Ντέρικ Ρόουζ: Η θύμηση που αντέχει τα πάντα

Το να αποσύρεται η φανέλα σου από την πρώην ομάδα σου είναι σημαντικό. Κάτι καλό έχεις κάνει γι’ αυτήν, για το κοινό, για την πόλη που τη φιλοξενεί. Το Σικάγο έχει δύο εποχές να θυμάται: του Μάικλ Τζόρνταν και του Ντέρικ Ρόουζ. Και ναι, το όνομα του «D-Rose» μπαίνει δίπλα σε αυτό του «MJ» και δεν υπάρχει καμία μπασκετική βλασφημία, ιεροσυλία και ό,τι άλλο θέλετε. Πανάξια γίνεται και είναι η μεγαλύτερη προσφορά του Ρόουζ στους Μπουλς. Το παράδειγμα του αξεπέραστου «Air» είναι εδώ, έμεινε ζωντανό, συνεχίστηκε και παραδόθηκε στις επόμενες γενιές αθλητών, φιλάθλων χάρη στον παίκτη με το νούμερο «1» στην πλάτη.

Ο Ντέρικ Ρόουζ ενσάρκωσε την ψυχή και το πνεύμα του Σικάγο. Τα λόγια της φιλάθλου Ayesha Braggs είναι χαρακτηριστικά: «Είδα την πόλη μας, την ομάδα μας, μετά τη Μάικλ Τζόρνταν εποχή, να έχει τα πάνω και τα κάτω της. Γνωρίζοντας ότι υπήρξε (σ.σ ο Ρόουζ) ο νεότερος MVP και ότι πάλεψε με τραυματισμούς και πολλές αντιξοότητες, πραγματικά νιώθω ότι έδειξε τι σημαίνει να είσαι Σικάγο».

Ο Ρόουζ, λοιπόν, ανανέωσε το λαμπρό παρελθόν της ομάδας κι ας μην κατέκτησε τίτλο μαζί της! Το μεγάλο του δώρο στον σύλλογο, στην πόλη, ήταν η ουσιαστική επικοινωνία που είχε με συμπαίκτες, προπονητές, φιλάθλους. Την αξιοπιστία και την άοκνη προσπάθεια, αυτά έφερε και άφησε πίσω του, αυτά, μαζί με την αίσθηση πως τίποτα δεν είναι αδύνατο, έγιναν η δύναμη και τώρα η ανεξίτηλη εικόνα στην οποία οι άνθρωποι του Σικάγο προστρέχουν. Αυτοί ξέρουν ότι από το ρόδο βγαίνει αγκάθι και μια άγρια ομορφιά που θα τους συντροφεύει για πάντα.

Για να περιγράψουμε τι παίκτης ήταν ο Ρόουζ, θα πάμε στον… Άλεν Άιβερσον! Μην παραξενεύεστε… Σε ένα από τα βίντεο για τον «A.I», πρώην παράγοντας των Σίξερς στέκεται στην ταχύτητά του. Η ουσία του σχολίου του είναι αυτή: φανταστείτε τον πιο γρήγορο γκαρντ του ΝΒΑ. Πάρτε αυτή την ταχύτητα και πολλαπλασιάστε τη όσο μπορείτε! Σε αυτό το σημείο θα βρείτε, δείτε, τον Ντέρικ Ρόουζ να συνεχίζει αυτό που ξεκίνησε ο «Answer». Πολύ απλά, η «έκρηξη» ήταν αυτό που χαρακτήριζε το παιχνίδι του «D-Rose». Το πρώτο βήμα και η ταχύτητά του ήταν τόσο έντονα, που ελάχιστοι αμυντικοί μπορούσαν να τον περιορίσουν στο ένας εναντίον ενός. [Απαραίτητη διευκρίνηση: Η περιγραφή της αγωνιστικής του ταυτότητας αφορά την περίοδο πριν τραυματιστεί. Μετά τον τραυματισμό του δεν ήταν ο παίκτης που είδαμε και θαυμάσαμε, δυστυχώς…

Ο Ρόουζ, φυσικά, δεν έμεινε μόνο στην «έκρηξη» και την ταχύτητα. Ο καλός χειρισμός της μπάλας, η αλτικότητά του και η ικανότητά του να απορροφά τις επαφές στον αέρα, έκαναν τα drive του σίγουρα καλάθια, άμεσα ή έμμεσα. Στο isolation έκανε θραύση και γι’ αυτό «άνοιγε» τις άμυνες. Αναπόφευκτο, λοιπόν, να πασάρει. Το γεγονός ότι τελείωσε με μέσο όρο καριέρας 5.2 ασίστ, δείχνει πολλά. Αυτός ο αριθμός αφορά και την περίοδο που προσπαθούσε να αφήσει πίσω τους τραυματισμούς και είχε χάσει την σβελτάδα και την εκρηκτικότητά του. Συνεπώς, στα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά είχε και την πάσα.
Πέρα απ’ αυτά, έψαχνε πάντα τον αιφνιδιασμό (για ευνόητους λόγους) και απέναντι σε οργανωμένες άμυνες είτε θα δημιουργούσε τον χώρο με τη διαρκή του κίνηση είτε θα εκμεταλλευόταν τα σκριν των συμπαικτών του. Στα θετικά προσθέστε την αδιάκοπη προσπάθειά του να πάει στο καλάθι. Αυτό σημαίνει πως παρά το ύψος του, 1.90μ, δεν φοβόταν κανέναν.

Τώρα, στα αρνητικά του μπαίνει το όχι και τόσο αξιόπιστο μακρινό σουτ, ενώ μερικές φορές η κατάχρηση ντρίμπλας οδηγούσε σε λάθη. Επιπλέον, με ψηλούς, ευκίνητους, αμυντικούς έχανε τη συγκέντρωσή του και εγκλωβιζόταν. Ο Ιμάν Σούμπερτ των Νικς τον είχε κάπως περιορίσει, ενώ το ίδιο είχε καταφέρει και ο ΛεΜπρον Τζέιμς στους τελικούς της Ανατολής το 2011.

Ο Ρόουζ, συνοψίζοντας, δύσκολα δεν θα ήταν παράγοντας του παιχνιδιού. Πολλά λέι απ, καρφώματα, φθορά των αντιπάλων με φάουλ, ασίστ, εύκολα σουτ από μέση απόσταση, ήταν τα κυριότερα στοιχεία-γνωρίσματά του. Απαιτούνταν συνδυαστικές άμυνες για να τον σταματήσουν. Δυνατό man to man, με άμεσο μπλοκάρισμα των διαδρόμων από έναν ή άλλους δύο αμυντικούς στη ρακέτα. Αυτό, όμως, προϋπέθετε μεγαλύτερη ταχύτητα και έκρηξη από τους αμυνόμενους, μεγαλύτερη απ’ αυτήν του Ρόουζ. Με άλλα λόγια, ο «D-Rose» άγγιζε τα όρια του αδύνατου…

To Σικάγο είναι μια πόλη που μεγαλούργησε ο κορυφαίος όλων. Το τοτέμ, ο ανυπέρβλητος Μάικλ Τζόρνταν. Οι φίλαθλοι των Μπουλς έψαχναν για χρόνια να βρουν έναν παίκτη που θα τους κάνει να πιστέψουν ξανά σε πρωταθλήματα, σε ξεχωριστές στιγμές. Το είχαν ανάγκη και το βρήκαν στο πρόσωπο του Ντέρικ Ρόουζ.

Όταν υπηρετεις μια ομάδα με αφοσίωση και σεβασμό, όταν τους δίνεις όλη σου την καρδιά, ο κόσμος της δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Ο Ντέρικ Ρόουζ έζησε μαγικά χρόνια στο Σικάγο, δεν σταμάτησε να σηκώνει μια πόλη στο πόδι να της δίνει ελπίδα με τα όσα έκανε στο παρκέ.

Θα έφτανε ακόμα πιο ψηλά, ίσως και σε διεκδίκηση τίτλου, όμως οι τραυματισμοί τον... τσάκισαν, δεν τον άφησαν να παραμείνει για χρόνια στην κορυφή, δεν του επέτρεψαν να φέρει έναν τίτλο στην πόλη, η οποία τον περιμένει πως και πως από τότε που σταμάτησε ο GOAT, ο άχαστος σε τελικούς, Μάικλ Τζόρνταν.

Αλλά ακόμα έτσι για μεγάλο διάστημα η ελπίδα επέστρεψε στο Σικάγο λόγω του D-Rose. Και το ξεχωριστό στην περίπτωση αυτή είναι πως ο Ρόουζ γεννήθηκε στο Σικάγο και έπαιξε στην ομάδα της περιοχής του. Δηλαδή ότι ονειρεύεται κάθε παιδί που ξεκινά. Να μεγαλουργήσει στο... σπίτι του.

Ο Ρόουζ έκανε μαγικά πράγματα και έγινε ο πρώτος rookie που σκοράρει 20+ πόντους σε 45 ματς, κάτι που είχε να γίνει από τον πρωτοετή Μάικλ Τζόρνταν. Διαβολική σύμπτωση, αφού και οι δύο το πέτυχαν με τους Μπουλς. Μόνο και μόνο να μπαίνει το όνομα του Ρόουζ στην ίδια κουβέντα με τον κορυφαίο παίκτη όλων των εποχών είναι τεράστιο παράσημο!

Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο Ρόουζ βρισκόταν στα καλύτερα του. Κάνει… όργια στο παρκέ, οδηγεί τους Μπουλς στο Νο. 1 της Ανατολής με το καλύτερο ρεκόρ στο ΝΒΑ (62-20) και αναδεικνύεται MVP. Mε μέσους όρους 25 πόντους, 4.1 ριμπάουντ, 7.7 ασίστ και 1 κλέψιμο ανά ματς δεν θα μπορούσε να το χάσει.

Σε ηλικία 22 ετών και 6 μηνών γίνεται ο νεότερος MVP στην ιστορία του ΝΒΑ και φτιάχνει την ψυχολογία του ενόψει των απαιτητικών playoffs. Αρχίζουν ήδη να μιλάνε πως θα είναι ο άνθρωπος που θα οδηγήσει τους ταύρους στο πρωτάθλημα μετά την ένδοξη εποχή του Τζόρνταν. Τα πράγματα εξελίσσονται τέλεια μέχρι να έρθει η στιγμή των τελικών Ανατολής.

Εκεί περιμένει η περίφημη BIG 3 των Χιτ αποτελούμενη από τους ΛεΜπρόν, Ουέιντ και Μπος. Οι Μπουλς του Ρόουζ δεν τα καταφέρνουν και χάνεται η πρώτη μεγάλη ευκαιρία του εκρηκτικότατου Ρόουζ για τίτλο. Μια ευκαιρία που έμελλε να είναι η τελευταία του. Ο D-Rose τελείωσε την καριέρα του χωρίς δαχτυλίδι.

Η καταραμένη σεζόν 2011-12 ήταν η αρχή του τέλους για τον «D-Rose», παρόλο που υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο 94.8 εκατ. δολαρίων. Όχι ότι του έκοψε το μπάσκετ, αλλά τον τελείωσε ψυχολογικά και πνευματικά! Τόσο κρίμα για έναν σπουδαίο παίκτη που θα μπορούσε και ειχε όλο το ταλέντο να τελείωσει την καριέρα του σαν ένας από τους 10 σπουδαιότερους όλων των εποχών.

Μια σεζόν γεμάτη τραυματισμούς που τον άφησε εκτός για 37 ματς, τη στιγμή που είχε χάσει μόλις 6 στα 3 πρώτα του χρόνια στη λίγκα. Το… κρακ ακούστηκε στο Game 1 των playoffs απέναντι στους Σίξερς, τότε που τραυματίστηκε σοβαρά στο αριστερό γόνατο και έχασε τη συνέχεια της σεζόν.

Από εκείνη τη στιγμή ο Ντέρικ ήταν ένας διαφορετικός παίκτης. Το έβλεπες στα πατήματα του που ήταν πλέον γεμάτα φόβο μην ξανατραυματιστεί. Πρόσεχε τα άλματα, είχε κυριευτεί από ανασφάλεια και είχε χάσει μέρος της εκρηκτικότητας του που τον έκανε μοναδικό στο είδος του. Το μυαλό του είχε πειραχτεί. Και όταν σκέφτεσαι κάτι τόσο έντονα και φοβάσαι καθημερινά μην συμβεί, τότε δύσκολα το αποφεύγεις.

Την σεζόν 2012-13 δεν εμφανίζεται καν στο παρκέ μέχρι να φτάσουμε μέχρι να φτάσουμε στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Στις 22 Νοέμβρη λοιπόν ο D-Rose χτυπάει στο δεξί γόνατο αυτή τη φορά και οι εξετάσεις δείχνουν πρόβλημα στο μηνίσκο. Υποβάλλεται σε εγχείρηση και χάνει τη συνέχεια της σεζόν.

Όλοι αντιλαμβάνονται πως πλέον θα είναι σχεδόν αδύνατο να ξαναεμφανιστεί στο παρκέ ο παλιός καλός Ρόουζ και το χειρότερο είναι πως αρχίζει να το αντιλαμβάνεται και ο ίδιος και να μην πιστεύει τόσο πως μπορεί να επιστρέψει στο top επίπεδο του παρελθόντος.

Στις 22 Ιουνίου του 2016 ο Ρόουζ θα πάει μέσω ανταλλαγής στους Νικς. Θα προσπαθήσει να βάλει την καριέρα του ξανά σε τάξη, να θυμίσει τον Ρόουζ του Σικάγο, αλλά δεν θα τα καταφέρει. Και από εκείνο το σημείο και μετά όπου και αν πήγε, δεν μπόρεσε να θυμίσει το...τέρας του παρελθόντος. Ένα παιδί που λύγισε από τους τραυματισμούς του και δεν έφτασε στο Έβερεστ, εκεί ψηλά όπου θα μπορούσε να κοιτά στα μάτια τους κορυφαίος του αθλήματος.