Γιώργος Μαρίνος: Ο πιο αποφασισμένος! (vid)
Τον Γιώργο Μαρίνο τον θυμάμαι πάντα μέσα σε έναν γυάλινο κόσμο. Όχι, δεν αφορούσε τη μοναξιά και την κατάσταση του απρόσιτου αυτή η θύμηση. Ήταν η τηλεόραση και τα σόου που έστηνε στον ΑΝΤ1. Μέσα από το κρύσταλλο της οθόνης άκουγες να φωνάζουν εν χορώ ciao AΝΤ1, ciao ANT1. Φώτα, κάμερες, στρας, μακιγιάζ, θέσεις, αντιθέσεις, «τσαλακωμένα» χρώματα και πλαστικά χαμόγελα. Και τότε έμπαινε στο πλατό, στη σκηνή, στο σαλόνι, στην αυλή μας, αυτός. Ενθουσιώδης, χαρούμενος, γεμάτος ενέργεια, με αίσθηση του χώρου, του χρόνου, του τόπου και του μέλλοντος. Δεν ήταν η καλύτερή του επαγγελματική στιγμή, ήταν όμως η υπενθύμιση της φθοράς που φέρνει η κορυφή και η μοναδικότητα. Ο κύριος αυτός δεν έφυγε ποτέ απ’ αυτή τη θέση, απ’ αυτή τη θέα και από τα σκαμμένα φεγγάρια της ύπαρξης (μας).
Ο Γιώργος Μαρίνος άντεξε και ίσως μας άλλαξε προς το καλύτερο. Άντεξε την απαίτηση της κοινωνίας να αντέξει, την απαίτηση του εαυτού του να αντέξει τους ψιθύρους, τις φωνές, τις χυδαίες σκέψεις, φράσεις, τον κυνισμό των «επαγγελματιών». Άντεξε τη μοναδικότητά του, άντεξε το ήθος, την ακεραιότητα, τον καλλιτεχνικό του δρόμο. Με τη στάση και το θάρρος του ίσως μας έκανε καλύτερους. Κι αν υπάρχει αμφιβολία, σίγουρα δεν φταίει αυτός. Εμείς φταίμε που δεν βρήκαμε ποτέ την ταυτότητά μας και δεν αφεθήκαμε στο φως του ηθοποιού, στο φως του Γιώργου Μαρίνου.
Ο άνθρωπος και ο φανερός συνάνθρωπος
Τον Γιώργο Μαρίνο δεν το είδα ποτέ στη «Μέδουσα», τον χώρο που άλλαξε, διέδωσε και τον μεταμόρφωσε σε κάτι βαθιά ανθρώπινο. Εκεί ήταν το σόου των Ελλήνων, των ελεύθερων πολιτών, η ψυχαγωγία, η μυσταγωγία, το γέλιο, το δάκρυ, οι καθαρές φωνές, η σάτιρα, τα αμακιγιάριστα πρόσωπα, ο χορός, το τραγούδι, οι συνεργασίες, οι ελπίδες, οι αλήθειες, οι φιλίες, η αλληλεγγύη και τα μάτια που έμεναν στο φεγγάρι. Εκεί ήταν αυτός που ήταν ωραίος ως άνθρωπος και ως φανερός συνάνθρωπος, καλλιτέχνης.
Τον Γιώργο Μαρίνο τον έγραψα στο προσωπικό μου σημειωματάριο μόνο με θαυμαστικά και με υπερήφανα ερωτηματικά. Και ναι, η ευκολία ήταν να τον εγγράψω μέσα μου έτσι όταν έμαθα ότι από πολύ νωρίς στη ζωή του, σε χρόνια πολύ δύσκολα, ελάχιστα ανθρώπινα και άφθονα απάνθρωπα, αποκάλυψε τη σεξουαλική του ταυτότητα. Και δεν είναι η αποκάλυψη αυτή καθαυτή. Όχι. Ήταν η άμεση νίκη επί του φόβου και του τρόμου. Ήταν το θάρρος με μια ανάσα και με ένα βήμα προς τα εμπρός. Ο Μαρίνος μπορεί να μην έγινε ο ηθοποιός που ήθελε, όμως ήξερε πολύ καλά την απάντηση στο άχρονο αμλετικό ερώτημα του να ζει κανείς ή να μη ζει;
Με τη σάρκα πάνω από τα ρούχα πορεύτηκε
Ο Γιώργος Μαρίνος ανήκει στη «Οδό Ονείρων» του Χατζιδάκι, στις άγιες μορφές του Τσαρούχη, στα φώτα της ράμπας του Τσάπλιν, στο νερό του Μιχάλη Κατσαρού που μας προειδοποίησε για την ξηρασία του μέλλοντος, στα ανθρώπινα δανεικά των 80’s και όχι στα χρηματικά δανεικά, στη δική του τηλεοπτική αξιοπρέπεια των 90’s και στη μοναξιά των εορτών και των ψυχών των πρώτων δεκαετών του 21ου αιώνα.
Ο Γιώργος Μαρίνος ανήκει στα σκυλιά και σε όλα τα αθώα πλάσματα, στα ζώδια και στους λίγους άντρες και γυναίκες που αγάπησε. Τέλος, ανήκει, είναι ένας από τους λίγους, στον στίχο του Γιάννη Ρίτσου (από Το Τερατώδες Αριστούργημα) που λέει ο γυμνός είναι ο πιο μόνος ο πιο αποφασισμένος. Αυτός ο άνθρωπος, καλλιτέχνης, μάγκας, με τη σάρκα πάνω από τα ρούχα πορεύτηκε. Κι αν φοβήθηκε, κι αν δείλιασε, κι αν αμφέβαλλε, άντεξε. Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν αποφασισμένος να τα πει, να τα δείξει και να τα μεταδώσει όλα φόρα παρτίδα! Της μοναξιάς του τα τάματα, τα κρίματα, τα θέρισε, τα φρόντισε και τα μοίρασε ως πνευματική τροφή. Τα θερινά του στάχυα έθρεψε, καλλιέργησε και όταν έπρεπε να πιούμε απ’ αυτόν, το γέλιο, το δάκρυ-κλωστή και το χαμόγελό του έστυψε και μας τα έδωσαν απλόχερα. Πέθανε στις 10 Μαρτίου και άφησε τις αντοχές του στο γυαλί, στα άστρα, στα σκυλιά και στις πονεμένες αλήθειες μας.
