Πάσχα στο χωριό: 3+1 λόγοι που δεν το αλλάζουμε με τίποτα
Κάθε Πάσχα το ίδιο σενάριο. Εκεί που έχεις υποσχεθεί ότι θα μείνεις στην πόλη να ξεκουραστείς πάντοτε, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, μπλέκεσαι με μια παρέα ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο, μια ιδέα της τελευταίας στιγμής και να 'σαι πάλι στο χωριό. Για τους ίδιους λόγους που το κάνουμε λίγο-πολύ όλοι μας. Εγώ το κάνω κατά βάση γιατί μου αρέσουν τα μπλεξίματα.
1. Γιατί μπλέκομαι ξανά με τα πρόσωπα που μου έλειψαν, που μου έλειψαν πολύ
Χωριό είναι όταν με το που πατάς το πόδι σου στην εξώπορτα και πριν καλά-καλά βγάλεις το backpack από την πλάτη, έχεις ήδη χαθεί σε αγκαλιές. Πρόσωπα γνώριμα και φωνές που σου είχαν λείψει χωρίς να το καταλάβεις. Οι ιστορίες του χειμώνα μπλέκονται με τα νέα της άνοιξης, τα «τι κάνεις;» με τα «θυμάσαι τότε;». Στο χωριό πας και ξέρεις πώς όλοι και όλα θα είναι εκεί που τα άφησες, περιμένοντάς σε να έρθεις ξανά.
2. Μπλέκομαι στους δρόμους και ξεχνάω τον χρόνο
Deadlines, ξυπνητήρια, zoom meetings: Στο χωριό δεν παίζει τίποτα από όλα αυτά. Το μόνο που παίζει, βόλτες χωρίς σκοπό και διαδρομές που δεν είχες σχεδιάσει. Στενά που μυρίζουν χώμα και λουλούδια, αυλές που σε καλούν χωρίς λόγια, πλατείες που γεμίζουν σιγά-σιγά ζωή. Εκεί, δεν κοιτάζω το ρολόι, δεν με νοιάζει η ώρα.
3. Μπλέκονται οι παρέες γύρω από ένα τραπέζι
Το μεσημέρι στο χωριό έρχεται σχεδόν τελετουργικά. Κάποιος θα πει «να κάτσουμε λίγο», κάποιος άλλος θα φέρει τα ποτήρια, και πριν το καταλάβεις, όλοι έχουν βρει τη θέση τους. Εκεί μπλέκονται οι γενιές χωρίς προσπάθεια. Οι μεγαλύτεροι λένε ιστορίες, οι νεότεροι γελάμε και όλοι γινόμαστε ένα. Οι κουβέντες απλώνονται, οι μεζέδες μοιράζονται και η στιγμή κρατάει όσο πρέπει: Αόριστα!
Το μόνο με το οποίο δεν μπλέκεις είναι το «τι θα πιούμε». Εκεί διαλέγουν οι παλιοί και οι πιτσιρικάδες τηρούμε την παράδοση. Οπότε στο χωριό ξέρεις ότι άπαξ και κάτσεις σε τραπέζι ντόπιων, έχει τσίπουρο Δεκαράκι μόνο. Και οι παλιοί το εξηγούν κιόλας: Όταν όλα γύρω σου ενώνονται και μπερδεύονται, θες μια γεύση καθαρή, έναν χαρακτήρα που δεν χάνεται. Θέλουν ένα τσίπουρο που δεν μπλέκει ποικιλίες και αφήνει κάθε στιγμή να αναδειχθεί όπως της αξίζει.
Μοσχάτο; Ροδίτης; Μαλαγουζιά; Κάθε μονοποικιλιακό έχει τους ένθερμους υποστηρικτές του. Αρκεί να είναι Δεκαράκι!
4. Στο χωριό οι ώρες μπλέκονται σε βαθμό που παύει να έχει πια σημασία
Ξυπνάς χωρίς πρόγραμμα, κάθεσαι λίγο παραπάνω, τρως όταν πεινάς και κοιμάσαι όταν νυστάξεις. Ο μεσημεριανός ύπνος έρχεται χωρίς ενοχές, τα απογεύματα γίνονται βράδια χωρίς να το συνειδητοποιήσεις. Τελικά, αυτό είναι το πιο ωραίο. Ότι δεν σε νοιάζει να ξεχωρίσεις τη μία στιγμή από την άλλη. Τις αφήνεις να μπλεχτούν και απλά τις ζεις.
Το Πάσχα στο χωριό είναι όλα αυτά μαζί. Άνθρωποι, φύση, έθιμα, στιγμές και χρόνος που μπλέκονται γλυκά. Μπορεί να αλλάζουμε ρυθμούς, συνήθειες, σχέδια. Μπορεί να μπλέκουμε τα πάντα. Αλλά όταν έρθει η στιγμή για τσίπουρο, δεν το συζητάμε. Δεκαράκι μόνο.
Γιατί μέσα σε όλο αυτό το όμορφο μπλέξιμο, θέλεις κάτι που να μένει αυθεντικό, καθαρό και σταθερό, ακριβώς όπως το θυμάσαι.
