+slo-gun

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Περισσότεροι από 100 χιλιάδες χειροκρότησαν από το σπίτι τους…

Περισσότεροι από 100 χιλιάδες χειροκρότησαν από το σπίτι τους…

Περισσότεροι από 100 χιλιάδες χειροκρότησαν από το σπίτι τους…

Ο Μιχάλης Τσόχος καμαρώνει για το gazzetta που έπεισε μία καλλιτέχνιδα σαν την Ελεονώρα Ζουγανέλη να εκφραστεί με τον δικό της μοναδικό τρόπο και δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να χειροκροτήσουν…

Σούπερ προσφορά* στα Virtual Sports | *Ισχύουν όροι & προϋποθέσεις

Η ίδια ήταν πιο διστακτική και από εμένα. Κι’ εγώ μιλάμε για τεράστιο δισταγμό. Να εξηγήσω τι είναι το gazzetta, γιατί θα θέλαμε πάρα πολύ να το κάνει, γιατί η ίδια, μία από τις κορυφαίες τραγουδίστριες της γενιάς της να το κάνει σε ένα αθλητικό σάιτ, έστω το μεγαλύτερο της Ελλάδας, με εκατομμύρια επισκέπτες μηνιαίως. Δεν ήταν ακριβώς δισταγμός, μου έμοιαζε περισσότερο σαν… άλμα.

Αφού η ίδια ζήτησε τον ενικό, εγώ απλώς είπα. «Ελεονώρα, δεν υπάρχει project, δεν θέλουμε κάτι από εσένα. Εμείς βάζουμε τη σκηνή, το κοινό, εσύ κάνεις ότι θέλεις, του μιλάς, του τραγουδάς, ότι θες, δική σου είναι η σκηνή…».

Ξεπέρασε τον δισταγμό της. Ηταν ανθρώπινος, αλλά ήταν και καλλιτεχνικός. Όχι, μην φανταστείτε ότι είχε πρόβλημα σε σχέση με την μουσική, τα τεχνικά ζητήματα, την ποιότητα της εικόνας. Ότι την τρόμαζε να τραγουδήσει από το σπίτι της, με τη συνοδεία ενός ακορντεόν. Δεν έχει τέτοια ζητήματα και τέτοιο άγχος, μία τέτοια φωνή. Θα μπορούσε να σας πάρει τηλέφωνο έναν έναν και να σας τραγουδήσει από το ακουστικό της. Ούτε το πώς θα βγει στη δική μας σκηνή, την ένοιαζε. Με ένα μπλουζάκι και το μαλλί ανέμελο, η Ελεονώρα και ο Ντίνος με το ακορντεόν του, μπροστά σε χιλιάδες κόσμο live. Τόσο απλά…

Όλα αυτά ήταν λεπτομέρειες λοιπόν, ο δισταγμός, οι δεύτερες σκέψεις, ήταν πως θα τραγουδάει από το σπίτι μόνη της σε ένα κοινό που δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν συμμετέχει, πως ακριβώς θα μπορούσε να εκφραστεί. Τι είδους live, θα ήταν αυτό.

Ξαφνικά αυτό έγινε και το δικό μου άγχος, διότι επέμενα ότι όλο αυτό θα έπρεπε να είναι live, όχι ένα βίντεο με τραγούδια από το σπίτι. Να ζήσει την επικοινωνία με το κοινό, να έχει τον ηλεκτρισμό του ζωντανού, αυτή την ανασφάλεια του «δεν διορθώνεται τίποτα…», μία ανασφάλεια που ο κόσμος την αγαπά, την λατρεύει και νομίζω το ίδιο ισχύει και για τους καλλιτέχνες. Και κάπως έτσι έγινε live.

Όταν ξεκινούσε, εγώ σίγουρα είχα περισσότερο άγχος και από την Ελεονώρα. Ο Σαμπράκος στο τηλέφωνο. «Είδα και άκουσα το τεστ, σούπερ είναι ο ήχος…». Ο Βασίλης Τσίγκας με ένα κινητό στο χέρι. Αυτός ήταν όλος ο εξοπλισμός και όλο το ανθρώπινο δυναμικό που χρησιμοποιήθηκε γι' αυτό το live concert από το σπίτι της Ελεονώρας. Όταν ξεκίνησε το πρώτο τραγούδι, το άγχος είχε πετάξει μακριά, ένα τσιγάρο και ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Όλα πήγαιναν καλά.

Τα υπόλοιπα να σας πω την αλήθεια εμείς στο gazzetta τα ξέραμε από πριν. Περισσότεροι από 35 χιλιάδες από εσάς το παρακολουθήσατε live. Πόσα γήπεδα της Ελλάδας αλήθεια χωράνε 35 χιλιάδες κόσμο. Σχεδόν 2 χιλιάδες από εσάς βρήκατε νόημα να στείλετε μήνυμα για να της πείτε ότι την λατρεύετε, για να πείτε ευχαριστώ, για να ζητήσετε ένα τραγούδι.

Όταν τελείωσε το live, αυτό το υπέροχο κονσέρτο από το σπίτι, με τη φωνή της Ελεονώρας, και το ακορντεόν του Ντίνου, άρχισε να ταξιδεύει ακόμη περισσότερο. Περισσότεροι από 100 χιλιάδες το έχετε ήδη δει μέσα σε λιγότερες από δέκα ώρες και είναι βέβαιο ότι αυτός ο αριθμός θα μεγαλώνει συνεχώς, δεν έχω ιδέα που θα σταματήσει. Ακόμη και πολλά χρόνια μετά, όταν θα θυμόμαστε σαν ένα μακρινό εφιάλτη όλη αυτή την εποχή του κορονοϊού, αυτό το βίντεο με την Ελεωνόρα να τραγουδά από το σπίτι της για όλους εσάς τους επισκέπτες του gazzetta θα συνεχίσει να ταξιδεύει, για να το βλέπουν κάποιοι και να μαθαίνουν πως γίνονταν την εποχή της καραντίνας το live, θα ταξιδεύει για να το βλέπουμε όλοι εμείς και να θυμόμαστε ένα υπέροχο απόγευμα, που μας έβγαλε από την δύσκολη ρουτίνα μας.

Είναι λοιπόν υπέροχο που σας προσφέραμε αυτό το συναρπαστικό διάλειμμα από την καθημερινότητα. Δεν το υποτιμώ στο ελάχιστο, πως θα μπορούσα άλλωστε όταν είδα τα χαμογελαστά πρόσωπα και τα λαμπερά μάτια στις δύο κόρες μου, οι οποίες δεν έπαιρναν το βλέμμα τους από την οθόνη, που δεν χόρταιναν την Ελεονώρα.

Αλλά επιτρέψτε μου για πρώτη φορά όλους εσάς να σας βάλω σε δεύτερη μοίρα. Δεν θα ήμουν ειλικρινής μαζί σας, αν δεν το έκανα. Περισσότερο και από την δική σας, δική μας απόλαυση, από την δική μας στιγμή ξεγνοιασιάς, εδώ στο gazzetta καμαρώνουμε γιατί παρακινήσαμε έναν καλλιτέχνη να εκφραστεί. Πόσο σπουδαίο είναι να βρίσκει το νόημα, το κέφι, την καρδιά, να εκφραστεί ένας καλλιτέχνης αυτή τη δύσκολη στιγμή και κάτω από αυτές τις συνθήκες. Όταν είδα την Ελεονώρα να τραγουδάει με όλη την ψυχή της, όταν την είδα να γελάει και να λάμπει ολόκληρη, όταν την είδα να έχει διάθεση ακόμη και να χορέψει, εκεί μπροστά στο τραπέζι του σπιτιού της, ένιωσα καμάρι για το gazzetta που κατάφερε να της μεταφέρει την έμπνευση και την θετική ενέργειά του για να το κάνει.

Είναι ένα μεγάλο παράσημο που το βάλατε στο πέτο μας όλοι εσείς εκεί έξω. Ολοι εσείς που κάνατε τον Ντίνο να πει στην Ελεονώρα «εγώ τους ακούω να χειροκροτούν από το σπίτι τους…».

Σας ευχαριστούμε και εσάς και την Ελεονώρα…