Ντροπή μας!

Είναι πολλά, πάρα πολλά αυτά που με απογοητεύουν τα τελευταία τρία χρόνια στον ελληνικό αθλητισμό, τα οποία έχουν να κάνουν με την έλλειψη χρημάτων, την απουσία ιδεών, τα σκάνδαλα για τα στημένα, την αρρώστια, τη βία, την εμπλοκή αδίστακτων ανθρώπων που μόνο στόχο έχουν το χρήμα και το προσωπικό όφελος με οποιοδήποτε κόστος, τις ομοσπονδίες, σχεδόν τα πάντα.

Ειδικότερα, όμως, για το χώρο του ποδοσφαίρου ειλικρινά πλέον μεγαλύτερη αηδία νιώθω για ορισμένους που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι. Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα βέβαιος για τα ελατήρια του καθενός αυτής της μικρής, αλλά πολύ ισχυρής κάστας στην ελληνική αθλητικογραφία, η οποία πλέον έχει ξεφύγει από κάθε όριο.

Κάποιοι το κάνουν απλώς από οπαδισμό. Κάποιοι άλλοι για να μην χάσουν τις δουλειές τους ή για να πολλαπλασιάσουν τα έσοδά τους ή για να μην χάνουν τις πηγές τους και τις ειδήσεις (το συνηθέστερο), κάτι που φοβούνται ότι σταδιακά θα τους οδηγήσει στο περιθώριο και στην τελική αποτυχία. Ολοι επειδή σκέφτονται τις οικογένειές τους.

Μα τώρα πια δεν πρόκειται απλώς για πέρασμα της γραμμής της ομάδας. Δεν πρόκειται για συγκάλυψη των αμαρτιών της. Δεν πρόκειται για ανάδειξη της πολιτικής της. Ούτε για προβολή των αμαρτιών του εκάστοτε αντιπάλου. Δεν αρκούνται πλέον στην καθιερωμένη κάθε εβδομάδα «υπενθύμιση» των πεπραγμένων κάθε διαιτητή. Ούτε στα «στραβά μάτια» ή ακόμη και στην υποστήριξη των οπαδών της αγαπημένης ομάδας ό,τι κι αν κάνουν.

Τώρα πια σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται και για συνειδητά ψέματα που γράφονται για μικροπολιτική. Για γραπτά και λόγια που μπορεί πολλούς να οδηγήσουν στη βία. Και το κάνουν ενσυνείδητα ή ασυνείδητα σε μια περίοδο που η βία είναι δίπλα μας σε όλες τις μορφές της!

Ειλικρινά ντρέπομαι εγώ για λογαριασμό τους και ταυτόχρονα θεωρώ εξίσου «ένοχο» τον εαυτό μου και πολλούς άλλους που θεωρώ «κανονικούς». Γιατί η ευθύνη γι’ αυτή την κατάντια δεν ανήκει μόνο σε όσους χάνοντας την αξιοπρέπειά τους ξεφτιλίζονται στην συντριπτική πλειονότητα του «κοινού» στο οποίο ενδεχομένως να νιώθουν «εμπορικοί», ο καθένας από το μέσο στο οποίο εργάζεται.

Η ευθύνη είναι μεγαλύτερη στους πολλούς. Στους πολλούς που δεν έχουν τα αυγά να αποκαλύψουν όλα όσα ξέρουν. Τις περισσότερες φορές επειδή δεν έχουν αποδείξεις και θα κινδυνεύσουν να μπουν στη φυλακή, αν δεν καταλήξουν στο νοσοκομείο.

Στη φυλακή, είτε επειδή δεν θα μπορέσουν στο δικαστήριο να αποδείξουν με στοιχεία ή με μάρτυρες (κο – κο – κο – κο) όσα γνωρίζουν, είτε επειδή δεν θα ξαναβρούν εργασία και θα χρειαστεί να πουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να πληρώσουν την αποζημίωση σε εκείνον που είναι ένοχος για χίλια πράγματα αλλά θα τους ξεσκίσει στη δικαστική αίθουσα ή θα τους τρομοκρατήσει με διάφορους τρόπους (σωματική βία, ανεργία), ή θα κάνει και τα δύο μαζί.

Μην απορείτε. Ισως τα διαβάζετε για πρώτη φορά, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί «κανονικοί» δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο ειδικά τα τρία - τέσσερα τελευταία χρόνια. Μόνο εγώ (πόσω μάλλον άλλοι, πιο «μπασμένοι» στον χώρο και πιο έμπειροι, με καλύτερες διασυνδέσεις) ξέρω τέσσερις – πέντε, οι οποίοι προσπαθούν πολλές φορές κεκαλυμμένα να γράψουν κάποια από όλα όσα γνωρίζουν, αλλά έχοντας χάσει την πίστη τους (ποια;) στα αφεντικά τους και στην ελληνική δικαιοσύνη, μην έχοντας στρατιές μπράβων και περιουσία στις τράπεζες, αναλογιζόμενοι κυρίως την οικογένειά τους, δεν «προχωρούν».

Δεν το ψάχνουν περισσότερο ή ακόμη κι αν το ψάξουν και το βρουν, δεν το βγάζουν στην επιφάνεια. Τα κρατούν για την πάρτη τους, καλά κρυμμένα μυστικά, ιστορίες ωραίες, «πικάντικες», για να τις αφηγούνται στους πολύ στενούς φίλους.

Κάποτε πίστευα με όσα έβλεπα γύρω μου ότι οι αθλητικογράφοι στην Ελλάδα, πολλοί εκ των οποίων έχουν πέσει θύματα επιθέσεων, συνθέτουν όχι μόνο την πιο κακοπληρωμένη και υποτιμημένη, αλλά και την πιο μαχητική κάστα, παρότι έχουν να κάνουν με κάφρους, μπράβους, ανθρώπους της νύχτας, προέδρους της νύχτας, απατεώνες, ρουφιάνους. Είχα πολλά παραδείγματα στο μυαλό μου και έχω ακόμα. Ανθρώπων οι οποίοι δεν κώλωσαν και το πλήρωσαν με πολλούς τρόπους.

Τώρα πια, μέρα με τη μέρα χάνω την ελπίδα μου και ντρέπομαι όλο και περισσότερο. Ο τρόμος κυριαρχεί παντού. Ο συνδυασμός μαχητικής – αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας στον αθλητισμό (ποτέ δεν ήμουν υπέρμαχος της οπτικής σύμφωνα με την οποία ο αθλητικογράφος πρέπει να ξέρει καλά μόνο το αντικείμενό του και να αρκείται σ΄ αυτά που μας φτιάχνουν όλους, δηλαδή στο αγωνιστικό σκέλος) αργοπεθαίνει, τα gossips πολλαπλασιάζονται, η επιφάνεια, η υποτέλεια και το δημοσιογραφικό οπαδιλίκι βασιλεύουν.

Νιώθω για πρώτη φορά από τότε που μπήκα στο χώρο στα 18, ότι περισσότερη από κάθε άλλη φορά έχει δίκιο εκείνος ο πρόεδρος που μου είχε πει «έχετε τόση ευθύνη όση και εμείς». Και προς το παρόν το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αναδεικνύω τα αποκαλυπτικά θέματα από όποια πλευρά κι αν προέρχονται, να μιλάω με καλά λόγια για συναδέλφους που το παλεύουν (όχι με εκβιασμούς, αλλά έντιμα, με ψηλά το κεφάλι και καθαρό κούτελο) και να μην προτρέπω τη νέα γενιά να «καθίσει στα αυγά της».

Αυτά…