Η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους στο Gazzetta: «Τώρα μαθαίνω πιο βαθιά τα πράγματα» (vids)
- «Με την τηλεόραση τα πράγματα ήρθαν απότομα για μένα»
- «Παρακολουθώντας τους ηθοποιούς ως σκηνοθέτρια έμαθα πράγματα και για μένα»
- «Για να αναδειχθεί η κωμωδία σε αυτό το έργο πρέπει να αναδειχθεί και το δράμα»
- «Έχει τόσα ψεγάδια η Βάνα και αυτό μου άρεσε πολύ»
Η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους επιβεβαιώνει αυτό που λέμε «αθόρυβη εξέλιξη». Αφοσιωμένη στη δουλειά της, στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, μαθαίνει καθημερινά και ό,τι εισπράττει απ’ αυτή το επιστρέφει με τον κόπο, τη σοβαρότητα, την ευγένεια, το ήθος της. Η Άννα Μαρία δεν ξεχνάει ποτέ το ξεκίνημά της, τα όσα έμαθε και φυσικά πάντα στη μνήμη της και στην καρδιά της είναι ο Μανούσος Μανουσάκης, ο άνθρωπος που της έμαθε πολλά.
Αυτή την περίοδο συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της», στο θέατρο Βεάκη. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Μπέζου, μαζί με τους Λαέρτη Μαλκότση, Έλενα Χαραλαμπούδη, αναδεικνύουν την ουσιαστική μαύρη κωμωδία της Debbie Isitt. Στην αρχή της σεζόν υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην παράσταση «Πριν ανοίξουμε φτερά», του Φλοριάν Ζέλερ. Η παρουσία της είναι αξιοπρόσεκτη και στην τηλεόραση. Στην κωμωδία της ΕΡΤ1 «Το Παιδί» (Δευτέρα-Πέμπτη στις 23:00), υποδύεται με επιτυχία τον ρόλο της «Βάνας». Αυτή η αξιόλογη γυναίκα δέχτηκε να μας μιλήσει και την ευχαριστούμε πολύ.
Τι θυμάσαι από το ξεκίνημά σου;
Ήταν ένα ξεκίνημα απότομο. Θυμάμαι στην αρχή τα γυρίσματα να μου είναι πολύ δύσκολα…
…Η αρχή ήταν στην τηλεόραση;
Είχε προηγηθεί μια μικρή παράσταση στο θέατρο. Ήταν μια πολύ sui generis κατάσταση. Είχαμε ελάχιστους θεατές.
Εμπειρία και αυτό.
Ναι, πολύ μεγάλη εμπειρία και τη θυμάμαι πάντα με ζεστασιά μέσα μου. Ήταν η πρώτη μου δουλειά. Και ναι, είχε δυσκολίες, λίγους θεατές, αλλά όταν είσαι νέος δεν σε νοιάζει και τόσο πολύ.
Πας με άγνοια.
Τελείως! Και δεν κάθεσαι να μετράς τους θεατές. Βέβαια ήταν και λίγο αστείο όλο αυτό. Υπήρχαν φορές που είχαμε τόσους λίγους θεατές που λέγαμε εντάξει, μόνοι μας παίζουμε. Αυτή την εμπειρία τη βλέπω, πια, σαν κάτι χαριτωμένο και απαραίτητο.
«Με την τηλεόραση τα πράγματα ήρθαν απότομα για μένα»
Και μετά ήρθε η τηλεόραση.
Με την τηλεόραση τα πράγματα ήρθαν απότομα για μένα. Και δεν μιλάω για την αναγνωρισιμότητα. Μιλάω για την ίδια τη δουλειά. Ήταν πολύ δύσκολη για μένα μια και δεν είχα κάνει τίποτα ανάλογο πριν.
Απαιτητική έτσι;
Ήταν άγνωστο για μένα όλο αυτό. Δεν ήξερα τι να κάνω! Πάνω στη δουλειά έμαθα τι να κάνω. Με βοήθησε, φυσικά, ο Μανούσος Μανουσάκης, που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας. Για μένα ο Μανούσος ήταν πολύ σημαντικός, είχα μια άλλη σχέση μαζί του. Ευτυχώς τον συνάντησα ξανά στο τηλεοπτικό σίριαλ Δίχτυ (σ.σ στην ΕΡΤ). Είχα τη χαρά να δουλέψω ξανά μαζί του πριν φύγει. Κάπως έτσι, λοιπόν, ξεκίνησαν τα πράγματα για μένα.
Τι πιστεύεις ότι έχει καθορίσει την πορεία σου;
Τίποτα δεν την καθορίζει! Αισθάνομαι ότι είναι σε εξέλιξη. Αν αισθανθώ ότι κάτι ολοκληρώθηκε, νομίζω πως…
…θα είσαι στάσιμη.
Ναι.
Δεν έχει και όριο η δουλειά σου. Όσο αντέχεις παίζει, σκηνοθετείς…
Αισθάνομαι ότι είμαι εν εξελίξει και εγώ η ίδια, ως άνθρωπος. Αυτό, λοιπόν, ισχύει και για τη δουλειά μου.
Ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη κατάκτησή σου καλλιτεχνικά;
Η μεγαλύτερή μου κατάκτηση αφορά το πώς αντιμετωπίζω, πια, τη δουλειά. Πλέον το κάνω πιο ουσιαστικά, κοιτάω τα πράγματα μέσα απ’ αυτήν και όχι πώς τα βλέπουν οι άλλοι απ’ έξω.
Πιο ώριμα.
Ξέρω, πια, πως ό,τι και να κάνεις θα σε κρίνουν. Σε κάποιους θα αρέσεις, σε κάποιους όχι. Προσπαθώ, λοιπόν, να συγκεντρωθώ σε αυτό που πρέπει να κάνω εκείνη τη στιγμή. Αν σε κάποιους αρέσει, καλώς. Αν σε κάποιους δεν αρέσει, πάλι καλώς!
Είσαι πιο δυνατή τώρα.
Ναι. Φαντάζομαι, όπως είπες, είμαι πιο ώριμη. Η ωριμότητα κάνει αυτό που σου είπα.
Διαθέτεις σοβαρότητα χωρίς καμία υπερβολή. Δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να το παρεξηγήσει αυτό, να πει «α, το παίζει αυτή μωρέ!».
Ναι. Αν μπορώ να πω ότι έχω κατακτήσει κάτι, είναι αυτό!
Μαζί είναι και η ευγένειά σου. Το βλέπω αυτό στις δουλειές που κάνεις, ειδικά στην τηλεόραση που είναι πιο «άγριο» μέσο και μπορεί να σε εκθέσει πολύ εύκολα. Ας πούμε στο «Το Παιδί» βγάζεις την κωμική σου φλέβα χωρίς υπερβολές, χωρίς να κάνεις κάτι τραβηγμένο.
Σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.
«Παρακολουθώντας τους ηθοποιούς ως σκηνοθέτρια έμαθα πράγματα και για μένα»
Με τι κριτήριο διαλέγεις τις δουλειές σου τώρα;
Πρώτα απ’ όλα είναι οι άνθρωποι με τους οποίους θα συνεργαστώ. Αυτό είναι το κυρίαρχο κριτήριο για μένα.
Στο θέατρο δεν είναι το κείμενο;
Νομίζω (οι άνθρωποι) ότι είναι πάνω από το κείμενο. Ένα πολύ ωραίο κείμενο δεν έχει νόημα αν είναι να συνεργαστείς με ανθρώπους που δεν εκτιμάς. Αντίθετα, αν δουλέψεις με ανθρώπους που μπορείς να συνεργαστείς, τότε και από ένα μέτριο κείμενο θα καταφέρεις να βγάλεις ωραία πράγματα.
Πιστεύεις ότι θα περάσεις καλύτερα εσύ ή ότι θα βγει καλύτερο αποτέλεσμα;
Και τα δύο! Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, οι άνθρωποι που μπορώ να συνεργαστώ δίχως δισταγμό δεν είναι πολλοί. Εξάλλου, αν πας σε μια δουλειά και σκέφτεσαι πω, πω, με αυτόν τον άνθρωπο δεν μπορώ να συνεργαστώ ,πως θα...
…αποδώσεις.
Θα είναι λίγο δύσκολο. Δεν το αποκλείω, αλλά σίγουρα πρώτα με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι. Μετά έρχεται το κείμενο και μετά τα οικονομικά. Αυτή είναι η σειρά για μένα.
Τι έμαθες τα πρώτα χρόνια της δουλειάς και τι μαθαίνεις τώρα;
Τα πρώτα χρόνια μάθαινα τα βήματα, την αλφάβητα της δουλειάς. Τώρα, νομίζω, μαθαίνω πολύ πιο βαθιά τα πράγματα. Αυτό φιλτράρεται, κυρίως, μέσα από μένα. Τι εννοώ; Ξέροντας, πια, τη δουλειά, μαθαίνω μέσα από άλλο δρόμο, πιο ψυχολογικό, πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό.
Εμβαθύνεις πιο πολύ στην τέχνη σου και σε σένα.
Μέσα από μένα εμβαθύνω στην τέχνη μου, το πώς λειτουργεί εντός μου, το πώς εγώ λειτουργώ απέναντι σε αυτό πράγμα. Παρατηρώ τον εαυτό μου και τους άλλους. Σε αυτή τη διαδικασία με βοήθησε και η σκηνοθεσία. Παρακολουθώντας τους ηθοποιούς ως σκηνοθέτρια έμαθα πράγματα και για μένα.
Ακόμη είσαι και στα δύο.
Κυρίως είμαι ηθοποιός. Βλέποντας, όμως, ως σκηνοθέτρια πώς λειτουργούν οι ηθοποιοί, πώς βγάζουν τις ανασφάλειές τους, τις αδυναμίες τους, τις δυνάμεις τους, έβλεπα κατευθείαν εμένα! Έτσι μάθαινα καλύτερα. Με την παρατήρηση πάντα μαθαίνεις καλύτερα.
Ο σκηνοθέτης πρέπει να είναι ο ψυχρός παρατηρητής;
Ο σκηνοθέτης, έτσι όπως το έχω καταλάβει εγώ, είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να διαχειριστεί πάρα πολλά πράγματα. Πέρα από το καλλιτεχνικό κομμάτι, πρέπει να διαχειριστεί και το ανθρώπινο δυναμικό.
Πρέπει να διαχειριστεί τα πάντα, έτσι;
Τα πάντα, ναι. Έχει στα χέρια τους ψυχές ανθρώπων.
Έχει την ευθύνη για τα πάντα.
Ναι, αλλά ταυτόχρονα είναι και σε μία θέση, κατά κάποιον τρόπο, ασφάλειας. Αυτός που πραγματικά εκτίθεται, στο θέατρο, γιατί στον κινηματογράφο είναι αλλιώς, είναι ο ηθοποιός.
Αν δεν πάει καλά, όμως, η παράσταση θα πουν για τον σκηνοθέτη.
Ανάλογα… Αν είναι πολύ διάσημος και γνωστός ο ηθοποιός που παίζει, θα πουν γι’ αυτόν. Παρ’ όλα αυτά, ο ηθοποιός εκτίθεται πραγματικά. Βρίσκεται στη σκηνή. Ο σκηνοθέτης μπορεί να κάνει ό,τι θέλει αφού έχει ξεκινήσει, πια, η παράσταση. Μπορεί να έχει φύγει, να είναι σπίτι του… Αυτός που καλείται να υπερασπιστεί το δημιούργημα είναι ο ηθοποιός. Όχι ότι δεν είναι σημαντική η δουλειά του σκηνοθέτη, δεν το συζητάω. Μπαίνοντας, όμως, και στις δύο θέσεις, λέω ότι ο σκηνοθέτης έχει ευθύνη για την υλοποίηση του δημιουργήματος, αλλά έχει και την ευθύνη να σηκώσει τους ανθρώπους, τους ηθοποιούς, να τους κάνει να στηρίξουν το όραμά του και όχι να το τοποθετήσει πάνω τους.
Ως σκηνοθέτρια έχεις βρεις δικό σου τρόπο;
Θα ήταν υπερφίαλο να πω ότι έχω έναν δικό μου τρόπο. Σκηνοθετώ περισσότερο με το πώς έμενα μου άρεσε να με σκηνοθετούν. Κάπως έτσι περνάω τη σκηνοθετική μου προσέγγιση.
«Για να αναδειχθεί η κωμωδία σε αυτό το έργο πρέπει να αναδειχθεί και το δράμα»
Συμπρωταγωνιστείς στην παράσταση «Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της». Κάνεις τη Χίλαρι, έτσι;
Ναι.
Το πιο απαιτητικό κομμάτι του ρόλου σου ποιο είναι;
Το πιο απαιτητικό σε όλο το έργο είναι αυτή η σχοινοβασία πάνω στην κωμωδία και στο δράμα. Οι ρόλοι, ειδικά οι γυναικείοι, ακροβατούν και στο δράμα. Οι ρόλοι των γυναικών από το δράμα ξεκινούν, είναι τα θύματα, κυρίως η Χίλαρι.
Είναι προδομένη.
Ναι.
Και μετά προδίδεται και η άλλη γυναίκα.
Ακριβώς! Δημιουργείται ένα φαύλος κύκλος και στην ουσία όλη της η ζωή (της Χίλαρι) προδίδεται! Δεν είναι μόνο ότι την απατά ο άντρας της. Προδίδεται όλος ο τρόπος που έχει ζήσει και μεγαλώσει, γνωρίσει. Η Χίλαρι είναι κλασική γυναίκα, λίγο παλιάς γενιάς, που μεγάλωσε με το σκεπτικό ότι θα παντρευτεί, θα ανοίξει σπιτικό, θα γίνει νοικοκυρά… Αυτά είναι τα δεδομένα γι’ αυτήν.
Προκαθορισμένα.
Προκαθορισμένα κοινωνικά πρότυπα. Ε, αυτά καταρρέουν μαζί με την απάτη. Δεν είναι, λοιπόν, ότι απλώς την απάτησε.
Άρα, η δυσκολία βρίσκεται στην ισορροπία ανάμεσα σε κωμικό-δραματικό;
Ναι, αυτό πιστεύω.
Πρέπει να υπάρξει ισορροπία ή θα υπερισχύσει κάτι;
Σε αυτό το έργο υπερισχύει η κωμωδία. Γι’ αυτό, όμως, το δράμα πρέπει να είναι καθαρό.
Αυτό για μένα το κάνει πιο δύσκολο. Η κωμωδία δίνει την απόσταση στον καθένα για να ερμηνεύσουμε το δράμα της ζωής;
Σε αυτό το έργο, γιατί κάθε έργο έχει αλλά σημεία να τονίσει, η συγγραφέας διάλεξε να πει σοβαρά πράγματα με κωμικό τρόπο και πολλές φορές και λίγο σουρεαλιστικό. Το έργο έχει μια γκροτέσκα αισθητική και αυτό είναι επιλογή της συγγραφέως. Θέλει να πει κάποια πράγματα που αφορούν τις γυναίκες, τους ανθρώπους γενικά, αλλά θέλει να το κάνει μ’ έναν περίεργο τρόπο, γκροτέσκο.
Δύσκολο αυτό.
Ναι, έχει μια ιδιαιτερότητα.
Πρέπει να βρεις πολλούς ερμηνευτικούς δρόμους για να το αποδώσεις.
Αυτό που λες είναι και επιλογή της σκηνοθεσίας. Ο Γιάννης Μπέζος (σ.σ ο σκηνοθέτης της παράστασης), με τον οποίο συνεργάζομαι τρίτη φορά, μας βοήθησε πάρα πολύ σε αυτό, να αντιληφθούμε αυτά τα μονοπάτια. Ο ίδιος ξέρει πολύ καλά το έργο, το έχει παίξει… Μας έδωσε να καταλάβουμε ότι για να αναδειχθεί η κωμωδία σε αυτό το έργο πρέπει να αναδειχθεί και το δράμα. Εξάλλου και στη ζωή η κωμωδία εναλλάσσεται με το δράμα. Ή να το πω αλλιώς. Για να φανεί το φως πρέπει να υπάρχει σκοτάδι.
Για να αναδειχθεί η κωμωδία μεσολαβεί και ο χρόνος, έτσι;
Ναι.
Η τραγωδία σε βρίσκει άμεσα.
Ανάλογα… Η κωμωδία βασίζεται στον ρυθμό, είναι μια παρτιτούρα.
Πού βασίζεις την επιτυχία του εν λόγω έργου;
Μιλάει για πράγματα που αφορούν πολύ κόσμο.
Και γελάς.
Ναι, γιατί δίνονται μ’ έναν κωμικό τρόπο.
Είναι συνταγή επιτυχίας.
Συνταγή δεν υπάρχει, αλλά έτσι είναι το έργο. Μιλάει για πράγματα, έστω κι αν περιγράφονται κάπως υπερβολικά, που αφορούν πολλούς ανθρώπους, που έχει ζήσει πολύ κόσμος.
«Έχει τόσα ψεγάδια η Βάνα και αυτό μου άρεσε πολύ»
Πάμε και στα τηλεοπτικά, στο «Το Παιδί». Η ευχάριστη έκπληξη για μένα. Το περίμενες ότι θα πάει καλά; Παρεμπιπτόντως, ο ρόλος σου πάει πάρα πολύ.
Τον απολαμβάνω αυτόν τον ρόλο. Το Παιδί ήταν ένα εγχείρημα που όταν μου το περιέγραψε ο Στέφανος Μπλάτσος, βασικός σκηνοθέτης της σειράς, σκέφτηκα πώς μπορεί να γίνει; Η ιδέα μου άρεσε πολύ, με ενθουσίασε, αλλά δεν σου κρύβω ότι είπα μέσα μου μπορεί να γίνει αυτό το πράγμα; Μου φάνηκε extreme.
Γιατί;
Γιατί έπρεπε να φτιαχτεί ένας κόσμος, μη υπαρκτός. Το χωριό που διαδραματίζεται είναι σουρεάλ μέρος.
Μου άρεσε που ψάχνανε κάποια στιγμή το χωριό και λέγανε «πόσα Νεοχώρια υπάρχουν;» (γέλια)
Είναι ένα χωριό που είναι κάπου και όλοι εκεί είναι κάπως. Υπάρχει, λοιπόν, ένας φτιαγμένος κόσμος και χαρακτήρες που ζουν πράγματα σουρεαλιστικά. Όλα αυτά, όμως, είναι δοσμένα με τρυφερότητα και αυτό είναι κάτι που λείπει από τη ζωή μας. Αυτό πιστεύω ότι ακουμπάει τον κόσμο, η τρυφερή οπτική της σειράς. Ξεκινώντας από το παιδί και μετά απ’ όλους τους άλλους χαρακτήρες.
Δεν μπορείς να αντιπαθήσεις κανέναν σε αυτή τη σειρά.
Ναι, ακόμα και οι κακοί είναι συμπαθητικοί.
Εμένα μου αρέσει η αφήγηση, ο τρόπος που εξελίσσεται η ιστορία και φυσικά ο ρόλος σου.
Τον ρόλο τον έχω αγαπήσει πάρα πολύ! Αυτή τη γυναίκα, τη Βάνα, η οποία είναι τόσο τρωτή και έχει τόσα ψεγάδια.
Είναι και δυνατή όμως, ε;
Ναι, γιατί η ζωή την έχει κάνει να είναι δυνατή. Έχει τόσα ψεγάδια η Βάνα και αυτό μου άρεσε πολύ.
Δεν υπάρχει αψεγάδιαστη ζωή.
Ναι και αυτό την κάνει πολύ ενδιαφέρουσα ως άτομο και ως ρόλο. Είναι πολύ ωραίο να προσεγγίζεις έναν άνθρωπο που έχει τόσα ελαττώματα και ταυτόχρονα είναι καλός άνθρωπος.
Σε ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ.
INFO
“Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της», της Debbie Isitt
Στο θέατρο Βεάκη [Στουρνάρη 32, Αθήνα]
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρ. 9 μ.μ., Σάβ., Κυρ. 6 μ.μ./ 9 μ.μ. [έως 5/4]
Εισιτήρια: ΕΔΩ
Για ομαδικές κρατήσεις: 6972543043
Συντελεστές
Ερμηνεύουν
Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λαέρτης Μαλκότσης, Έλενα Χαραλαμπούδη
Σκηνοθεσία – Μετάφραση – Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Μπέζος
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Ενδυματολόγος: Νινέτα Ζαχαροπούλου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Στελίνα Καρασαββίδου
Βοηθός Σκηνογράφου Χριστίνα Παπαβασιλείου
Φωτογραφίες & Artwork: Γκέλυ Καλαμπάκα
Επικοινωνία & Δημόσιες Σχέσεις: Όλγα Παυλάτου
Social Media: Renegade Media
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
-«Το Παιδί» μεταδίδεται από Δευτέρα έως Πέμπτη στις 23:00, στην ΕΡΤ1
