Παραμένομεν εις την αυτήν θέσιν, αναμένοντες διαταγάς!
Με πρόλαβε ο Μιχάλης Λεάνης με το Σεφερικό «Ημερολόγιο καραντίνας-1» που ανάρτησε τη Δευτέρα, αλλά θαρρώ πως όλοι οι καλοί χωράνε!
Ολοι με τα σέα τους, τα μέα τους και προ παντός, με τα ημερολόγια τους!
Έγκλειστος, λοιπόν, αλλά όχι μόνος στο σπίτι, σε αυτό το ιδιότυπο, εξαναγκαστικό, αλλά υποχρεωτικό και δικαιολογημένο «Big Brother», λέω από σήμερα να αρχίσω να κάνω αυτό που δεν έκανα ποτέ μου: να κρατώ ένα ημερολόγιο καταγράφοντας όχι τόσο (από μια δήθεν λανθάνουσα ματαιοδοξία) τα πεπραγμένα μου, αλλά όσα υποπίπτουν στην αντίληψη μου…
Ο Γιώργος Σεφέρης έβγαλε τρεις συλλογές με τον τίτλο «Ημερολόγιο καταστρώματος»: την πρώτη το 1940, τη δεύτερη το 1944 και την τρίτη το 1955…
Στην πρώτη από δαύτες ο Νομπελίστας ποιητής γράφει κάτι που μας ταιριάζει απολύτως και το αναδημοσιεύω αυτολεξεί και με τη δική του γλώσσα…
«Παραμένομεν εις την αυτήν θέσιν αναμένοντες διαταγάς…
Στο μεταξύ πολλές φορές μου φαίνεται πως είναι πιο καλά να κοιμηθείς παρά να βρίσκεσαι έτσι χωρίς σύντροφο και να επιμένεις τόσο. Και τι να κάνεις μέσα στην αναμονή, και τι να πεις;
Δεν ξέρω. Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σε ένα μικρόψυχο καιρό;»
Ποιητική αδεία, αυθαδιάζοντας και ιεροσυλώντας τολμώ ο δόλιος να παραποιήσω τους στίχους του Σεφέρη, κατά το δοκούν…
Εμείς, διάβολε, στην εποχή του Internet και της τηλεόρασης, ακόμη και να μην τον έχουμε, τον βρίσκουμε τον σύντροφο μς και τούτου δοθέντος δεν είναι πιο καλά να κοιμηθείς…
Μέσα στην αναμονή της εξόδου (που θα αργήσει) από το σπίτι, έχεις πολλά να κάνεις, πολλά να πεις και πολλά να γράψεις…
Και για να αυτοσαρκασθώ κομματάκι, αναρωτιέμαι κι ελόγου μου εάν όντως χρειάζονται οι δημοσιογράφοι σε ένα μικρόψυχο καιρό!
Αφήνω την ποίηση κατά μέρος, πάμ’ παρακάτω!
Προτού ωστόσο να πάμε παρακάτω και μιας και ο Σεφέρης γράφει ότι είναι πιο καλά να κοιμηθείς, εγώ σήμερα έναν μικρό μεσημεριανό υπνάκο τον πήρα! Όχι για πολύ, ίσα ίσα έγειρα και κούρνιασα λίγο, αλλά σηκώθηκα σαν να έβλεπα εφιάλτη, μάλλον από ενοχές επειδή αυτό είχε να μου συμβεί από αμνημονεύτων ετών και επειδή δεν αναγνώριζα τον ευρισκόμενο πάντοτε στην τσίτα, εαυτό μου.
Κοιμούνται ορέ τα παλικάρια;
Κοιμούνται άμα δεν έχουν τι άλλο να κάνουν για λίγη ώρα!
Τι άλλο έκανα σήμερα από το να θέσω μια ουλιά, κατά πως λένε και στο χωριό μου;
Ακραιφνώς μπασκετικά πράγματα, αρρωστάκι γαρ!
Πρώτα απ’ όλα έπαιξα ένα γερό ντέρμπι με τον γιο μου στο δωμάτιο του, μόλις κι ελόγου του ολοκλήρωσε τις εξ αποστάσεως μαθητικές υποχρεώσεις του. Η μπασκετούλα είναι ούτως ή άλλως κολλημένη από καιρό στον τοίχο, από μπαλίτσες άλλο τίποτε και να τα τρίποντα, να τα καρφώματα, να το ένα, να το άλλο!
Υστερα είπαμε να ξεφύγουμε για λίγο από το μπασκετάκι και ασχοληθήκαμε με το μπάσκετ!
Ο καλός φίλος Βαγγέλης Φασουλής είχε την καλοσύνη να μου στείλει ένα άλμπουμ της Panini και δεν θέλει και πολύ να σου βγει ο παλιμπαιδισμός…
Στρωθήκαμε λοιπόν κάτω με τον νεαρό, ανοίγαμε σακουλάκια με τις κάρτες και τις κολλάγαμε τη μια μετά την άλλη…
Η χαρά που έκανε όταν βρήκαμε τον Γιάννη, τον ΛεΜπρόν και τον Ζάιον Γουίλιαμσον επειδή, λέει, είναι σπάνιοι, δεν περιγράφεται…
Ούτε στο Πανεπιστήμιο να είχε περάσει δεν θα έκανε έτσι!
Υστερα πέσαμε στα… σκληρά. Τις ειδήσεις εννοώ που είναι μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα και δεν αναφέρομαι στη ρητή και κατηγορηματική απαγόρευση των δημοσίων υπαίθριων συναθροίσεων. Δεν θα πηγαίναμε, διάβολε, για πικ νικ εις τας εξοχάς, αν και με όλα όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες, όλα είναι πιθανά…
Στο μεταξύ, επειδή τέτοιες συναθροίσεις θα επισύρουν πρόστιμο 1000 ευρώ, η υπόθεση μου θυμίζει τη μυθική απάντηση που είχε δώσει ο Φάνης Χριστοδούλου το 1996 όταν πηγαίνοντας προς την Ατλάντα, η αεροσυνοδός μας είχε ενημερώσει ότι απαγορεύεται το κάπνισμα και ότι οι παραβάτες θα τιμωρούνταν με πρόστιμο 50.000 δραχμές ή κάτι τέτοιο…
«Ε τότε μαντάμ, να σας δώσω εκατό χιλιάδες να καπνίσω δυο»!
Για πλάκα το γράφω αυτό. Τότε ήταν πλάκα. Σήμερα είναι κάτι πολύ σοβαρό, πανάθεμα το…
Άλλη μια μπασκετική ιστορία από το παρελθόν… Τον Οκτώβριο του 1992 που θα ταξίδευα στη Λιουμπλιάνα για τον αγώνα της προκριματικής φάσης του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ανάμεσα στην Ολύμπια Λιουμπλιάνα και στον Ολυμπιακό, είχα τηλεφωνήσει στον Λάζαρο Λέτσιτς να τον ρωτήσω τι καπνό φουμάρουν οι Σλοβένοι…
«Ήσυχοι άνθρωποι, μπρε. Πολύ ήσυχοι. Εάν μαζευτούν πέντε στο δρόμο, πάει να πει ότι ετοιμάζουν πραξικόπημα» μου απάντησε ο «Νίντζα» του Αρη.
Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα, εάν μαζευτούμε δέκα στο δρόμο, ετοιμάζουμε… μόλυνση!
Στο μεταξύ όχι απλώς σοβαρά, αλλά δραματικά και ανείπωτα είναι τα μαντάτα από την Ιταλία. Σήμερα, Τετάρτη, έφυγαν από τη ζωή 475 άνθρωποι και τα θύματα της εκατόμβης έφτασαν τα 2.978…
Στο Μπέργκαμο γίνεται μια κηδεία κάθε μισή ώρα και κάθε μέρα η τοπική εφημερίδα μειώνει τις ειδησεογραφικές σελίδες της για να χωράει τα πένθιμα αγγελτήρια...
Πόλεμος. Σωστός πόλεμος…
Βasta cosi. Βάστα Ιταλία!
Τελούμε υπό καθεστώς απομόνωσης. Σε αναγκαστική καραντίνα, σε καλό να μας βγει, με τις λιγότερες δυνατές έμψυχες απώλειες και την μικρότερη δυνατή ανθρωπιστική κρίση…
ΥΓ-1: Εκτός από το ρίξω έναν υπνάκο, η 18η Μαρτίου θα μου μείνει αξέχαστη και για άλλον έναν λόγο: για πρώτη φορά μετά από χρόνια και ζαμάνια δεν βγήκα ούτε για ένα λεπτό έξω από το σπίτι μου, ούτε μέχρι την εξώπορτα δεν έφτασα. Ούτε μέχρι το περίπτερο, καθότι αρμόδια επί των ωνίων που λέγαμε και στο στρατό είναι η γυναίκα μου.
ΥΓ-2: Δεν ξέρω αν εκτός από τον ιό, υπάρχει επίσης και διασπορά fake news, όπως είπε σήμερα ο άνθρωπος μας, ο γιατρός, που έγινε στρατηγός στη μάχη του λαού μας απέναντι στην πανδημία. Ο συνάδελφος και φίλος Ανδρέας Δημάτος έγραψε για τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι «ακόμη και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε». Συμφωνώ και επαυξάνω…
ΥΓ-3: Και για να μην ξεχνιόμαστε, ούτε και να ξεφεύγουμε: Παραμένομεν εις την αυτήν θέσιν, αναμένοντες διαταγάς
