«Πέθανε για 32 δευτερόλεπτα» και επέστρεψε διαφορετική: Τι άλλαξε μέσα στην Άντζελα
Η Άντζελα Χάρις δεν μίλησε για προφητείες, ούτε για καταστροφές. Δεν είπε ότι «έρχεται το τέλος του κόσμου». Αυτό που περιέγραψε ήταν κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και πολύ πιο άβολο. Μίλησε για τον τρόπο που ζούμε, για τον χρόνο που χάνουμε και για τις σχέσεις που αφήνουμε πίσω, πιστεύοντας ότι θα τις προλάβουμε αργότερα.
Η ιστορία της ξεκινά από ένα ιατρικό επεισόδιο που λίγο έλειψε να της κοστίσει τη ζωή. Όπως η ίδια εξήγησε, για 32 δευτερόλεπτα δεν είχε σφυγμό. Οι γιατροί την επανέφεραν, όμως εκείνο το μισό λεπτό ήταν αρκετό για να αλλάξει τον τρόπο που έβλεπε τα πάντα.
«Πέθανε για 32 δευτερόλεπτα»
Η ίδια δεν ισχυρίστηκε ότι πέθανε κλινικά με τον ιατρικό όρο. Περιέγραψε όμως ότι η καρδιά της σταμάτησε και ότι για περίπου μισό λεπτό δεν υπήρχε σφυγμός, μέχρι να επανέλθει. Εκείνο το διάστημα, όπως είπε, είχε πλήρη αίσθηση ότι «όλα τελείωσαν». Δεν μίλησε για εικόνες φωτός ή μεταφυσικές εμπειρίες. Μίλησε για συνειδητοποίηση.
«Κατάλαβα ότι ζούμε σαν να έχουμε χρόνο»
Αυτό ήταν το κεντρικό της μήνυμα. Η Άντζελα εξήγησε ότι εκείνες τις στιγμές συνειδητοποίησε πόσο αυτονόητα θεωρούσε τα πάντα.
«Ζούμε σαν να έχουμε άπειρο χρόνο», είπε. «Αναβάλλουμε τους ανθρώπους μας, τις κουβέντες που πρέπει να γίνουν, τις αγκαλιές, γιατί νομίζουμε ότι θα υπάρξει αύριο».
Η ίδια ανέφερε ότι αυτό που τη συγκλόνισε περισσότερο δεν ήταν ο φόβος του θανάτου, αλλά η σκέψη ότι αν δεν επέστρεφε, θα άφηνε πίσω της πράγματα που δεν ειπώθηκαν και χρόνο που δεν δόθηκε.
Το «μέλλον» που λέει ότι είδε
Όταν μίλησε για «μέλλον», δεν εννοούσε γεγονότα. Εννοούσε μια εικόνα της ανθρωπότητας όπως τη βλέπει τώρα. Ανθρώπους εξαντλημένους, απορροφημένους από υποχρεώσεις, μακριά από τους άλλους. «Δεν είδα κάτι τρομακτικό», είπε. «Είδα ανθρώπους να τρέχουν συνεχώς και να ξεχνούν να ζουν».
Γι’ αυτό και το μήνυμά της δεν ήταν προειδοποίηση για κάτι που έρχεται, αλλά για κάτι που ήδη συμβαίνει.
Εν τέλει, η Άντζελα δεν ζήτησε να την πιστέψει κανείς. Ζήτησε να τη σκεφτούν. «Αν έχεις κάτι να πεις σε κάποιον, πες το τώρα. Αν έχεις κάποιον να αγκαλιάσεις, κάν’ το τώρα. Γιατί εγώ έμαθα με τον πιο σκληρό τρόπο ότι ο χρόνος δεν μας ανήκει».
Αυτό ήταν το νόημα της ιστορίας της. Όχι ότι πέθανε. Αλλά ότι επέστρεψε έχοντας κάτι πολύ σημαντικό να πει.
