«Πριν ανοίξουμε φτερά»: Ας είναι απαλό το άγγιγμα της ζωής... (vid)
Το θέατρο είναι η μάσκα μας και το δέος της ζωής οι εκφράσεις της. Η σκηνή και οι ηθοποιοί είναι ο καθρέφτης που μας δείχνει όπως είμαστε και όπως δεν είμαστε. Η θεατρική πράξη, όμως, δεν χωρίζει τα είδωλα. Τα ενώνει! Και είναι η διαδικασία, η πορεία που ακολουθούν τα δύο όμοια και αντίθετα που συναρπάζει και ενδιαφέρει -πρέπει!- το κοινό. Ο ερμηνευτής, η ερμηνεύτρια, είμαστε εμείς και το θεατρικό κείμενο ο κόσμος και οι χρόνοι μας. Κάθε σημαντικό έργο μας δείχνει από πού ερχόμαστε, πού βρισκόμαστε και πού θα πάμε. Και κάπως έτσι η αλήθεια μας ολοκληρώνεται και προσωπεία επιστρέφουν στα εκμαγεία τους.
Η θεατρική παράσταση πρέπει να έχει, να το ψάχνει, να το ζητά, αυτό το απαλό άγγιγμα που εισχωρεί στα πάντα. Τρυπά τοίχους, κρατά φωτιές και πάγους, χαϊδεύει την ακονισμένη λάμα του τσεκουριού και φυλά το δάκρυ χαράς-λύπης στις άκρες των δαχτύλων, του βλέμματός μας. Δεν το βλέπεις, αισθάνεσαι, συχνά αυτό. Και όταν το δεις πρέπει να καταλάβεις… να αντιληφθείς ότι πίσω από το άγγιγμα υπάρχει κόπος, φαντασία, ευαισθησία, ευγένεια, σεμνότητα, θάρρος, σεβασμός. Αυτά βρήκαμε, εισπράξαμε, παρακολουθώντας την παράσταση «Πριν ανοίξουμε φτερά», στο «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης». Και στη μάσκα μας χαράχτηκε η παύση και το ξάφνιασμα της ζωής.
Οι στάσεις του χρόνου
Το κείμενο του Φλοριάν Ζελέρ (βραβευμένος γάλλος συγγραφέας) έχει στον πυρήνα του μια παράκληση, ελπίδα, προσευχή: ας είναι απαλό το άγγιγμα της ζωής. Αυτό θέλει να αναδείξει ο λόγος του και να διατρέξει σαν αστραπή τον πάντα περαστικό ανθρώπινο βίο. Η γέννηση και ο θάνατος απ’ αυτή την καθοριστική επαφή διαμορφώνονται, ανανεώνονται και μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όσο ο χρόνος «τρέχει», αφήνει πίσω του τις στάσεις του, τις παύσεις και τις σιωπές του. Πάνω σε αυτές έχει δομηθεί το έργο και πάνω σε αυτές δούλεψε και άπλωσε τη σκηνοθετική της ματιά η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους. Και με απλό, άμεσο και ξεκάθαρο τρόπο μας έθεσε το ερώτημα: όταν ο χρόνος μας προσπερνά οριστικά, τι αφήνουμε πίσω μας;
Η σκηνοθέτρια πήρε τη στρωτή και ουσιαστική μετάφραση του Αντώνη Γαλέου και έφτιαξε καλά οριοθετημένους ρόλους. Η αφηγηματική της προσέγγιση ανέδειξε τον πολυεπίπεδο χαρακτήρα-συμπεριφορά του κειμένου. Ο χρόνος του λόγου και αυτός της σκηνής συνεργάστηκαν και έδωσαν το «τώρα» της απρόσκοπτης πορείας και τα αναπόφευκτα αποτυπώματά της. Η δράση μέσα στη δράση και οι παύσεις μέσα στη ροή συνέθεσαν το πολύπτυχο ανθρώπινο δράμα που έχει περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Η σκηνοθέτρια ακολούθησε τον Ζελέρ με σεβασμό και σιγουριά και αυτό σίγουρα πέρασε στο κοινό.
Η μνήμη φορά τα ξεθωριασμένα
Στο λιτό, οικείο και σωστά ανταποκρινόμενο στην ουσία του λόγου του Ζελέρ σκηνικό (Νατάσσα Παπαστεργίου), παρακολουθούμε τον ηλικιωμένο Αντρέ. Στέκεται ακίνητος στην κουζίνα και κοιτάζει έξω, μάλλον στο κήπο του σπιτιού που κατοικεί. Ένα πορτοκαλί φως μες το σκοτάδι τον φωτίζει και αμέσως έρχεται αυτό της μέρας για να ξεκινήσει να μιλά η κόρη του (μία από τις δύο). Ο Αντρέ δείχνει χαμένος στις σκέψεις, στις μνήμες του και δεν ακούει τι του λέει η κόρη του. Ξαφνικά της απαντά πως αγοράζει κρουασάν από το φούρνο και όχι ψωμί. Όλα φαίνονται αμήχανα, ασύνδετα, παράταιρα. Και όμως, έτσι είναι η ζωή όσο ο χρόνος προχωρά. Η μνήμη αφήνει τα ζωηρά ενδύματα, αν τα είχε ποτέ, και «φορά» τα ξεθωριασμένα, αυτά που μένουν και επιμένουν να κρέμονται ανάμεσα στη διαιώνιση και στη λήθη. Εδώ φλερτάρει έντονα με την απώλεια, το παρόν, το παρελθόν, την αγάπη, την οικογένεια, τον ψυχρό ρεαλισμό.
Σε αυτή τη διαλεκτική των εννοιών-βιωμάτων χωρά η σιωπή, η τρυφερότητα, η συγκίνηση και η υπαρξιακή περιπέτεια που ψάχνει την κορύφωσή της. Εκεί «τρυπώνουν» οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου και η μουσική επιμέλεια του Ηλία Παπαχαραλάμπους. Τα κοστούμια της Νινέτας Ζαχαροπούλου ντύνουν τους ηθοποιούς και τους θεατές, τόσο κοντά σε μας είναι… Όσον αφορά τις ερμηνείες, ο Δημήτρης Καταλειφός σηκώνει το βάρος του κεντρικού ρόλου, του «Αντρέ». Λεπτοδουλεμένη προσπάθεια που αποδίδει τον πολυδιάστατο χαρακτήρα και ισορροπεί με την αποστασιοποίηση και τη βαθιά ανθρωπιά των υπόλοιπων. Οι Ζωή Ρηγοπούλου, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Φιόνα Γεωργιάδη, Σαράντος Γεωγλερής, Ντίνα Αβαγιανού διαθέτουν στιβαρότητα και μια καλά υπολογισμένη ερμηνευτική κομψότητα. Το «Πριν ανοίξουμε φτερά» έχει μια υπόγεια σαιξπηρική ατμόσφαιρα, κάτι από το «Tokyo Story» του Όζου και το «Μπαουμγκάρτνερ» του Πολ Ώστερ.
INFO
«Πριν ανοίξουμε φτερά», του Φλοριάν Ζελέρ
Στο «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» [Πειραιώς 206, έως 23/11]
Παραστάσεις
Πέμ. 8 μ.μ., Παρ. 9 μ.μ., Σάβ. 5.30 μ.μ./ 9 μ.μ., Κυρ. 7 μ.μ.
Εισιτήρια ΕΔΩ
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους
Μουσική επιμέλεια: Ηλίας Παπαχαραλάμπους
Σκηνικά: Νατάσσα Παπαστεργίου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Κοστούμια: Νινέτα Ζαχαροπούλου
Video art: Κάρολος Πορφύρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Ψυλλάς
Βοηθός σκηνογράφου: Mαριάνθη Ράδου
Φωτογραφίες & Graphic design: Γκέλυ Καλαμπάκα
Ερμηνεύουν
Δημήτρης Καταλειφός
Ζωή Ρηγοπούλου
Μαρκέλλα Γιαννάτου
Φιόνα Γεωργιάδη
Σαράντος Γεωγλερής
Ντίνα Αβαγιανού
Επικοινωνία & Δημόσιες Σχέσεις: Όλγα Παυλάτου
Social Media: Renegade Media
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
Οργάνωση Παραγωγής: Kωνσταντίνα Νταντάμη
