«Αθέατες Νίκες»: Δεν ξεχνιούνται ποτέ!
Το είδωλο στον καθρέφτη δεν φεύγει όταν φεύγεις. Καταλαβαίνεις… Είναι αυτή η στιγμή που ο εαυτός σου αποφασίζει να σηκώσει τη σημαία του. Είναι η στιγμή που σου ζητά να γιορτάσετε οι δυο σας τη μικρή-μεγάλη νίκη σας. Κι ας μην σαν σας δει κανείς! Κι ας μείνετε για πάντα στο σκοτάδι και στο ελάχιστο φως που τρυπάει το αρχέγονο και το μοιραίο. Ακούς μέσα σου τον άλλο άνθρωπο να σου λέει: άνθρωπε, δεν είσαι μόνο κόκαλα, σάρκα και αίμα. Είσαι και ό,τι αφήνεις πίσω και ό,τι ψάχνεις μπροστά σου. Γι’ αυτό, όσες νίκες κι αν κάνεις μπροστά στα παιδιά της κερκίδας, όσα «ζήτω» κι αν ακούσεις, φρόντισε να μένει το γυαλί πάντα κολλημένο, πάντα, ό,τι κι αν γίνει.
Ο καθρέφτης μένει κενός, τα φώτα του μυαλού ανάβουν και η μέρα, η νύχτα ξεκινά. Η υποχρέωση να σταθείς όρθιος, να παλέψεις, να τα καταφέρεις, να αποτύχεις και να επιτύχεις, σε αρπάζει από τον λαιμό και δεν σου αφήνει περιθώρια ξεκούρασης και αναστοχασμού. Το θεατό δεν αφήνει και πολύ χώρο για το αθέατο. Σπρώχνεις τη ζωή μπροστά και στη σκόνη που μένει πίσω χάνεται ο άνθρωπος που ήσουν και μπορούσες να γίνεις. Όλα είναι μετρήσιμα και ψυχρά. Και όχι, δεν είναι όλα! Οι «Αθέατες Νίκες» (mvpublications) γράφονται στη μοναξιά και ενίοτε περνάνε στις σελίδες των βιβλίων.
Τι μένει όταν σβήσουν τα φώτα του γηπέδου;
Το βιβλίο που έγραψαν οι Αλέξης Σπυρόπουλος, Γιώργος Αδαμόπουλος ακολουθεί την απορία, ερώτηση, εντολή που λέει: Τι μένει όταν σβήσουν τα φώτα του γηπέδου και οι ιαχές της κερκίδας σωπάσουν; Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποιοι ζουν κάτω από τα φώτα και κάτω από το σβηστό φως; Έχετε αναρωτηθεί πόσο κρατάει μια ιαχή θριάμβου, αποθέωσης, επιδοκιμασίας; Δεν είναι δύσκολη η απάντηση: λίγο, πολύ λίγο. Για τον καθένα που εμπλέκεται στην αμείλικτη διαδικασία του επαγγελματικού αθλητισμού, η επόμενη μέρα, ο επόμενος στόχος, η διατήρηση στην κορυφή είναι πάντα εκεί, πάντα μπροστά στην ανάπαυση, στη χαρά του επιτεύγματος, στην ικανοποίηση της προσπάθειας που απέδωσε. Και όταν μιλάμε για «επαγγελματικό αθλητισμό», αυτό σημαίνει χρήματα που ξοδεύονται και χρήματα που πρέπει να επιστρέφουν σε αυτούς που πληρώνουν. Μια στυγνή χρηματική-υλική συναλλαγή παίζεται στις πλάτες αθλητών, προπονητών. Κι αν ορισμένοι αμείβονται πλουσιοπάροχα, το ίδιο χρυσάφι οφείλουν να επιστρέψουν σε προέδρους, επιχειρηματίες, χορηγούς. Το χρυσό βάρος είναι μεγάλο και πολλές φορές ασήκωτο. Κανείς δεν θα λυπηθεί αυτόν με τις πενταψήφιες και εξαψήφιες αποδοχές, κανείς. Η αντιπαραβολή με τον μέσο υπάλληλο, εργάτη τον τσακίζει και επιβεβαιώνει τη δύναμη του καταδυναστευτικού οικονομικού συστήματος. Η απάνθρωπη σκέψη συνοψίζεται σε αυτό: έτσι είναι, αν δεν μπορεί ας πάει σπίτι του! Και κάπου εδώ γεννιούνται οι «Αθέατες Νίκες».
Στα περιθώρια της ανθρώπινης δημόσιας προσπάθειας
Το βιβλίο των Σπυρόπουλου, Αδαμόπουλου ανήκει στα περιθώρια της ανθρώπινης, δημόσιας, προσπάθειας. Εκεί που το γρήγορο ξεφύλλισμα είναι ο κανόνας, εδώ στέκεσαι στο ποιος, γιατί, πώς, πότε; Ποιος βυθίστηκε στο σκοτάδι του και πόνεσε μέχρι να βγει; Γιατί η ευάλωτη φύση του ανθρώπου ξεχνιέται γι’ αυτούς που ψυχαγωγούν και διασκεδάζουν τους θεατές; Πώς γίνεται η απώλεια δύναμη για νέα ζωή; Πότε ξεχάσαμε την ικανότητά μας να ισορροπούμε ανάμεσα στον επαγγελματισμό και την προσωπική γαλήνη, Πότε σταματήσαμε να υπολογίζουμε το θάρρος μας να καταρρίπτουμε στερεότυπα;
Το βιβλίο τρυπώνει εκεί που η ζωή χτυπά και η φλέβα πάει να σπάσει. Και από την Αθήνα, το Πέζαρο και το Βελιγράδι μέχρι τους πάγκους της Euroleague και τα γήπεδα του μπάσκετ με αμαξίδιο, οι αφηγήσεις αυτές συνθέτουν έναν οδηγό για την «uncomfort zone» της ζωής. Μας υπενθυμίζουν ότι η «καρδιά του μαχητή» είναι αυτή που ορίζει το τέλος της διαδρομής. Το βιβλίο αυτό είναι σημαντικό γιατί δείχνει ότι μπορούμε να φτιάξουμε τις προϋποθέσεις και να αλλάξουμε τη ζωή μέσα μας. Δείχνει ότι μπορούμε να σηκώσουμε τη σημαία του ειδώλου μας και να πανηγυρίσουμε. Οι «Αθέατες Νίκες», να το ξέρετε, δεν ξεχνιούνται ποτέ, ποτέ!
*Το βιβλίο το βρίσκετε στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
