Πανιώνιος: 135 χρόνια λαμπερός φάρος του αθλητισμού

Του Παναγιώτη Δαλαταριώφ

Παύλος Δερμιτζάκης. Ενα όνομα συνώνυμο της επιτυχίας - ειδικά στη Super League 2 όπου μετρά ήδη την άνοδο με τον Πανσερραϊκό τη σεζόν 2022-23. Ήρθε φέτος στη Νέα Σμύρνη για να φέρει την κορυφή και την επιστροφή της ομάδας της Πλατείας εκεί που ανήκει: Στη Super League 1.

Τι σημαίνει Πανιώνιος για εσάς αλλά και για τον ελληνικό αθλητισμό γενικότερα;

«Ο Πανιώνιος είναι η παλαιότερη ποδοσφαιρική ομάδα στην Ελλάδα. Αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά. Είναι μια ομάδα που αντιπροσωπεύει μια ευρεία περιοχή της Αθήνας, αλλά – σημαντικότερο – τη Σμύρνη και όλον αυτόν τον κόσμο των αλησμόνητων πατρίδων. Ποδοσφαιρικά, έχει κατακτήσει κύπελλα και έχει αναδείξει πολλούς ποδοσφαιριστές αλλά και προπονητές. Για εμένα είναι σημαντικό – και τιμή μου – να ανήκω σε έναν μεγάλο σύλλογο όπως ο Πανιώνιος».

Πότε καταλάβατε το μέγεθος του Πανιωνίου;

«Το μέγεθος του Πανιωνίου το είχα καταλάβει από τότε που ήμουν ποδοσφαιριστής. Μια μεγάλη, ανταγωνιστική ομάδα, με κόσμο και καλή έδρα. Τώρα που ζω την ομάδα από μέσα, καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο την ιστορία της και την αύρα που εκπέμπει. Μόλις μπεις στο στάδιο, νιώθεις τις επιτυχίες και τη δυναμική της, και όταν συναναστραφείς με τους ανθρώπους της, καταλαβαίνεις πόσο αγαπούν την ομάδα. Αντιλαμβάνεσαι τις δυσκολίες που έχουν αντιμετωπίσει κατά την πάροδο των χρόνων, αλλά συμπεραίνεις πως αυτή η ομάδα – όπου κι αν βρεθεί – αντέχει και βγαίνει πιο δυνατή. Αυτό, βέβαια, πάντα μέσω του κόσμου και της δυναμικής της».

Ποια είναι η στιγμή που φαντάζεστε / ονειρεύεστε να ζήσετε με τον σύλλογο;

Ονειρεύομαι να πετύχουμε τους στόχους που έχουμε θέσει και να φέρουμε την ομάδα εκεί που πραγματικά αξίζει. Να το γευτούμε και να το συντηρήσουμε μετέπειτα.
Επίσης, ονειρεύομαι ένα γήπεδο γεμάτο με κόσμο αλλά και νέες γενιές, που όλοι μαζί θα απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο και θα το βλέπουν ως γιορτή. Όσον αφορά το κομμάτι της καθημερινότητας, εύχομαι να υπάρχουν ιδανικές συνθήκες εργασίας για τους ποδοσφαιριστές και τους εργαζόμενους, αλλά και ένα στάδιο ανανεωμένο, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη δυναμική στον σύλλογο. Σε αυτό το σημείο, να πω ότι αυτό είναι και το όραμα του προέδρου και η κατεύθυνσή μας είναι προς τα εκεί.

Μια ευχή για το μέλλον

±Να έχουμε υγεία και να απολαμβάνουμε το ποδόσφαιρο καθημερινά. Να έχουμε ένα καλό πρωτάθλημα, με πρωταγωνιστές τους ποδοσφαιριστές και το ίδιο το άθλημα».

Τάσος Αυλωνίτης: Ενα κόσμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου, που εκτός από τον Πανιώνιο έχει παίξει σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Είναι ο αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος κι απ' αυτούς που ξέρουν πολύ καλά τη σημασία του να φοράς την κυανέρυθρη φανέλα.

Τι σημαίνει Πανιώνιος για εσένα αλλά και για τον ελληνικό αθλητισμό γενικότερα;

Ο Πανιώνιος, αρχικά, είναι ως σύλλογος άριστα συνδεδεμένος με την προσφυγιά και την κληρονομιά της Μικράς Ασίας. Είναι από τους ιστορικότερους αθλητικούς συλλόγους, γεγονός που αποτελεί υπερηφάνεια για κάθε οπαδό του! Νομίζω πως είναι αδιαμφισβήτητο ότι έχει συμβάλει σημαντικά στην ανάπτυξη του ελληνικού αθλητισμού και αποτελεί – όπως και για μένα – ένα τεράστιο «σχολείο» για κάθε αθλητή!

Έχουν βγει και έχουν φορέσει τη φανέλα του Ιστορικού τεράστια ονόματα και αθλητές – δεν θέλω να αναφέρω κάποια απ’ αυτά, γιατί σίγουρα θα «αδικήσω» κάποιους – που αποτελούν μέχρι σήμερα σημεία αναφοράς.

Για μένα προσωπικά, επειδή με ρώτησες, είναι ο σύλλογος με τον οποίο καθιερώθηκα στην Α’ Εθνική και του οφείλω, σε μεγάλο βαθμό, την καριέρα που αξιώθηκα να κάνω. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο επέστρεψα: για να του το ανταποδώσω.

Πότε κατάλαβες το μέγεθος του Πανιωνίου;

Εγώ, επειδή ήρθα μικρός σε ηλικία στην ομάδα, από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως ήρθα σε έναν μεγάλο σύλλογο. Όμως, το πραγματικό μέγεθος το διαπιστώνεις με τον καιρό – και εμείς, ως παίκτες, το καταλάβαμε στις δύσκολες (οικονομικά κυρίως) στιγμές του συλλόγου, όταν πολλές φορές, σε ματς ζωής ή θανάτου, συνειδητοποιούσες πόσο «βαριά» είναι αυτή η φανέλα.

Μια ευχή για το μέλλον;

«Εύχομαι και ελπίζω να μπορέσω να βάλω το λιθαράκι μου ως παίκτης, ώστε να επιστρέψει η ομάδα στη Super League – εκεί δηλαδή όπου πραγματικά ανήκει!».

Του Παναγιώτη Δαλαταριώφ

Λούκα Παβίσεβιτς: Ο 57χρονος κόουτς που θα χτίσει τον Πανιώνιο στη δεύτερη θητεία του στο σύλλογο και στην Ελλάδα μετά τη σεζόν 2006-2007. Ο ίδιος μέσω του Gazzetta στέκεται στο πόσο έχει βοηθήσει τον ίδιο και την οικογένειά του ο σύλλογος.

Κόουτς τι σημαίνει Πανιώνιος γενικά αλλά και για εσάς προσωπικά;

«Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για έναν αθλητικό σύλλογο με τεράστια ιστορία με 135 χρόνια συνεχούς παρουσίας και προσφοράς. Είναι πραγματικά ευλογία και μεγάλη χαρά να είμαι μέλος αυτής της ιστορικής ομάδας.

Δεύτερον, σε προσωπικό επίπεδο, ο Πανιώνιος αποτέλεσε την πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία σε διεθνές επίπεδο. Για εμάς, τους ξένους που εργαζόμαστε εδώ, η εξέλιξη και αποδοχή σε μια εθνική αθλητική κοινότητα έχει πολύ μεγάλη σημασία. Ο Πανιώνιος μού προσέφερε στήριξη όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο – στη ζωή μου εδώ, στην Αθήνα και στην Ελλάδα γενικότερα.

Για μένα και την οικογένειά μου, ο Πανιώνιος έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Νιώθω ευλογημένος και γεμάτος χαρά που βρίσκομαι ξανά εδώ, σε αυτή τη σημαντική στιγμή».

Στα 34 του χρόνια ο Νίκος Γκίκας, αγωνίζεται στον Πανιώνιο όντας ο αρχηγός της ομάδας που παρακολουθούσε από μικρός με τον πατέρα του και τ' αδέρφια του. Μέσω του Gazzetta δηλώνει την περηφάνεια του κα δεν κρύβει τη χαρά του που πλέον όλα τα τμήματα έχουν σταθερή διοίκηση.

Τι είναι Πανιώνιος για εσένα;

«Πανιώνιος για εμένα είναι η γειτονιά μου. Μεγάλωσα και μένω ακόμη στη Νέα Σμύρνη. Το έχω ξαναπεί πολλές φορές: Είναι το γήπεδο με τον πατέρα μου και τ' αδέρφια μου κι οι πολύ ωραίες στιγμές που έχω ζήσει μέσα σ' αυτό, όπως ο τελικός Κυπέλλου το 1998 με το γκολ του Ναλιτζή».

Μια ευχή για τα 135 χρόνια ζωής του συλλόγου;

«Ο Πανιώνιος είναι ο πιο ιστορικός σύλλογος, ο μακροβιότερος. Χαιρόμαστε που έχει μπει το τρένο στις ράγες σ' όλα τα τμήματα του Πανιωνίου και είμαι πάρα πολύ περήφανος που είμαι αρχηγός. Όσο μεγαλώνω κατάφερα και μπήκα στην ομάδα της γειτονιάς μου».

Του Φώτη Καρακούση

Ο τεχνικός της ομάδας βόλεϊ ανδρών του Πανιωνίου, Αργύρης Ψάρρας, η ακραία της γυναικείας ομάδας, Έλενα Μιλεντίγιεβιτς και ο αντιπρόεδρος του Ερασιτέχνη και άνθρωπος που έτρεχε το ανδρικό τμήμα βόλεϊ, Νικήτας Βέλλης, μιλάνε για το καμάρι της Νέας Σμύρνης και την αναγέννηση που συντελείται το τελευταίο διάστημα.

Αναφέρονται στα δύσκολα χρόνια που προηγήθηκαν προκειμένου να φτάσει η γυναικεία ομάδα να πάρει για πρώτη φορά στην ιστορία της το εισιτήριο για την Ευρώπη και η ανδρική να ανέβει για πρώτη φορά στην Volley League. Φυσικά μιλάνε και για το τι πρεσβεύει ο Πανιώνιος και πόσο σημαντικός είναι για τη Νέα Σμύρνη. Μια πόλη που όταν την ακούς το πρώτο πράγμα που σε έρχεται στο μυαλό είναι αυτή η ιστορική ομάδα.

Ξεκινάμε με τους άνδρες που για πρώτη φορά στην ιστορία τους ανέβηκαν στην μεγάλη κατηγορία. Ποια είναι τα πρώτα συναισθήματα όταν μετά από χρόνια προσπάθειας η ομάδα κατάφερε να πετύχει τον στόχο της;

Ψάρρας: Όπως ξέρετε ξεκινήσαμε πολύ χαμηλά στο παλιό Αρτάκης, τέσσερις κατηγορίες κάτω, οπότε το συναίσθημα για εμένα ήταν συγκίνηση, όταν τελείωσε το παιχνίδι στον Άρη και κατακτήσαμε την άνοδο. Και κατόπιν χαρά γιατί ήταν κάτι που το σχεδιάζαμε και το θέλαμε με τα παιδιά, με τον Νικήτα το συζητάγαμε. Πέρσι φτάσαμε κοντά και ένας ιστορικός Σύλλογος τα κατάφερε. Πολύς κόσμος δεν ξέρει πως το βόλεϊ ήρθε στην Ελλάδα από τον Πανιώνιο και είναι ευκαιρία η ομάδα να κάνει την προσπάθειά της».

Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν το να επιτευχθεί αυτός ο στόχος;

Ψάρρας: «Δεν έγινε από μία στιγμή στην άλλη. Ίσως πέρσι δεν ήμασταν έτοιμοι για το βήμα αυτό. Φέτος υπήρξε πίστη εξαρχής πως θα τα καταφέραμε παρότι δεν ξεκινήσαμε καλά. Όσο περνούσε το διάστημα ήμασταν σίγουροι και λέγαμε πως δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσουμε έτσι. Νιώθαμε πως είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να το πετύχουμε».

Έλενα εσείς μετά από 13 χρόνια η ομάδα επιστρέφει στην Volley League και με την πρώτη χρονιά βγαίνει Ευρώπη. Πως ήταν όλη αυτή η χρονιά; Πως την έζησες;

Μιλεντίγιεβιτς: «Ο στόχος της ομάδας εξαρχής ήταν να βγούμε στην Ευρώπη. Από εκεί και πέρα σίγουρα και μόνο που βρεθήκαμε στο Final-4 Κυπέλλου ήταν φοβερή επιτυχία, άλλο αν η δυναμική της ομάδας ήταν τέτοια που θα της επέτρεπε να κατακτήσει και το Κύπελλο. Στόχος μας ήταν το πρωτάθλημα και να βγούμε Ευρώπη και είμαστε όλες πολύ χαρούμενες και ευτυχισμένες που το καταφέραμε. Ειδικά εγώ που είμαι τρία χρόνια στην ομάδα και έζησα το πως ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια από την αρχή και είμαι πολύ χαρούμενη γιαυτό».

Πως έχεις δει όλη την πορεία μιας ομάδα ς που πάλευε για να ανέβει στην μεγάλη κατηγορία και τώρα κοιτάζει τους τίτλους;

Μιλεντίγιεβιτς: «Είναι κάθε χρόνο και καλύτερα. Η προσπάθεια όσων γνωρίζουν τι γίνεται στο γυναικείο βόλεϊ, είναι τεράστια, μπήκαν τα επαγγελματικά θεμέλια από όταν ήμασταν στην Pre League. Είναι πολύ βασικό μια ομάδα να χτίζει επαγγελματικές βάσεις προκειμένου οι αθλητές να νιώθουν ασφάλεια και έτσι να μπορέσουν να ασχοληθούν μόνο με το παιχνίδι και να πετύχουν τους στόχους».

Είμαστε το Βαρίκας που και φέτος αναμένεται να γεμίζει, πόσο σημαντικό για εσάς είναι να υπάρχει αυτή η στήριξη του κόσμου;

Ψάρρας: «Όπως είπα και πριν θυμάμαι μέρες Αρτάκη, να παίζουμε με ομάδες που έχουν εξαφανιστεί και θυμάμαι να βλέπω τον κόσμο πάνω δεξιά να γεμίζει το πέταλο, σε κάθε παιχνίδι να στηρίζει σε όλες τις περιόδους. Μας έμεινε μια πικρία γιατί θέλαμε να τελειώσουμε με τον κόσμο μας μαζί μας στο Βαρίκας, δεν έγινε αλλά δεν πειράζει σημασία έχει πως ανεβήκαμε».

Μιλεντίγιεβιτς: «Ζήσαμε πάρα πολλές φορές γεμάτο γήπεδο, περισσότερες από πέρσι. Εγώ θα σταθώ σε κάτι άλλο, ότι ο κόσμος του Πανιωνίου είναι σαν οικογένεια. Μπορεί τις ημέρες προπόνησης να βλέπεις τα παιδιά στο γήπεδο να πίνουν έξω τον καφέ τους, είναι σαν να είμαστε όλοι μαζί όλο τον χρόνο».

Είπες πως δεν ζήσατε την άνοδο στο Βαρίκας, αλλά ζήσατε την υποδοχή. Πως ήταν όλο αυτό;

Ψάρρας: «Ήταν Πέμπτη προς Παρασκευή, μάθαμε πως θα έχει κόσμο, ήταν απίστευτο όλο αυτό και κάθισαν και μέχρι αργά».

Πως ζείτε εσείς τον Πανιώνιο; Είναι μια ομάδα με πάνω από 100 χρόνια ιστορία, νιώθετε αυτό το βάρος;

Μιλεντίγιεβιτς: «Εγώ ναι. Γιατί όταν βρίσκεσαι σε τέτοιες ομάδες και είναι τιμή να είσαι σε μια ομάδα όπως ο Πανιώνιος, όταν μπαίνεις μέσα στο γήπεδο πρέπει να κερδίσεις. Όλη αυτή η ιστορία είναι τεράστια. Δεν μπορώ να μπω στο γήπεδο και να πω πως δεν νιώθω καλά σήμερα. Πρέπει να μπεις και να κερδίσεις».

Ψάρρας: «Εμείς παίξαμε Κύπελλο με τον Παναθηναϊκό και ένιωθα ότι παίζουμε με μια ομάδα με το ίδιο επίπεδο. Έλεγα στα παιδιά πως αυτό που βλέπουμε απέναντι δεν είναι καλύτερο από αυτό που είσαστε εσείς και αυτό φάνηκε και στο γήπεδο».

Αυτή την αγάπη την ζείτε στον δρόμο; Μπορεί τα δύο τμήματα αυτά να μην έχουν την αίγλη του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ, ειδικά του μπάσκετ που περνούσε ο Φάνης Χριστοδούλου από την πλατεία και έπεφταν όλοι επάνω του. Αυτή την αγάπη την ζείτε και εσείς;

Μιλεντίγιεβιτς: «Εγώ ναι, καθημερινά. Από τον κόσμο του Πανιωνίου μέχρι τους ανθρώπους που εργάζονται στο γήπεδο. Αλήθεια υπάρχουν στιγμές που ξέρω πως αν δεν είμαι καλά κάποιος άνθρωπος που απλά συνεργάζεται με την ομάδα, αν το πάρω θα είναι εκεί. Πίνουμε καφέ απέναντι και μιλάμε με τόσο κόσμο, μας εμψυχώνουν. Αν δεν είναι αυτό αγάπη τι είναι»;

Ψάρρας: «Εγώ μένω 11 χρόνια στη Νέα Σμύρνη, κινούμε δραστηριοποιούμε, το παιδί πάει εδώ σχολείο, ζω εδώ. Πήγα σε ένα μηχανουργείο να φτιάξω μια βίδα προχθές και βλέπω γύρω γύρω μεταξύ των εργαλείων Πανιώνιος παντού. Αμέσως που είπε που είσαι ρε κόουτς φέρε να σου την φτιάξω αμέσως. Είναι μια μικρή κοινωνία και είναι μεγάλη ευκαιρία για τη Νέα Σμύρνη να ζήσει αθλητικά με τον Πανιώνιο που όλες οι ομάδες πάνε ψηλά και έχουν υψηλούς στόχους».

Βέλλης: «Προφανώς έχει υπάρξει ο Πανιώνιος σε περιόδους που τυπικά ήταν καλά. Όμως όλο αυτό που έγινε αυτά τα χρόνια που κάθε άνθρωπος της καθημερινότητας ανέλαβε πράγματα είναι ξεχωριστό γιατί ο κόσμος το ένιωσε δικό του. Και όλη αυτή η αναγέννηση ήρθε όταν όλοι πίστεψαν πως τελείωσε το έργο, πως ήρθε η καταστροφή».

Ουσιαστικά ο Πανιώνιος εντός ή εκτός εισαγωγικών είχε πιάσει πάτο, πως είχε φτάσει πολύ κοντά στην καταστροφή και γιαυτό όλος ο κόσμος βλέπει πως υπάρχει μια αναγέννηση; Πως όχι μόνο δεν καταστράφηκε, αλλά είναι εδώ και δυνατός;

Βέλλης: «Συμφωνώ 100%. Βέβαια για εμένα η καταστροφή είχε έρθει πιο νωρίς και απλά επιβίωνε μια κατάσταση και όταν όλα έφτασαν σε ένα τέλμα φάνηκε περισσότερο. Όλη αυτή την πορεία και τι γινόταν εδώ όλες αυτές τις ημέρες το έχω ζήσει. Εδώ ήταν σαν μια κηδεία, Κατέβαινε κόσμος χωρίς να ξέρει γιατί κατέβαινε. Μιλούσαμε και λέγαμε πως τελείωσε ο Πανιώνιος. Θυμάμαι πιο χαρακτηριστικά που όλοι οι ηλικιωμένοι έκλαιγαν και έλεγαν πως τελείωσε δεν θα ξαναδούμε τον Πανιώνιο ποτέ. Αυτό ήταν και εμένα να πω πως θα ασχοληθώ προσωπικά με αυτό και θα το δούμε διαφορετικά. Πρέπει να φτάσεις στο πάτο για να ανέβεις και πάλι και αυτό το λέμε, αλλά το να γίνει ουσιαστικά θέλει μια διαδικασία και διάρκεια».

Και δύναμη θέλει φυσικά, γιατί πολλές ομάδες έχουν φτάσει στον πάτο, αλλά δεν έχουν καταφέρει να σηκωθούν και πάλι

Βέλλης: «Το ευτύχημα είναι ότι έγινε μέσα από απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Ξεκίνησε μέσα από αυτούς, στην πορεία ήρθαν και οι χορηγοί και οι άνθρωποι που αναλάβανε τμήματα και ευθύνες. Όλο αυτό όμως ξεκίνησε από ανθρώπους της καθημερινότητας, από ανθρώπους που ήταν στην κερκίδα, έγιναν μέσα από ανοικτές συνελεύσεις και αυτό έδωσε μεγαλύτερη χαρά σε όλους».

Ο Πανιώνιος είναι μια από τις ομάδες που ο ρομαντισμός δεν λείπει. Πάμε σε εσένα Έλενα. Πόσο εύκολο είναι να μιλάμε για ρομαντισμό, από την στιγμή που μιλάμε για μια ομάδα που όχι απλά κοιτάζει στα μάτια τις μεγάλες της αντιπάλους, αλλά πολλοί την έχουν και φαβορί. Νομίζεις πως έτσι χάνεται ο ρομαντισμός ή ακόμα υπάρχει; Πως το ζεις εσύ;

Μιλεντίγιεβιτς: «Θεωρώ πως η ισορροπία είναι το παν. Είναι πάρα πολύ καλό να μπορούμε να κοιτάζουμε κατάματα τους αντίπαλους και να απαιτούμε να γίνεται αυτό υπό νορμάλ συνθήκες. Η ομάδα ανέβηκε πρώτη φορά μετά από 13 χρόνια στην μεγάλη κατηγορία. Και που μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε τους αντιπάλους αυτούς και καταφέραμε ειδικά στο Κύπελλο να φτάσουμε στον τελικό αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει να κάνει με το ότι υπήρξε αυτός ο ρομαντισμός».
Αφήνουμε τον παίκτη και τον προπονητή και πάμε στον παράγοντα. Πόσο δύσκολο ειδικά αυτή την εποχή είναι να είσαι παράγοντας σε μια ομάδα που καταφέρνει κάποια πράγματα και τι έχεις θυσιάσει γιαυτό;

Βέλλης: «Για εμένα είναι λίγο περίεργη ερώτηση γιατί διαφορετική περίπτωση από τα συνηθισμένα. Ούτε την ζωή μου έχω αφήσει, όλη μου η παρουσία σε οποιοδήποτε πόστο, είτε από το κομμάτι του οπαδού, είτε από του παράγοντα πλέον, είναι ένα κομμάτι καθαρά εθελοντικό και είναι το κίνητρο ξεκάθαρα η αγάπη και η οικογένεια μου. Είναι στο dna της οικογένειάς μου ο Πανιώνιος. Το αν θα πηγαίνει καλά ο Πανιώνιος καθορίζει και την ψυχολογία όλης της οικογένειάς μου. Οπότε το να προσπαθώ για το καλό της ομάδας είναι σαν να προσπαθώ και για να είμαστε όλοι καλά και ευτυχισμένοι».

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι όλο αυτό;

Βέλλης: «Εμένα με δυσκόλεψε όλη η πορεία μέχρι εδώ. Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα. Στο ποδόσφαιρο ήμασταν στην 4η κατηγορία, στο μπάσκετ λέγαμε που θα τον ρίξουμε, τα βόλεϊ βάρος, οι ΔΕΚΟ απλήρωτες. Οπότε εφόσον ξεπέρασες αυτές τις δυσκολίες, κατάφερες να δημιουργήσεις σχέσεις εμπιστοσύνης, ήρθαν άνθρωποι και ανέλαβαν ευθύνες και τώρα που υπάρχουν αυτοί είναι η πιο εύκολη συνθήκη. Τώρα έχεις να διαχειριστείς μια νέα συνθήκη που είναι δύσκολη αλλά δεν με αγχώνει όσο η άλλη που είχε να κάνει με την επιβίωση του Συλλόγου».

Καλό το παρελθόν, πάμε στο παρόν και στο μέλλον.

Ψάρρας: «Με έχει διδάξει, εμένα και την ομάδα το παρελθόν. Είχαν γίνει λάθη, η ένδεια είχε παίξει ρόλο, φυσικά και η έλλειψη ανθρώπων και οράματος. Όλα αυτά μας έκαναν πιο σοφούς. Φτάσαμε στο σήμερα, με τελείως διαφορετική κατάσταση, με άλλους ανθρώπους, που δείχνουν πρόθυμοι να το μετατρέψουν το τμήμα σε… οικογένειά τους και να πάμε στο μέλλον.

Το μέλλον είναι ευοίωνο. Οι γυναίκες στην Α1, εμείς (ανδρικό) στη Volley League, επαγγελματικό σωματείο, γήπεδα νέα, πολλά παιδάκια στις ακαδημίες. Νομίζω τα καλύτερα είναι μπροστά μας».

Μιλεντίγιεβιτς: «Το βόλεϊ γυναικών, θεωρούμαστε από τα φαβορί. Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό. Οι κινήσεις είναι γνωστές και θεωρώ πως οι στόχοι για τη φετινή σεζόν είναι ξεκάθαροι».

Πόσο εύκολο είναι για ένα τμήμα, ένα άθλημα, που τα προηγούμενα χρόνια βρισκόταν στη σκιά του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ, να φτάσει σε ένα σημείο να πρωταγωνιστεί.

Βέλλης: «Μια ικανοποίηση τη νιώθουμε. Το πιστεύαμε, το δουλέψαμε. Κρύβεται μια μεγάλη και συνολική δουλειά πίσω από το αγωνιστικό, αλλά γνωρίζουμε πως αυτό που μετρά για τη κοινή γνώμη, είναι το αγωνιστικό, το αποτέλεσμα. Είναι πολύ ωραίο το στόρι, όμως κάθε μέρα, είναι μια καινούργια ιστορία. Να έχουμε τα πόδια μας στη Γη. Θέλει μια γενικότερη ψυχραιμία και δεν πρέπει να χάνουμε ποτέ και το κίνητρό μας».

Μιλεντίγιεβιτς: «Όλη η πορεία και η εξέλιξη, είναι ένα γλυκό το να φτάνεις στην επιτυχία. Το γεγονός πως προσπαθούμε και είμαστε μέρος της προσπάθειας, σίγουρα είναι όμορφο. Και φυσικά το να φτάσεις στην κατάκτηση των στόχων σου».

Ψάρρας: «Αποτελεί επιβράβευση. Ο κόσμος εκτιμά την προσπάθεια αλλά και το αποτέλεσμα. Ορισμένες φορές, σημασία έχει και ο προορισμός, όχι μόνο το ταξίδι. Εμείς είχαμε θέσει εξ αρχής, ως στόχο την άνοδο. Υπάρχει ένα χώρος υγιής, ένας χώρος που θα έχει ζωή. Περιμένουμε τον απλό κόσμο να μας στηρίξει, τον θέλουμε στο γήπεδο».

Βέλλης: «Το σημεία αναφοράς. Δυο έννοιες ταυτόσημες. Όταν ο Πανιώνιος ξεριζώθηκε από τη Μάνα Σμύρνη, οι δικοί του άνθρωποι, ίδρυσαν αυτή την πόλη. Είναι η συνέχεια της Σμύρνης. Είναι η ζωντανή κληρονομιά και η ανάμνηση του παλιού. Ο κόσμος ξέρει την πόλη, μέσω του Πανιωνίου. Εδώ αθλούνται τα περισσότερα παιδιά στην Ελλάδα, εδώ θα… αλητεύεις με την καλή έννοια στην εφηβεία σου. Είναι αυτό που την κάνει ξεχωριστή».

Μιλεντίγιεβιτς: «Συμφωνώ σε όλα. Σε όποιον αναφέρεις πως μένεις Νέα Σμύρνη, αυτομάτως είσαι Πανιώνιος! Υπάρχουν βέβαια παντού Πανιώνιοι! Θα ήθελα να δω στο γήπεδο οικογένειες. Να έρχονται τα κορίτσια των ακαδημιών».

Ψάρρας: «Είμαι και δημότης Νέας Σμύρνης. Σκεφτόμουν τώρα όπως ερχόμουν και περνώντας από το άγαλμα του Χρυσοστόμου Σμύρνης, είδα σε έναν τοίχο μου γράφει: «Πανιώνιος, το σπίτι μας». Είναι κάτι όμορφο, το νιώθεις. Όλη μου η οικογένεια, είναι συνυφασμένη με τον Πανιώνιο».
Ποια είναι τα όνειρα σας, για τον Πανιώνιο;

Βέλλης: «Το τελευταίο που θα σου πω, είναι οι τίτλοι. Ίσως ακουστώ γραφικός, αλλά αν ξαφνικά γεμίζουμε τα ράφια μας, θα χάσουμε και το DNA μας. Θέλει μια ισορροπία, όλο αυτό το εγχείρημα. Δεν πρέπει να χάσουμε την ταυτότητά μας. Το κυριότερο είναι πως παραλάβαμε ένα χάος και τότε πολλοί βάλανε πλάτη στα δύσκολα. Σήμερα έχουμε φτάσει σε σημείο, να έχουν πάρει ένα μεγάλο μέρος των οφειλόμενων τους. Το ιδανικό θα είναι να δουλεύουν σε έναν ιδανικό οργανισμό σε μια ιδανική συνθήκη. Να είναι απλά ένα νούμερο οι μεγαλύτερες ακαδημίες, αλλά να γίνουμε και παιδαγωγικά οι κορυφαίοι, να προπονούνται στις καλύτερες εγκαταστάσεις και σε μια κοινωνία που έχει έτσι κι αλλιώς πολλά και σοβαρά θέματα, ψυχικά, πως όλοι τους να λένε, πως δεν απέκτησα.. κουσούρια! Ο Πανιώνιος να είναι υγιής κοινωνία».

Μιλεντίγιεβιτς: «Εγώ θα ήθελα, να μη χωράνε τα κύπελλα και να αγωνιζόμαστε! Θα ήθελα να ολοκληρώσω την καριέρα μου, στον Πανιώνιο! Θα ήταν μεγάλη τιμή για εμένα».

Ψάρρας: «Εγώ έχω μια ευχή. Να υπάρχει ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον για όλους! Να υπάρχουν εγκαταστάσεις. Και έτσι θα έρθει η κάθε επιτυχία. Σαν προπονητής, δεν αποκλείω τίποτα! Έχουμε ζήσει με τον αδελφό μου, άσχημες περιόδους και πρέπει να τις αφήσουμε πίσω».

Δεν είναι απίστευτο πως σε ένα τετράγωνο, να υπάρχουν τέσσερις ομάδες, ανδρών και γυναικών, στη μεγάλη κατηγορία. Πως το ζείτε αυτό;

Βέλλης: «Αν σκεφτείς τα γήπεδα, τα σχολεία… Όλη η πόλη είναι εδώ»!

Βέλλης: «Η οικογένειά μου, το κίνητρό μου, το παρελθόν μου, η ζωή. Σε ακραίο βαθμό».

Μιλεντίγιεβιτς: «Το δεύτερό μου, σπίτι. Έτσι το νιώθω. Συζητάω με τον αδελφό μου, που παίζει στον Πανιώνιο, για την ομάδα. Νιώθω υπέροχα».

Ψάρρας: «Είναι μέρος της επαγγελματικής μου καριέρας και σημαντικό μέρος της προσωπικής ζωής. Με ένα μικρό διάλειμμα, είμαι εδώ… σχεδόν όλη μου τη ζωή».

Την ιστορία της ομάδας, τη νιώθετε; Όλα αυτά που πρεσβεύει;

Μιλεντίγιεβιτς: «Το νιώθω και μέσα στο γήπεδο και στους γύρω δρόμους, στον κόσμο. Το νιώθεις παντού».

Ψάρρας: «Έχει πολύ κόσμο αυτή η ομάδα, παντού υπάρχουν Πανιώνιοι, είναι κάτι που πάει από γενιά σε γενιά. Παντού υπάρχουν Πανιώνιοι»!

Του Δημήτρη Μύτικα

Με βαθιά αγάπη και σεβασμό για τον ιστορικό σύλλογο της Νέας Σμύρνης, η Εύα Λούδη άνοιξε την καρδιά της στο Gazzetta και μιλά για τον Πανιώνιο, όχι απλώς ως έναν αθλητικό οργανισμό, αλλά ως οικογένεια, ως σημείο αναφοράς της ζωής της.

Μεγαλωμένη στις κερκίδες του κολυμβητηρίου παρακολουθώντας τον πατέρα της να γράφει ιστορία, και αργότερα φορώντας η ίδια το σκουφάκι της ομάδας, η Λούδη περιγράφει με συγκίνηση τη σχέση της με τον σύλλογο που αποτέλεσε το πρώτο και το τελευταίο... σκαλοπάτι στην καριέρα της, έχοντας για τέσσερα χρόνια και το ρόλο της αρχηγού.

Μέσα από τις εμπειρίες της, θυμάται τις γεμάτες εξέδρες, τη μοναδική ατμόσφαιρα των αγώνων, αλλά και τη φιλοσοφία του Πανιωνίου να επενδύει στα δικά του παιδιά, να χτίζει με υπομονή και αγάπη το μέλλον. Μιλά με ειλικρίνεια για το όραμά της, για έναν σύλλογο οργανωμένο, ανθρώπινο και πάντα πιστό στις αξίες του.

Οι δηλώσεις της Εύας Λούδη στο Gazzetta

Τι είναι Πανιώνιος για εσένα;

«Για εμένα συγκεκριμένα ο Πανιώνιος ήταν και είναι μία οικογένεια. Είναι ένας σύλλογος που τον είχα από μικρή στην καρδιά μου λόγω του πατέρα μου και γενικά τον έχω ζήσει ως παιδί. Δηλαδή την τρομερή εποχή του Πανιωνίου στο πόλο ανδρών. Τότε ήμουν στις κερκίδες σε όλους τους αγώνες. Αυτή ήταν μία φανταστική εμπειρία να βρίσκομαι ανάμεσα στους φιλάθλους.

Εννοείται αυτή τη φανταστική εμπειρία έζησα και όταν ήρθα στην ομάδα ως παίκτρια. Τότε ήταν που ένιωσα στο μέγιστο ότι έχω μία οικογένεια και στο άθλημα που αγωνίζομαι.

Πότε κατάλαβες το μέγεθος του Πανιώνιου;

«Η αλήθεια είναι ότι το είχα καταλάβει από πολύ μικρή, δηλαδή πριν υπάρξω ως αθλήτρια του συλλόγου. Όταν πήγα να δω τον πατέρα μου ως παίκτη και ως προπονητή και βρέθηκα στις κερκίδες του κολυμβητηρίου μαζί με τον κόσμο και κατάλαβα πώς αντιμετωπίζουν το άθλημα.

Η σοβαρότητα αυτή με έκανε να καταλάβω περί τίνος πρόκειται. Όταν πια ήρθα και ως παίκτρια στον σύλλογο, η αντιμετώπιση του σωματείου από τη στιγμή που ήρθα μέχρι να φύγω ήταν αντίστοιχη αυτού που βίωνα όλο αυτόν τον καιρό που έβλεπα τα πράγματα απ' έξω».

Το πιο τρελό πράγμα που έχεις δει στον Πανιώνιο;

«Δυστυχώς δεν έχω ζήσει κάτι ως παίκτρια. Δεν τόσο έντονο αυτό που έχω ζήσει, σε αντίθεση με αυτό που έχω νιώσει ως θεατής στην κερκίδα. Αυτό που με έκανε να καταλάβω το μέγεθος του συλλόγου και την... τρέλα που υπάρχει ήταν οι γεμάτες κερκίδες. Τότε που δεν έπεφτε καρφίτσα, με τους «πάνθηρες» να δίνουν το ρυθμό.

Μία αξέχαστη στιγμή ήταν πριν δύο χρόνια που το ανδρικό τμήμα έφτασε στα ημιτελικά του Euro Cup, ήταν απίστευτα! Αντίστοιχα σκηνικά έζησα και παλιότερα όταν πήγαινα να δω τον πατέρα μου. Όταν είχαν βάλει έξτρα κερκίδες στο κολυμβητήριο για να χωρέσει ο κόσμος. Σαν τώρα το θυμάμαι αυτό! Πράγματα τα οποία δεν συνηθίζονται στο πόλο».

Και πώς οραματίζεσαι τον σύλλογο;

«Αυτό στο οποίο έδινε βάση ο Πανιώνιος ήταν να εκπαιδεύσει τα δικά του παιδιά, να τα κρατήσει στο σύλλογο και τα δει στη συνέχεια να διαπρέπουν. Αυτό θα ήθελα να δω να συνεχίσει να συμβαίνει. Παιδιά από τις ακαδημίες της ομάδας, τα οποία θα πάρουν ευκαιρίες και στη συνέχεια θα διαπρέψουν και θα είναι μέλη της Εθνική ομάδας.

Επίσης θα ήθελα να συνεχίσω να βλέπω τον σύλλογο ανθρώπους που δίνουν βάση στο να είναι καλά οι αθλητές και οι αθλήτριες. Να είναι όλα τα πράγματα τακτοποιημένα. Να υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον Πανιώνιο και να στηρίζει τα τμήματά του».

Με λόγια γεμάτα σεβασμό και θαυμασμό, ο διεθνής πολίστας Αλέξανδρος Γούνας μίλησε στο Gazzetta για τη δική του εμπειρία στον Πανιώνιο, έναν σύλλογο με βαθιές ρίζες και σπάνιο αθλητικό ήθος.

Από τις πρώτες του εικόνες ως αντίπαλος, μέχρι τις αξέχαστες στιγμές που έζησε πλέον ως παίκτης του «Ιστορικού», ο Γούνας σκιαγραφεί έναν σύλλογο που διαρκώς εξελίσσεται και κρατά ζωντανό το πάθος του κόσμου.

Ξεχωρίζει την παρουσία των φιλάθλων στα κρίσιμα ευρωπαϊκά ματς, την ιστορική ατμόσφαιρα στον ημιτελικό με τη Βάσας, και στέκεται σε πρόσωπα-κλειδιά που κρατούν τον Πανιώνιο «όρθιο» και τον οδηγούν βήμα-βήμα προς το μέλλον.

Ένας αθλητής με μεγάλη εμπειρία και επιτυχίες, που βλέπει στον Πανιώνιο όχι μόνο ιστορία, αλλά και προοπτική.

Οι δηλώσεις του Αλέξανδρου Γούνα στο Gazzetta

Τι είναι Πανιώνιος για εσένα;

«Έχω δεθεί με την ομάδα! Είναι μία ομάδα, η οποία έχει τρομερές προδιαγραφές για να πρωταγωνιστεί σε όλα τα επίπεδα και σε όλα τα αθλήματα. Έχει μία δυναμική και ένα μομέντουμ, τα οποία την κάνουν καλύτερη χρόνο με το χρόνο σε όλα τα αθλήματα. Υπάρχει κόσμος που τη στηρίζει και είναι δίπλα σε όλα τα τμήματα.

Άνθρωποι που στηρίζουν όλα τα τμήματα ανά πάσα ώρα και στιγμή. Αυτοί αποτελούν και ένα από τους βασικού παράγοντες για το μέγεθος του συλλόγου εδώ και πάρα πολλά χρόνια».

Πότε κατάλαβες το μέγεθος του Πανιώνιου;

«Τις πρώτες καλές εντυπώσεις από τον Πανιώνιο τις έχω από το 2008-09, σεζόν που είχε ένα εξαιρετικό σύνολο και ερχόμασταν να παίξουμε τότε με τη Βουλιαγμένη. Έβλεπα τον κόσμο να στηρίζει την ομάδα και να γεμίζει το κολυμβητήριο.

Εκείνες, μάλιστα, ήταν και οι χρονιές που η ομάδα πόλο ανδρών είχε πάει σε δύο σερί τελικούς Ευρώπης. Αυτές ήταν οι πρώτες εντυπώσεις που είχα, εκτός ομάδας.

Πλέον, όντας παίκτης του Πανιώνιου, το να βλέπω ένα κολυμβητήριο γεμάτο ειδικά στα ματς της Ευρώπης είναι συγκινητικό. Δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψεις. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος ο κόσμος της ομάδας ήταν και είναι δίπλα μας. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς τη σημασία του αυτού του συλλόγου, αλλά και το μέγεθός του».

Το πιο τρελό πράγμα που έχεις δει στον Πανιώνιο;

«Η ατμόσφαιρα του κολυμβητηρίου στον πρώτο ημιτελικό κόντρα στην Βάσας για το Euro Cup. Το θυμάμαι σαν σήμερα. Πήραμε τη νίκη με ένα γκολ διαφορά (9-8). Θα μπορούσαμε να έχουμε επιπλέον προβάδισμα, αν μετρούσε το γκολ όπου η μπάλα είχε περάσει καθαρά τη νοητή γραμμή του τέρματος.

Μία εκπληκτική ημέρα. Χάναμε και με τη βοήθεια του κόσμου καταφέραμε να κάνουμε την ανατροπή και μετά να πάμε στον δεύτερο ημιτελικό με προβάδισμα. Δυστυχώς δεν περάσαμε στον τελικό, αλλά εκείνη η στιγμή και οι πανηγυρισμοί με τον κόσμο θα μείνουν στη μνήμη μου».

Και πώς οραματίζεσαι τον σύλλογο;

«Θέλω να δω τον Πανιώνιο κάθε χρόνο να κάνει ένα βήμα παραπάνω! Να συνεχίσει να προσπαθεί να πετυχαίνει του στόχους του. Η Νέα Σμύρνη να αποτελεί ένα μέρος στο οποίο οι αντίπαλες ομάδες θα έρχονται και δεν θα περνούν εύκολα.

Αυτό για να γίνει χρειάζεται να παραμείνουν στην ομάδα άτομα όπως ο Ηλίας Μπουζαλάς, ο οποίος είναι υπεύθυνος του τμήματος και κοιτάει πάντα να είμαστε καλά. Επίσης πρέπει η ομάδα να αποτελείται με αθλητές που έχουν ισχυρό mentality και προσωπικότητα όπως αυτή του Κώστα Δήμου που ηγείται της ομάδας από τον πάγκο.

Σε αυτά τα άτομα πρέπει να πούμε και ένα ευχαριστώ, καθώς κάθε χρονιά βοηθούν ο Πανιώνιος να εξελίσσεται και να πηγαίνει μπροστά».