήταν αλήθεια το Fight Club;

Για τους 15αρηδες ήταν ο φανταστικός τους φίλος ο Λευτεράκης. Ο φίλος που στα δύσκολα ήταν εκεί για σε πείσει ότι υπάρχει ζωή και μετά τη χυλόπιτα από την πεταχτούλα Ράνια, που σε έφτυσε για τον μισητό κάγκουρα, το Μπάμπη τον Αστακό! Ο φίλος που θα γλένταγε την στρίγγλα καθηγήτρια των μαθηματικών που σε έχει βάλει στο μάτι, για να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα! Ο φίλος που θα διάβαζε το μήνυμά σου στον αέρα για να ακουστεί το όνομά σου και να πουλήσεις μούρη την άλλη μέρα στην Ισμήνη (κολλητή αυτής της κα@#%$# της Ράνιας).

Για τους 18αρηδες ήταν ο μεγάλος αδερφός. Αυτός που θα σου έκανε παρέα τα αξημέρωτα βράδια των πανελληνίων, που θα σου έδινε κουράγιο όταν θα ζούσες το δικό σου survivor στο στρατό και θα σου μάθαινε όλα τα κόλπα για να κεράσεις το νέτο που μπάνιζες τόσους μήνες! Ο μεγάλος αδερφός που θα σου έδινε το χέρι να σηκωθείς όταν έπεφτες στα πατώματα για τον πρώτο σου έρωτα και στη συνέχεια θα σου αποκάλυπτε το μεγάλο μυστικό που θα άλλαζε τη ζωή σου: Σαν τη Χαλκιδική και την προπέλα του Ζουέλα, δεν έχει.

Για τους 25αρηδες το Fight Club ήταν ο αγαπημένος στρουμπουλός θείος, που πάντα έχει μια ωραία ιστορία να σου διηγηθεί. Ο θείος στον οποίο μπορείς να πεις άνετα, όσα δεν θα έλεγες ποτέ στους γονείς σου, ο θείος που σε κάνει να νιώθεις σιγουριά και ασφάλεια. Γιατί ακόμα και αν δεν τον βλέπεις τόσο συχνά όσο παλιά, ξέρεις ότι όποτε τον χρειαστείς θα είναι εκεί. Και ακόμα κι αν είσαι κομμάτια, σπασμένα οράματα στα δικά σου μάτια, αρκεί να τον ακούσεις 5 λεπτά για να χαμογελάσεις ξανά. Και να κοιμηθείς ήρεμος και χαμογελαστός.

Για εμάς, τους 30+ που μάθαμε να ζούμε στα κόκκινα, με το άγχος και την κατάθλιψη συντροφιά, που δεν νιώθουμε άτρωτοι όπως παλιά και παίζουμε κρυφτό με τις φοβίες, τις εμμονές και τις ανασφάλειές μας, το Fight Club ήταν ο συνδετικός κρίκος με την παιδική μας ηλικία! Η ελπίδα ότι θα τινάξουμε από πάνω μας τα σημάδια του χρόνου και θα ξαναγίνουμε παιδιά. Όπως τότε! 12 χρόνια πριν. Όπως κάθε μέρα, 22:00-24:00…

Τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, την ώρα που η φωνή του Γιάννη έσπαγε και ο Κώστας έριχνε την αυλαία του Fight Club μεγαλώσαμε απότομα! Οι δικοί μας άνθρωποι, που πάντα ήταν εκεί στα δύσκολα, έφυγαν ξαφνικά και μας άφησαν μόνους. Τα χρόνια της νιότης μας μπήκαν οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ήταν το τέλος της αθωότητας. Μεγαλώσαμε!

Και κάπου εκεί, ενώ η μαυρίλα κάλυπτε τα πάντα και η κατάθλιψη σου (ξανα)χτύπαγε την πόρτα, άκουγες άλλη μια φορά το Ramaya και το χαμόγελο επέστρεφε στα χείλη. Γιατί ήξερες. Γιατί το ένιωθες. Μια σκονισμένη Δευτέρα στις 22:00, όταν όλα θα πηγαίνουν στραβά και ανάποδα οι δικοί μας άνθρωποι θα επιστρέψουν, για να μετρηθούμε μήπως λείπει κανείς απ’ την παρέα. Εκείνη τη Δευτέρα θα ξαναγίνουμε μικρά παιδιά. Σαν τον Ομπαφέμι Μάρτινς!

ΥΓ Υπάρχουν δυο είδη ανθρώπων. Αυτοί που δεν κοιμήθηκαν χθες επειδή τελείωσε το Fight Club και αυτοί που δεν κοιμήθηκαν χθες επειδή τελείωσε το Fight Club.