Sidarta: Μας πάει σε κόσμους θαυμαστούς
Κάθε ραπ λόγος είναι και μια αλήθεια ειπωμένη αλλιώς: αναποδογυρισμένη, πειραγμένη εξωτερικά, με ένα άγγιγμα ανάλαφρο, στιβαρό, υποστηρικτικό. Γιατί να μην ισχύει το ίδιο και με αυτά που δίνει η τραπ; Αν το σκεφτείτε, τα πάντα είναι λόγια και μουσική και ο Sidarta ακριβώς αυτό προσφέρει. Φυσικά υπάρχει αισθησιασμός, αγάπη, ομορφιά και η αίσθηση του πνευματικού ταξιδιού. Φυσικά και αυτό είναι που τον κάνει ξεχωριστό. Το ψευδώνυμό του παραπέμπει στο αριστούργημα του Έρμαν Έσε και ο τύπος προσπαθεί κάθε φορά να το δικαιώνει. Και ξέρετε κάτι; Τα καταφέρνει! Ναι, ξέρω. Μην μπερδεύουμε τα κλασικά, τα διαχρονικά, τα υψηλά, τα ωραία, με αυτά που ακουμπούν τη φθαρτότητα της ζωής. Μήπως, όμως, αυτά συνδέονται, συμβαδίζουν, αλληλοτροφοδοτούνται; Το λογοτεχνικό, παγκόσμιο, σύμβολο κάνει λόγο για αναζήτηση του εαυτού και αποκάλυψη της βαθύτερης αλήθειας της ζωής. Και αυτός ο καλλιτέχνης τι νομίζετε ότι προσπαθεί να κάνει; Ναι, το ύφος, η διαδρομή, τα τεχνικά μέσα, τίποτα δεν έχει σχέση με τον μαγικό καθρέφτη, εικόνα συνείδησης, που μας δίνει ο συγγραφέας. Το ταξίδι και ο προορισμός, όμως, είναι το ίδιο. Ο Sidarta έχει καταλάβει ότι η τραπ δεν είναι παγίδα, αλλά η σύγχρονη κουνελότρυπα που οδηγεί σε κόσμους θαυμαστούς, σε μέρη που το κάλλος και η ζεστασιά κυριαρχούν.
Αυτή η αναζήτηση μας αρέσει
Η τραπ έχει παρεξηγηθεί και δυσφημιστεί. Ναι, έχουν ευθύνη οι καλλιτέχνες για το περιεχόμενο που της δίνουν και για το πώς αξιοποιούν το μουσικό πεδίο της. Ο Sidarta, λοιπόν, έρχεται να δείξει ότι δεν είναι όλοι ίδιοι και δεν είναι όλα τα κομμάτια ίδια. Η ελευθερία λόγου και έκφρασης όλα τα αντέχει και περιέχει, όμως στην ομορφιά του εν λόγω καλλιτέχνη θα σταθείς λίγο περισσότερο. Γιατί; Διότι επιλέγει τον αισθησιασμό, την τρυφερότητα και το απαλό άγγιγμα για να «ντύσει» την τραπ προσέγγιση του. Καλές οι macho, επιδεικτικές, αλαζονικές απευθύνσεις, αλλά καλύτερη η αλήθεια της καρδιάς και της ψυχής. Ο δημιουργός μοιράζεται τις ανησυχίες, τις αγωνίες, τα πληγές του και αυτό δεν μπορείς να το προσπεράσεις. Η δημιουργική διαδικασία, η διαδρομή είναι βουτηγμένη στην ειλικρίνεια και στον ήχο του σήμερα. Αναμφίβολα αξιοπρόσεκτος συνδυασμός που θέλεις να καταλάβεις, να ακούσεις, να πλησιάσεις. Ο Sidarta δεν φοβάται να εκθέσει την αδυναμία του, την τρωτότητα του και εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες που του προσφέρει η μουσική που αγαπά. Όταν τον ακούς πρώτη φορά καταλαβαίνεις ότι έχει κάτι διαφορετικό, δεν είναι ένας ακόμα τράπερ. Στον λόγο του υπάρχει μια ευλύγιστη μελωδική γραμμή, μια έκπαγλη εικόνα γεμάτη οπτικά-ηχητικά ερεθίσματα. Αυτή η αναζήτηση μας αρέσει και την ακολουθούμε.
Αφοσιωμένος στην ομορφιά της μουσικής
Για να καταλάβετε τον Sidarta, πέρα από το να ακούσετε τη δουλειά του, διαβάστε αυτό που είχε πει σε podcast της Lifo. Είμαι πολύ αφοσιωμένος στη μουσική, είναι πολύ μεγάλη αγάπη. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Μου αρέσει και η γυμναστική, όχι ότι ασχολούμαι. Δεν είμαι ράπερ, είμαι καλλιτέχνης. Κάνω τα πάντα. Η αφοσίωση και η πίστη στην καλλιτεχνία είναι που τον κάνουν ξεχωρίζει. Κι αν νομίζετε ότι αυτό είναι εύκολο στην τραπ, γελιέστε. Αυτός ο καλλιτέχνης δίνει χώρο στην ομορφιά της μουσικής και στην ανθρώπινη αδυναμία που γίνεται δύναμη. Ακούς το κομμάτι «Ακόμη» και φέρνεις στο μυαλό τις δικές σου στιγμές που έχουν «γράψει» μέσα σου. Το ηχητικό σύνολο που παραδίδει δεν είναι μονοδιάστατο. Ναι, η βάση είναι η τραπ έκφραση, όμως ο τρόπος που ενώνει τα έγχορδα με την ηλεκτρονική dance μορφή είναι γοητευτικός. Το γεγονός ότι ασχολήθηκε με την ηχοληψία μάλλον τον βοήθησε να βρει την ποικιλομορφία που έχει ανάγκη η μουσική του. Και αν το mumble είναι οδηγός, υπάρχουν στιγμές, όπως στο «Ρονάλντο», που ο λόγος τρέχει με ταχύτητα φωτός. Ο Sidarta μας έδωσε ένα πολύ δυνατό άλμπουμ, το «Ipizme» και πολλά σινγκλ που καταγράφουν ασταμάτητα «χτυπήματα» σε Spotify, YouTube. Και συνεχίζει…
*Αντλήθηκαν στοιχεία από το άρθρο «Sidarta: Το πραγματικό όνομα και η ιστορία για το ψευδώνυμό του» [neolaia.gr, από τον Μιχ. Οικονομάκο]
