Οι ανάσες έφεραν τα βιβλία της Μαρίας Παπαγεωργίου
Η Μαρία Παπαγεωργίου ξεκίνησε από τα Γρεβενά και τα βήματά της έγιναν φωνές και οι φωνές φωνή και η φωνή ματιά και η ματιά χάδι και το χάδι χέρι που απλώνεται και το χέρι πόδι που περπατά μαζί μας και το πόδι αγκαλιά που σε ζεσταίνει και η αγκαλιά έγινε καρδιά που χτυπά γι’ αυτήν και για μας και οι χτύποι έγιναν ρυθμός και ο ρυθμός χορός και ο χορός μουσική και η μουσική γλώσσα και η γλώσσα εικόνες και οι εικόνες σταγόνες ελπίδας και αλήθειας και η αλήθεια έγινε το μικρό ψέμα που μας κάνει να αντέχουμε.
Και η αντοχή έγινε επιμονή και η επιμονή άοκνη προσπάθεια και η προσπάθεια έγινε ήττα που σε κάνει δυνατό και η δύναμη σου, μας, έγινε η αναγκαία αδυναμία και η αδυναμία ευαισθησία και η ευαισθησία ενσυναίσθηση που δεν φεύγει και αυτό που μένει ανεξίτηλο αποτύπωμα και το αποτύπωμα νέα γραμμή ζωής και η γραμμή καλά σκαμμένο αυλάκι και το αυλάκι διακλάδωση και η διακλάδωση ρίζωσε και υψώθηκε και αυτό που υψώθηκε έγινε δέντρο και το δέντρο έγινε εμείς και εμείς γίναμε οι άλλοι και οι άλλοι έγιναν όσα μας λείπουν και όσα μας λείπουν προστέθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν και ο πολλαπλασιασμός έφερε τις ανάσες και οι ανάσες τα βιβλία και οι σελίδες τους μας πρόσφεραν το «Μια χαραμάδα πανικού» και «Το γάβγισμα» (αμφότερα από εκδόσεις Πατάκη).
Δύο βιβλία γεμάτα γενναιοδωρία
Με τη Μαρία δεν μπορείς να βρεις την τελεία, μόνο την άνω τελεία και το θαυμαστικό που έχει την αγκαλιά, τα φωτεινά της μάτια και την καλοσύνη της. Η Μαρία είναι καλλιτέχνιδα, τραγουδοποιός και ένας πολύ πολύ πολύ καλός και δοτικός άνθρωπος. Η Μαρία εδώ και χρόνια σκάβει προς τα πάνω και «κόβει» λεπτές φέτες φωτός. Η Μαρία κάνει τα δυνατά ακόμα πιο δυνατά και η φωνή της γίνεται στήριγμα για στίχους, όνειρα, ανθρώπους. Η Μαρία μετακινεί λίγο την πραγματικότητα και φροντίζει τη θέση της ειλικρίνειας, της χαράς, της ευγένειας. Η Μαρία τραγουδά, ελευθερώνει νότες, κόσμους και λόγια γεμάτα μουσική.
Η Μαρία γίνεται ενδιάμεσος του εαυτού της και μας προσφέρει δύο βιβλία γεμάτα γενναιοδωρία, ανθεκτικότητα, ευθραυστότητα και μία ακόμα κρυστάλλινη εικόνα του είναι της. Το «Μια χαραμάδα πανικού» και «Το γάβγισμα» ανήκουν στο προσωπικό χρονικό της καταφύγιο. Με αυτά μας βάζει λίγο πιο βαθιά στην ψυχή της, στη σπηλιά που ζεσταίνεται από τη φωνή και την ανθρωπιά της. Η Μαρία μας προτρέπει να δούμε τις χαραμάδες μας και να χαμογελάσουμε απέναντι στο γάβγισμα της ζωής.
Παίρνεις δύναμη απ’ αυτήν!
Το «Μια χαραμάδα πανικού» έχει να κάνει με τις κρίσεις πανικού που τη δοκίμασαν για αρκετά χρόνια. Εδώ η Μαρία δίνει την κατάσταση όπως είναι. Άμεσα, ανυπόκριτα, αληθινά. Ο λόγος της σε κάνει να συμπάσχεις, σε κάνει να νοιαστείς γι’ αυτήν και να πάρεις δύναμη απ’ αυτήν! Στην ουσία βρίσκει το κουράγιο και βλέπει την τραυματική κατάσταση από την απόσταση που πρέπει. Σεμνά και τολμηρά την ίδια στιγμή περνά το μήνυμα και την προσωπική της υπέρβσαση.
Το άλλο βιβλίο, «Το γάβγισμα», είναι «μικροδιηγήματα». Είναι ο απόηχος των σκέψεων της που δεν έγιναν τραγούδι. Έτσι μας λέει. Αυτές οι σκέψεις διαθέτουν ποιητική χροιά και κάνουν τη μυθοπλασία κοφτερή και τους καθρεφτισμούς του πραγματικού οικείους και βαθιά ανθρώπινους. Και στα δύο βιβλία περνά ατόφια η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας της Μαρίας. Μέσα απ’ αυτά καταλαβαίνεις πολλά για το «σώμα» της φωνής που στηρίζει τον μουσικό λόγο και τις ποιητικές αντηχήσεις του ανθρώπινου βίου. Η Μαρία γράφει γι’ αυτήν και για μας και την ευχαριστούμε όταν λέει στο «Μια χαραμάδα πανικού» πως αν όλα πάνε στραβά στη ζωή μου… κάτι θα βρω να κάνω.
