Η Ignes στο Gazzetta: «Το “Greek Dystopia” είναι ένα πειραματικό και φουλ δημιουργικό project» (vids)

• «Σε όλα μου τα τραγούδια έχω ταξικές αναφορές»
• «Είναι η πρώτη μου επίσημη κυκλοφορία που ανέλαβα και την μουσική παραγωγή»
• «Υπάρχουν κοινά σημεία μέχρι στιγμής σε όλα μου τα κομμάτια»
• «Δοκίμασα πολλά καινούργια πράγματα σε αυτό το πρότζεκτ»

Η Ignes απέναντι στη δυστοπία, μέσα σε αυτήν και σαν άγγελος πάνω απ’ αυτήν! Η ράπερ με τη βελούδινη φωνή, με την πειραματική διάθεση και τον δυνατό, όμορφο, λόγο είναι και πάλι εδώ! Από το ταλέντο, την έμπνευση, την προσπάθειά της, προέκυψε το project «Greek Dystopia». Δημιουργικό, πειραματικό, τολμηρό! Η Ignes είναι ήρεμη δύναμη και εδώ μας δίνει κάτι φρέσκο, δροσερό και με τον τρόπο του αιχμηρό. Με τις δικές της δυνάμεις στην παραγωγή, στη δοκιμασία του sampling… Ταξικές αναφορές στον στίχο, εμβάθυνση στις διαφοροποιήσεις, επιρροές από κορεάτικο κινηματογράφο, από τον Κέντρικ Λαμάρ, η σχέση με το Salo του Παζολίνι… To "Greek Dystopia" αφιερωνέται στη μνήμη της γιαγιά της. Η Ignes δέχτηκε να μας μιλήσει για τη νέα της δουλειά και την ευχαριστούμε πολύ.

Εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορεί η νέα σου δουλειά, το «Greek Dystopia». Τι σημαίνει αυτό για σένα; Είναι ep;
To «Greek Dystopia» αποτελείται από τρία μέρη. Για μένα αυτή η δουλειά είναι ένα project. Δεν μπορώ να τη χαρακτηρίσω EP λόγω διάρκειας.

Έχουμε δηλαδή τριλογία;
Ουσιαστικά ναι. Έχει έναν πρόλογο (intro) και δύο κομμάτια, το ένα συνέχεια του άλλου. Το intro είναι ένα κείμενο που έγραψα εγώ και εκτέλεσα την αφήγηση με τη βοήθεια Α.Ι. Είναι απλώς καλλιτεχνική προσθήκη που ενισχύει την ατμόσφαιρα του project.

Από τον τίτλο καταλαβαίνω ότι αυτό το project έχει dark ύφος.
Ναι. Με αυτόν τον τίτλο δεν θα μπορούσε να είναι και πολύ φωτεινό. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει αντίθεση. Ας πούμε στο «Savior», ο ήχος έχει πιο χαρούμενο τόνο.

Αναφέρεσαι στο μουσικό ή στο στιχουργικό πεδίο;
Στο μουσικό. Αυτό που λέει (το τραγούδι) είναι βαρύ, αλλά ηχητικά διαφέρει, θα έλεγα πως είναι πιο ανάλαφρη και χαρούμενη η μελωδία! Συνδυαστικά, πιστεύω πως υπάρχει μια μελαγχολία.

«Σε όλα μου τα τραγούδια έχω ταξικές αναφορές»

Η έμπνευση σου, οι αφορμές για να κάνεις αυτό το project, ήρθε, προφανώς, απ’ όσα ζούμε.
Σίγουρα. Σε τι να πρώτο αναφερθώ(γέλια).

Δεν ξέρω αν υπάρχουν και προσωπικά βιώματα…
Προσωπικά βιώματα... Σε ό,τι γράφω εμπεριέχεται η οπτική μου, το πώς βιώνω την καθημερινότητα, τον εαυτό μου, το περιβάλλον και θα μιλήσω για οτιδήποτε με απασχολεί άμεσα είτε έμμεσα. Παραδείγματος χάριν για μια προσωπική ιστορία ή για κάτι που έπαθε ο διπλανός μου.

Σε τροφοδοτεί κυρίως το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Ναι, και σε όλα μου τα τραγούδια έχω ταξικές αναφορές. Πρέπει να σου πω ότι σε όλο αυτό με έχει επηρεάσει ο κορεατικός κινηματογράφος. Στις ταινίες του υπάρχει έντονη η ταξική ματιά.

Έχεις δίκιο. Έχω δει «Τα παράσιτα» και τις προάλλες ξεκίνησα να βλέπω το «Squid Game».
Ναι! Αυτές οι αναφορές, οι θεματικές, που έχουν να κάνουν με «κατηγορίες» ανθρώπων που άλλοι έχουν προνόμια και άλλοι όχι, αυτές οι θεματολογίες με ενδιαφέρουν πολύ.

«Είναι η πρώτη μου επίσημη κυκλοφορία που ανέλαβα και την μουσική παραγωγή»

Σε αυτή τη δουλειά, στιχουργικά, θα είσαι πάλι στο ταξικό πεδίο;
Ναι. Επειδή, στιχουργικά, φτιάχτηκε για την ταινία Salο του Παζολίνι αλλά και όσων γίνονται αυτό το διάστημα, έχει έντονο ταξικό χαρακτήρα.

Πόσο καιρό σου πήρε να ολοκληρώσεις το project και ποιες ήταν οι δυσκολίες αυτής της διαδικασίας;
Τα τραγούδια παρουσιάστηκαν πρώτη φορά πέρσι για το Salo The Concert του Άρη Μπινιάρη, στην εναλλακτική λυρική σκηνή στο ίδρυμα «Σταυρός Νιάρχος». Αποφάσισα, όμως, να τα κυκλοφορήσω φέτος τον Φεβρουάριο, εις τη μνήμη της γιαγιάς μου Ελένης που έφυγε από τη ζωή, αντίστοιχη περίοδο λίγες μέρες πριν τις πρόβες του Salo. Υπήρχαν δυσκολίες στη διαδικασία μιας και είναι η πρώτη μου επίσημη κυκλοφορία που ανέλαβα και την μουσική παραγωγή.

Άρα το μεγαλύτερο παίδεμα ήταν να το «ντύσεις» μουσικά.
Ναι. Ήταν κάτι καινούργιο για μένα. Το «Greek Dystopia» είναι ένα πειραματικό και φουλ δημιουργικό project που προέκυψε τελείως φυσικά με αφορμή το Salo. Συγκεκριμένα, επειδή, τότε, μας ζήτησαν να κάνουμε δύο τραγούδια βασισμένα στην ταινία, ήθελα το project μου να έχει μια πιο κινηματογραφική αίσθηση. Σε εκείνη τη φάση, λοιπόν, αφού είχα γράψει τους στίχους, είχα στο μυαλό μου τις μελωδίες, τα συζητούσα αυτά με μια φίλη μου, τη Vaylla, που κάνει κι αυτή παραγωγή, και αφού της μίλησα για αυτό δοκίμασε να γράψει κάποιες μελωδίες στο ableton και μόλις τις ακούω λέω ώπα! Κάτι μου αρέσει εδώ. Ε, μετά πήρα την πρωτοβουλία να το χτίσουμε μαζί, μου άρεσε πολύ.

Και είναι η πρώτη φορά που το κάνεις, έτσι;
Ναι, και γενικότερα να δημοσιεύσω δική μου παραγωγή. Το διασκέδασα παρά πολύ.

«Υπάρχουν κοινά σημεία μέχρι στιγμής σε όλα μου τα κομμάτια»

Η πιο χαρούμενη στιγμή όσο έφτιαχνες το project ποια ήταν;
Όταν με τη φίλη μου χτίσαμε τη βασική μελωδία του beat. Εκεί έγινε το κλικ μέσα μου ότι μπορώ να δώσω ζωή σε αυτό που είχα στο μυαλό μου. Αυτό, νομίζω, είναι αγαπημένη στιγμή ενός καλλιτέχνη: η στιγμή που συνειδητοποιεί πως μπορεί να υλοποιήσει την ιδέα του.

Συνεργασίες, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, δεν υπάρχουν.
Όχι, είναι δύο θεματικά τραγούδια με ένα πρόλογο. Δεν χρειαζόταν κάποια συμμετοχή άλλου καλλιτέχνη.

Η παραγωγή είναι όλη δική σου και της φίλης σου;
Στο ένα τραγούδι, το «SOS». Το άλλο το «Savior» το έκανα μόνη μου και το μεγαλύτερο μέρος του αποτελείται από samples! Οι περισσότεροι ήχοι στο κομμάτι είναι «σαμπλαρισμένοι».

Τύπου Beastie Boys.
Εμένα γενικά μου αρέσουν τα samples. Είναι ένας από τους λόγους που ακούω χιπ-χοπ.

Ανέφερα τους Beasties γιατί ήταν μάστορες στο «σαμπλάρισμα».
Ναι. Έχω έντονη επιθυμία να μάθω καλό sampling.

Είναι πολύ σημαντικό για το χιπ-χοπ.
Ναι. Και 9/10 τραγούδια που ακούω, τα μπιτ έχουν samples.

Για να χρησιμοποιήσεις samples πρέπει να πληρώνεις δικαιώματα;
Είναι κάπως πολύπλοκη διαδικασία.

Νομίζω έχει σταματήσει η ελεύθερη χρήση. Τώρα το κάνουν μόνο όσοι μπορούν να πληρώσουν δικαιώματα.
Πάντα υπήρχε θέμα με τη χρήση τους και γι’ αυτό επιβλήθηκαν περιορισμοί.

Από τα προηγούμενα κομμάτια σου πήρες κάτι; Σε βοηθήσανε;
Ναι, σίγουρα! Εγώ ως καλλιτεχνικό moto έχω το μ’ αρέσει να λέω ιστορίες. Έτσι, λοιπόν μ ’αρέσει να υπάρχει και συνέχεια σε αυτές. Είναι μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας, αυτής της ζωής μου και της φιλοσοφίας μου. Υπάρχουν κοινά σημεία μέχρι στιγμής σε όλα μου τα κομμάτια.

«Δοκίμασα πολλά καινούργια πράγματα σε αυτό το πρότζεκτ»

Πως ξεκίνησες τη πορεία σου; Ή έγινε τυχαία;
Τελείως τυχαία. Είχα γράψει στο σπίτι μου κάποιους στίχους και έκανα χαβαλέ με τον αδερφό μου. Αυτό που άκουγε τον έπειθε και ήταν στη φάση ώπα! Κάνε κι άλλο. Κάπως έτσι ξεκίνησα. Εγώ πάντα ασχολούμουν με τη μουσική. Πήγαινα σε μουσικό σχολείο, έπαιζα πιάνο… Είχα από μικρή επαφή, ερεθίσματα… Μου άρεσε το πιάνο και έγραφα μελωδίες όπως και στίχους αλλά δεν ήθελα να τραγουδώ. Φοβόμουν να τραγουδήσω. Δεν μου ήταν οικείο. Μέχρι που πήγα στα πρώτα hip hop lives και κάπως σιγά σιγά αποφάσισα να ερμηνεύω τους στίχους μου.

Τώρα έχει φύγει αυτός ο φόβος;
Η έμπνευση νικάει τον φόβο μου. Η φωνή μου είναι κυρίαρχο μέσο της αφήγησης μου. Ανάλογα το πρότζεκτ αλλάζει ο τρόπος που τη χρησιμοποιώ και επομένως και η απαιτούμενη δουλειά. Αυτή η διαδικασία δεν είναι πάντα γνώριμη. Όταν οι απαιτήσεις είναι αυξημένες έχω και το ανάλογο άγχος και φόβο αν η ερμηνεία μου θα είναι ικανοποιητική στα αυτιά μου. Υπερτερεί, όμως, η επιθυμία να δοκιμάσω και εν τέλει καταφέρνω να φτάσω στο σημείο που θέλω, να είμαι ικανοποιημένη.
Πλέον αισθάνομαι πιο ολοκληρωμένη μέσα απ’ το τραγούδι. Νιώθω τους στίχους μου περισσότερο.

Η έκθεση δεν σε φοβίζει;
Όχι. Με αγχώνει η ευθύνη που έχω απέναντι στο έργο μου ως δημιουργός. Αλλά με εμπνέει τόσο πολύ η διαδικασία υλοποίησης και ο σκοπός του εκάστοτε πρότζεκτ, που θέλω να το μοιραστώ ανεξαρτήτως κριτικής.

Εκτός από τη φίλη σου, υπήρχε άλλος παραγωγός - συντελεστής του project;
Ο επιπλέον συνεργάτης μου ήταν ο Steezynicco που ανέλαβε το mix/master.Είμαι πολύ ευγνώμων για τους συντελεστές αυτού του πρότζεκτ γιατί πέρα από αγαπημένοι μουσικοί είναι και αγαπημένοι μου άνθρωποι.

Άρα έχεις μεγαλύτερο άγχος για το αν θα πάει καλά όλο αυτό;
Δοκίμασα πολλά καινούργια πράγματα σε αυτό το πρότζεκτ. Επομένως έχω περιέργεια για το πώς τα επικοινώνησα.

Και τώρα περιμένεις το feedback από το κοινό.
Μου αρέσει η αλληλεπίδραση με το κοινό, αλλά δεν θα έλεγα πως περιμένω το feedback. Περίμενα πριν το βγάλω να το κοινοποιήσω επιτέλους! Εκεί νιώθω έντονα την αναμονή. Από τη στιγμή που υπάρχει εκεί έξω είμαι απλώς ανακουφισμένη και απολαμβάνω τη δημόσια πρόσβαση στο έργο μου.

Αρνητικά σχόλια δεν σε επηρεάζουν;
Όχι. Από τη στιγμή που δημοσιεύω κάτι εχω το θάρρος και το θράσος να θεωρώ ότι χρειάζεται να το κάνω ανεξαρτήτως κριτικής. Υπάρχει, βέβαια, πάντα μια ανασφάλεια στο κομμάτι της δεξιότητας και της τεχνικής. Αυτό έχει να κάνει με την επιθυμία μου να δοκιμάζω πράγματα εκτός του comfort zone μου. Δηλαδή, εκεί που ξέρω να ραπάρω και να τραγουδώ, ξαφνικά θέλω να τραγουδήσω με μια νέα τεχνική ή να γράψω στίχους με διαφορετικό ύφος. Και αυτο περιλαμβάνει ρίσκο γιατί αλλάζει ο τρόπος επικοινωνίας.

Θες να δοκιμάζεις.
Πολύ!

Σε αυτή τη δουλειά έχεις πάρει στοιχεία από άλλους, μεγάλους, καλλιτέχνες;
Κέντρικ Λαμάρ φουλ! Ο δίσκος του "Mr. Morale & The big Steppers" μου έδωσε πολλή έμπνευση. Μάλιστα τον έχω ακούσει και live! Είχε τον χιπ-χοπ πυρήνα, αλλά αισθανόμουν ότι διέθετε και μια θεατρικότητα που ταίριαζε με το κινηματογραφικό στυλ που ήθελα να έχω σε αυτό το πρότζεκτ. Το «SOS» είναι βασισμένο σε δικό του τραγούδι.

Μετά από τόσα χρόνια που είσαι στο χώρο, πιστεύεις ότι παίζει ρόλο το φύλο σου;
Σίγουρα το φύλο μου επηρεάζει το πώς με αντιλαμβάνονται οι άλλοι και στο κομμάτι της μουσικής. Τώρα πιο συγκεκριμένα στις συνεργασίες μου, αν αισθάνομαι έμφυλη διάκριση, επειδή πλέον συνεργάζομαι με άτομα που γνωρίζω καιρό και έχω οικειότητα και αποδοχή γενικότερα ως άνθρωπος, δεν αισθάνομαι κάτι τέτοιο.

Έχεις αισθανθεί έμφυλη διάκριση στο παρελθόν;
Ναι.

Εσύ κάνεις ραπ, όχι «fem ραπ».
Κάνω μουσική. Πες το όπως θες. Οι ταμπέλες υπάρχουν για να μας βοηθάνε να συνεννοηθούμε. Αν μας μπερδεύουν είναι άχρηστες.

Για μένα είναι εξέλιξη αυτό. Το να υπάρχουν γυναίκες στον χώρο του ραπ και να δίνουν τη δική τους αισθητική, τη δική τους ψυχοσύνθεση, αυτό είναι όμορφο, προσφέρει ποικιλία στον ήχο και στην έκφραση. Δεν είναι ότι οι γυναίκες πήγαν πίσω το ραπ όπως θεωρούνε κάποιοι!
Σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε.

Το να βλέπεις γυναίκες να ραπάρουν είναι όμορφο, εμένα μου αρέσει.
Και θα κάνω το δικηγόρο του διαβόλου και θα σου πω, έστω ότι το γυναικείο ραπ δεν είναι όμορφο και δεν αρέσει τόσο... Και; Η μουσική είναι για όλους! Δεν είμαι υπέρ του ελιτισμού. Εγώ θέλω να υπάρχει πρόσβαση σε όλους να την παράγουν. Η μουσική είναι σαν το νερό, την έχουμε ανάγκη. Από κει και πέρα, τι θες να πεις, πώς θα το πεις, τι ύφος θα έχεις, αυτό είναι προσωπικό και δεν χρειάζεται να αρέσει σε όλους.

*Η Ignes σε Spotify, YouTube, Instagram, Facebook