Sealand: Η εθνική ομάδα της χώρας που έχει έκταση... μισού γηπέδου

Βρίσκεται έξι ναυτικά μίλια μακριά από την ακτή του Σάφολκ, περίπου 60 πόδια πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα, η συνολική επιφάνειά του είναι μόλις το ήμισυ του μεγέθους ενός γηπέδου ποδοσφαίρου (ή αλλιώς 0,00002% του μεγέθους της Ουαλίας) και, από τις 2 Σεπτεμβρίου του 1967, έχει διεκδικήσει την ανεξαρτησία του από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το HM Fort Roughs, για να του δώσουμε το αρχικό του όνομα (και το όνομα που η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου συνεχίζει να χρησιμοποιεί) ήταν ένα ναυτικό οχυρό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που εγκαταστάθηκε το 1942 για να προστατεύσει τις εκβολές του Τάμεση από τη Luftwaffe (Πολεμική Αεροπορία της Γερμανίας) με αντιαεροπορικά πυροβόλα καθοδηγούμενα από ραντάρ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, πολύ μετά το τέλος του πολέμου, το φρούριο είχε εγκαταλειφθεί.

Στη συνέχεια, το 1967, γράφτηκαν οι πρώτες γραμμές μιας ειλικρινά απίστευτης ιστορίας. Ο Πάντι Ρόι Μπέιτς, ένας πρώην ταγματάρχης του βρετανικού στρατού που έγινε… πειρατής, ο οποίος είχε ήδη εκδιωχθεί από μια άλλη κοντινή εγκατάσταση, ανέβηκε στην κορυφή των τσιμεντένιων πύργων του Fort Roughs και, μαζί με τη σύζυγό του Τζοάν και τα δύο παιδιά τους, διακήρυξαν την ανεξαρτησία του Πριγκιπάτου του Sealand.

Τα επόμενα 56 χρόνια, το Sealand επιβίωσε από μια σειρά απειλών για την ύπαρξή του. Το 1968, απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον του Μπέιτς και του γιου του, Πρίγκιπα Μάικλ μετά από πυροβολισμούς στην πλώρη μιας βάρκας «εισβολέων». Και οι δύο αθωώθηκαν αφού ο δικαστής έκρινε πως το Sealand ήταν εκτός δικαιοδοσίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτή θεωρούν πως ήταν η στιγμή της εδαφικής τους επικύρωσης.

Δέκα χρόνια αργότερα ήρθε το... Βατερλώ του Sealand: ένας Γερμανός συνεργάτης (και Υπουργός Εξωτερικών του Sealand) ηγήθηκε σε ένα ένοπλο πραξικόπημα, παίρνοντας όμηρο τον Πρίγκιπα Μάικλ. Ο Πρίγκιπας Ρόι έκανε μια γρήγορη και αποφασιστική αντεπίθεση με ένα ελικόπτερο με πιλότο έναν κασκαντέρ ταινιών Τζέιμς Μποντ.

Οι εισβολείς κρατούνταν σε ένα κελί σε έναν από τους επιβλητικούς πύργους του Sealand, ενώ, «μια σειρά ολλανδικών πολεμικών πλοίων αγκυροβολημένα μερικές εκατοντάδες μέτρα στα ανατολικά και μια σειρά από Γερμανικά πολεμικά πλοία αγκυροβόλησαν μερικές εκατοντάδες μέτρα δυτικά», όπως αναφέρει ο Πρίγκιπας Μάικλ στα απομνημονεύματα του το 2015 Holding the Fort.

Οι ιστορίες και οι φήμες γύρω από το Sealand είναι παραπάνω από αρκετές. Υπήρξε μια σχεδόν καταστροφική πυρκαγιά, ένα αίτημα να δοθεί διπλωματικό καταφύγιο στον ιδρυτή του Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ, μια αστρονομική προσφορά του Αριστοτέλη Ωνάση για να εξαγοράσει το Sealand, μια προσπάθεια να διατεθεί στην αγορά ακινήτων για 750 εκατομμύρια λίρες και ένα αποτυχημένο εγχείρημα στην αλλαγή της χιλιετίας για τη στέγαση ορισμένων διακομιστών Διαδικτύου για offshore επιχειρήσεις και εταιρείες τυχερών παιχνιδιών.

Το 1987, το Ηνωμένο Βασίλειο άσκησε το δικαίωμά του βάσει της συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Το Sealand έκανε απλώς το ίδιο.

Το Sealand δεν είναι κάποιο... παραμύθι. Βέβαια λόγω της ιδιοκτησιακής του κατάστασης, της έκδοσης επίσημων νομισμάτων και γραμματοσήμων, της πώλησης ευγενών τίτλων στο διαδίκτυο (το να γίνετε δούκας ή δούκισσα θα σας κοστίσει 499,99 λίρες και λόρδος/lady με μόλις 24,99 λίρες), γίνεται λιγότερο εύκολο να πιστέψουμε πως πρόκειται για πραγματικό ανεξάρτητο κρατίδιο. Για 56 χρόνια, το Πριγκιπάτο του Sealand - όχι εντελώς αθόρυβα - κάνει τις δραστηριότητές του.

Ο Εντ Σταμπς δεν μεγάλωσε στο Sealand περιτριγυρισμένος από τη Βόρεια Θάλασσα. Είναι από μια πόλη του Σάρεϊ που ονομάζεται Γκοντάλμινγκ. Είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Sealand, αλλά είναι κομβικό. Ο πιο επιτυχημένος προπονητής ποδοσφαίρου στην ιστορία της ομάδας, με ποσοστό νικών 71,4%. Ένα ξεχωριστό επίτευγμα.

Ο Σταμπς εξακολουθεί να είναι τεχνικά ο προπονητής του Sealand. O τέταρτος άνθρωπος που κάθισε στον πάγκο της ομάδας. Στην πραγματικότητα, το περιστασιακά μπερδεμένο ταξίδι που έχει κάνει η εθνική ομάδα μπορεί να συνοψιστεί προσεκτικά μόνο από τη γραμμή διαδοχής των κόουτς της:

Κρίστιαν Όλσεν, 2003-04: Ένας Δανός διευθυντής ξενοδοχείου που έπεισε τον Πρίγκιπα Μάικλ να επιτρέψει στην ομάδα άνω των 40 ετών της πέμπτης κατηγορίας Vestbjerg IF να εκπροσωπήσει το Sealand στην παγκόσμια σκηνή. Αυτό το λανθασμένο ξεκίνημα μιας εποχής ξεκίνησε και τελείωσε με ένα ισόπαλο 2-2 εναντίον της φινλανδικής ομάδας του αρχιπελάγους Åland.

Νιλ Φόρσιθ, 2009-13: Ένας Σκωτσέζος συγγραφέας και σεναριογράφος (πιο πρόσφατα έγραψε τη σειρά του BBC, The Gold), οι διασυνδέσεις του οποίου οδήγησαν τελικά στο Sealand ηθοποιούς, έναν πρώην αμυντικό της Premier League, τον «κολλητό» του Ντέιβιντ Μπέκαμ και τον αδερφό του Κίραν Γκιμπς, μεταξύ πολλών άλλων.

Τζούλιαν Ντικς, 2013: Ο πρώην «σκληρός άνδρας» και εκτελεστής πέναλτι της Γουέστ Χαμ αποσύρθηκε από την ερασιτεχνική Έσεξ για να οδηγήσει το Sealand στην πρώτη τους διοργάνωση, το Tynwald Hill Tournament στη Νήσο του Μαν. Ο σκληροτράχηλος Ντικς στο highlight της θητείας του μπόρεσε να διαλύσει μια μάχη σώμα με σώμα μεταξύ 14 ανδρών σε μια ήττα με 8-0 από την Οξιτανία, η οποία επίσης δεν ανήκει στη FIFA. Κατάφερε να διασώσει λίγη... εθνική υπερηφάνεια του Sealand στη νίκη με 2-1 εναντίον των Νησιών της Μάγχης.

Ενώ ο Ντικς πληρώθηκε αρκετά αδρά για τη θητεία του, ο Σταμπς- όπως ο Όλσεν και ο Φόρσιθ- παρασύρθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη δική του περιέργεια.

Την άνοιξη του 2012, με τον Φόρσιθ να έχει τοποθετηθεί σε έναν υβριδικό ρόλο παίκτη-προπονητή-προέδρου, το Sealand ήταν έτοιμο να εκτοξευθεί «επίσημα» στο διεθνές ποδόσφαιρο. Πώς όμως μπορείς να σχηματίσεις μια εθνική ομάδα ποδοσφαίρου για ένα μέρος με πληθυσμό δύο ατόμων, το οποίο κανείς δεν αναγνωρίζει ούτως ή άλλως ως χώρα;

Η «στρατολόγηση» ξεκίνησε με σοβαρότητα. Ο Φόρσιθ έψαξε στο βιβλίο με τις επαφές του και βρήκε τον ηθοποιό του Royle Family, Ραλφ Λιτλ (ο οποίος είχε παίξει μερικά παιχνίδια σε ημι-επαγγελματικό επίπεδο) και τον πρώην αμυντικό της Μπόλτον και της Σαουθάμπτον, Σίμον Τσάρλτον, ο οποίος προοριζόταν για αρχηγός της ομάδας. Ο 40χρονος μπακ έφυγε αμέσως τραυματισμένος λίγα λεπτά μετά το ντεμπούτο του.

Όπως έχει πει ο ίδιος ο Φόρσιθ, «πλημμυρίστηκε από προσφορές από όλο τον κόσμο από υποψήφιους παίκτες». Η κυβέρνηση του Sealand πρόσφερε επίσης δύο θέσεις στην ομάδα σε οπαδούς που είχαν αγοράσει εισιτήριο για αγώνα της εθνικής!

Ο Σταμπς, εν τω μεταξύ, κανόνισε να διεξαχθεί το παιχνίδι στο γήπεδο Wey Court του Γκοντάλμινγκ κόντρα στα νησιά Chagos. Αν η ιστορία του Sealand ήταν μια ιστορία οπορτουνισμού, οι Chagossians είχαν να πουν μια πιο... βαριά ιστορία.

Ο λαός τους ζούσε σε ένα αρχιπέλαγος στον Ινδικό Ωκεανό πριν εκριζωθεί βίαια από τη βρετανική κυβέρνηση στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με σκοπό την εγκατάσταση μιας αμερικανικής ναυτικής βάσης στο νησί Ντιέγκο Γκαρσία. Μια σειρά από δικαστικές αποφάσεις και εφέσεις επικύρωσαν τελικά την απαγόρευση επιστροφής τους στην πατρίδα τους, παρόλο που τους χορηγήθηκαν βρετανικά διαβατήρια το 2004, με αποτέλεσμα μια κοινότητα 3.000 Chagossians να εγκατασταθεί στο Σάσεξ.

Tο Sealand χρειαζόταν έναν τερματοφύλακα. Εν τέλει ήρθε ο πρώην διεθνής με την U21 της Σκωτίας, Ντέρεκ Στιλ, του οποίου η πιο πρόσφατη ποδοσφαιρική δράση ήταν στον υποβιβασμό της Τζίλιγχαμ στη League Two πριν τέσσερα χρόνια.

Ο παραλογισμός αυτής της κατάστασης έφτασε στο «peak» όταν οι ομάδες παρατάχθηκαν στο γήπεδο ένα συννεφιασμένο απόγευμα Σαββάτου στο Γκοντάλμινγκ. Από τα παλιά ηχεία ακούστηκε το E Mare Libertas, ο εθνικός ύμνος που συνέθεσε ο Μπασίλ Σιμιλένκο, ο οποίος αργότερα απέτυχε να υποβάλει αίτηση για να εκπροσωπήσει τη Μεγάλη Βρετανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με μια συμμετοχή που ονομάζεται «#lovinglife».

Δυστυχώς για την ομάδα του Φορσίθ, οι Chagossians προηγήθηκαν με 2-0 από το ημίχρονο. «Για ένα έθνος - φρούριο το Sealand είχε μεγάλο πρόβλημα στην άμυνα», παρατήρησε ο ρεπόρτερ του BBC.

Για να... αγχώσει περισσότερο τους «στρατολογημένους» Sealanders, ο αρχηγός του κράτους τους παρακολουθούσε. Ο Πρίγκιπας Μάικλ πρόσφερε την περίληψη του ημιχρόνου που θα περίμενε κανείς από έναν άνδρα που παρακολουθούσε τη χώρα του να χάνει με 2-0. «Ίσως οι παίκτες μας θα έπρεπε να είχαν προπονηθεί λίγο περισσότερο… η μπύρα και η πίτσα μάλλον δεν είναι το σωστό πράγμα για προπόνηση».

Η θητεία του Λιτλ ως τερματοφύλακας και αρχηγός του Sealand έληξε με ένα παιχνίδι εναντίον του Άλντερνεϊ στο Γκοντάλμινγκ το 2013. Η πρώτη νίκη της εθνικής ομάδας του Sealand.

Γύρω στο 2013-14, «ήταν το σημείο όπου η ομάδα του Sealand που διοικούνταν από τον Νιλ άρχισε κάπως να διαμορφώνεται. Υπήρχε η εθνική ομάδα και μετά υπήρχε αυτό το είδος των διασημοτήτων, που νομίζω ότι ήταν ιδέα του Νιλ», λέει ο Σταμπς.

Αυτή η επιδίωξη των μεγαλύτερων δυνατών ονομάτων εξελίχθηκε σε μια μπερδεμένη μίξη άγνωστων «celebrities». Αυτή η λίστα των ονομάτων που θα αντιπροσώπευαν τους «All Stars» του Sealand αποτελούνταν από: τον κάποτε διευθυντή επιχειρήσεων του Ντέιβιντ Μπέκαμ, Ντέιβ Γκάρντνερ, τον Ευρωπαίο πρωταθλητή στο άλμα εις ύψος κλειστού στίβου το 1994 Ντάλτον Γκραντ, τον πρώην αμυντικό της Λίβερπουλ Τζον Σκέιλς, τον πυγμάχο Τζο Καλζάγκε, τον παίκτη ράγκμπι Ούγκο Μόνιε, τον χρυσό Ολυμπιονίκη κωπηλασίας Μαρκ Χάντερ, τον πρώην μέσο της Τσέλσι Τζόντι Μόρις, ο οποίος ήταν ίσως το μοναδικό μεγάλο όνομα και τον κωμικό Τζακ Γουάιτολ.

Αν και αυτή η ομάδα του Sealand δεν ήταν απαραιτήτως ένα χόμπι διασημοτήτων, καθώς έπαιξαν δύο φορές με μια ομάδα All-Stars της Φούλαμ να συγκεντρώσούν χρήματα για μια φιλανθρωπική οργάνωση παιδικού ξενώνα, έκαναν ελάχιστα για να βοηθήσουν να αναγνωριστεί η εθνική του Sealand από την ποδοσφαιρική κοινότητα εκτός της FIFA. Η Συνομοσπονδία Ανεξάρτητων Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (CONIFA) απέρριψε τουλάχιστον μία αίτηση συμμετοχής και τα αυστηρά κριτήρια της υποδηλώνουν ότι η προοπτική του Sealand να αποκτήσει ποτέ το ποδοσφαιρικό καθεστώς της Κορνουάλης, της Σαρδηνίας ή του Θιβέτ είναι, στην καλύτερη περίπτωση, απομακρυσμένη.

Ο Σταμπς το δέχεται αυτό. «Νομίζω, για να είμαι ειλικρινής, το Sealand ως έννοια προδίδει το πνεύμα της CONIFA. Πέρα από τα αστεία, υπάρχουν ομάδες και άνθρωποι εκεί που έχουν μια πραγματικά σοβαρή ιστορία, που δεν αναγνωρίζονται ή καταστέλλεται η ανεξαρτησία τους από μια ανώτερη δύναμη. Μια πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου από τη Βόρεια Θάλασσα που εμφανίζεται με celebrities που δεν έχουν καμία σχέση… υποτιμά τα πράγματα».

Το 2013 μία ξεχωριστή ομάδα από το μη αναγνωρισμένο πριγκιπάτο του Sealand προσπάθησε να ανοίξει τα... φτερά της. Μία ομάδα με τον αρχηγό Εντ Σταμπς, που ήταν βασισμένη σε παίκτες από το Έσεξ και με έξοδα που κάλυπτε ο Βαρώνος του κρατιδίου, Τσέι Πρες. Ο Βαρώνος έκανε μάλιστα μία συμφωνία με τον Τζούλιαν Ντικς για να γίνει προπονητής της ομάδας στους αγώνες με Οξιτανία, Άλντερνεϊ και μία ομάδα από παίκτες από τη διασπορά των Ταμίλ της Σρι Λάνκα στο Tynwald Hill Tournament.

Ο Ντικς ήταν μια αμφιλεγόμενη παρουσία. Ο πρίγκιπας Λίαμ του Πριγκιπάτου του Sealand μιλώντας στο Athletic ανέφερε πως «ο Τζούλιαν έφερε μαζί του και γνώσεις και εμπειρία στην ομάδα. Οι τακτικές του έγιναν αντιληπτές στα αποδυτήρια και φάνηκαν κάπως σκληρές και δύσκολες αλλά στο σύνολο είχε θετική παρουσία».

Τρεις αγώνες μετά και ύστερα από παθητικό 14 γκολ η περίοδος του Ντικς έλαβε τέλος και μετά ήρθε η «χρυσή» εποχή του Σταμπς το 2014. Η ομάδα έχασε με 4-2 στο Γκοντάλμινγκ, πήγε στην Ελβετία και νίκησε τη Ραέτια με 6-1 και στη συνέχεια επικράτησε με 3-2 του μη αναγνωρισμένου κρατιδίου της Σεμπόργκα στην Ιταλία.

Μετά από το παιχνίδι με την Σεμπόργκα η ομάδα του Sealand έκανε την πρώτη της διεθνή τοποθέτηση, η οποία λίγο έλειψε να δημιουργήσει ένα άκρως πολεμικό κλίμα μεταξύ... πριγκιπάτων.

«Είχαμε τελειώσει την αγωνιστική μας περιοδεία σε εκείνο το σημείο και ήμασταν, όπως μπορείτε να φανταστείτε, πολύ μεθυσμένοι. Ήταν λίγο δύσκολο να φτάσω στον σταθμό και ο Σαμ Τσούρτσμαν (ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία του Sealand) ήταν υπεύθυνος για το αθλητικό υλικό της ομάδας.

Το υλικό ήταν σε τσάντες που έμοιαζαν με τσάντες σκουπιδιών. Το άφησε στην εξέδρα στον σταθμό του Μόντε Κάρλο. Στο αεροδρόμιο της Νίκαιας λίγες μέρες αργότερα, ανακαλύψαμε τελικά ότι είχε καταστραφεί από την αστυνομία του Μονακό, επειδή υπήρξε ο φόβος πως ήταν κάποιου είδους βόμβας».

Πέρασαν 8,5 χρόνια από τότε που η εθνική του Sealand εκπροσώπησε τον Πρίγκιπα Μάικλ και την οικογένειά του. Ο γιος του, ο πρίγκιπας Λίαμ, θέλει να αναβιώσει την ομάδα.

«Είμαστε σε συζητήσεις για την ενεργοποίηση της ομάδας και υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από προπονητές από όλον τον κόσμο. Υπήρξε και μεγάλη κουβέντα στα social media για ένα φιλικό παιχνίδι του Sealand με τη Ρέξαμ. Οπότε εάν ο Ράιαν Ρέινολντς το διαβάζει αυτό ας το κάνουμε πράξη», ήταν το σχόλιό του.

Ο 43χρονος Ραλφ Λιτλ, ανάμεσα στα γυρίσματα των επεισοδίων του Death in Paradise στη Γουαδελούπη, απάντησε στο αν θα ήθελε να συνεχίσει στην ομάδα. «Γιατί όχι; Έχω τρεις διεθνείς συμμετοχές και θέλω και άλλες. Είμαι ο αρχηγός τους», απαντά.

Το Athletic ρώτησε τον Σταμπς για τα όνειρά του: «Το μόνο παιχνίδι που πάντα ήθελα να προγραμματίσω και δεν το έκανα ήταν με το Μονακό (με εθνική ομάδα του Πριγκιπάτου και όχι την ομάδα της Ligue 1). Πλησίασα μια-δυο φορές στο να τα καταφέρω. Νομίζω ότι όταν βρίσκεσαι στα χαμηλότερα κλιμάκια του ποδοσφαίρου και εκτός της FIFA φιλοδοξείς να παίξεις με τις πιο κανονικές ομάδες».

Ο πρίγκιπας Λίαμ δεν επηρεάστηκε από την απαγόρευση της FIFA να αναρτηθεί η σημαία του Sealand στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.

«Σας ευχαριστούμε που το γνωστοποιήσατε. Δεν το γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Αυτή είναι μια άκρως πολιτική δήλωση και θα την έχουμε ως μία τιμητική στιγμή. Αυτό θα είναι επίσης μια ωραία υπενθύμιση στην κοινότητα του Sealand για να έχει τις σημαίες μας για τον επόμενο διεθνή αγώνα μας», απάντησε ο Σταμπς.

Όχι πως το ποδόσφαιρο είναι πλέον η κύρια διέξοδος του Sealand για να βρεθεί στο επίκεντρο. Η ομάδα ράγκμπι, Sealand Seahawks, έδωσε αγώνες επίδειξης στην Ισλανδία, τη Γαλλία και το Δουβλίνο τους τελευταίους μήνες.

H ιστορία του Sealand είναι μοναδική. Περιέχει μύθους, ζήλεια, τιμή, αναζήτηση της προσοχής, κυνήγι της δόξας και κυνισμό. Πώς θα μπορούσε να μην εμπλέκεται κάπου το ποδόσφαιρο;