Άουσβιτς 80 χρόνια μετά: Επιζών του Ολοκαυτώματος θυμάται όσα τραγικά συνέβησαν στο κολαστήριο των Ναζί (vid)
Ογδόντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα της απελευθέρωσης του στρατοπέδου εξόντωσης του Άουσβιτς, κοντά στην Κρακοβία της Πολωνίας.
Ήταν 27 Γενάρη του 1945, όταν ο Κόκκινος Στρατός, προελαύνοντας προς το Βερολίνο, απελευθέρωσε το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς - Μπιρκενάου, αποκαλύπτοντας παράλληλα την τραγική αλήθεια για τις προγραμματισμένες, μαζικές και απάνθρωπες μεθόδους εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων από τους ναζί.
Περίπου 7.000 ετοιμοθάνατοι κρατούμενοι διασώθηκαν από τα σοβιετικά στρατεύματα, όταν άνοιξαν τις πύλες του Άουσβιτς, το μεγαλύτερο συγκρότημα εξόντωσης ανθρώπων, Εβραίων, κομμουνιστών και αντιστασιακών από την Πολωνία, τη Σοβιετική Ένωση, την Ελλάδα και πολλές άλλες χώρες.
Το κολαστήριο του Άουσβιτς αποτελούνταν από 3 στρατόπεδα συγκέντρωσης (Άουσβιτς Ι, Άουσβιτς ΙΙ - Μπιρκενάου και Άουσβιτς ΙΙΙ - Μόνοβιτς, που ήταν στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στο εργοστάσιο της «BUNA - WERKE IG FARBEN»). Εκεί εξοντώθηκαν, με φρικτό τρόπο, πάνω από 3.000.000 κρατούμενοι - τα 2,5 εκατομμύρια με αέρια και 500 χιλιάδες πέθαναν από πείνα και διάφορες ασθένειες.
«Δεν ήμασταν άνθρωποι, ελπίζαμε να πεθάνει ο διπλανός μας»
Ένας Εβραίος επιζών του Ολοκαυτώματος, ο οποίος φυλακίστηκε στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, θυμήθηκε πώς ο ίδιος και οι συγκρατούμενοί του στερήθηκαν την αξιοπρέπεια τους τους κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους.
Ο 92χρονος Ivor Perl, όσα φρικτά έζησε μέσα στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, αποκαλύπτοντας όλες τις εμπειρίες του στο 30λεπτο ντοκιμαντέρ του BBC«What Happened at Auschwitz».
Τον Μάρτιο του 1944, σε ηλικία 12 ετών, ο Ivor συνελήφθη στην Ουγγαρία και στάλθηκε στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου μαζί με τους γονείς και τα επτά αδέλφια του. Μόνο ο Ivor και ένας αδελφός, ο Alec, επέζησαν.
Μιλώντας στον δημοσιογράφο Jordan Dunbar, εξήγησε πως οι κρατούμενοι «δεν ήταν άνθρωποι» λόγω της φρικτής μεταχείρισης που υπέστησαν. Αναλογιζόμενος την απελπιστική κατάσταση μέσα στο ναζιστικό στρατόπεδο, ο Ivor είπε: «Θυμάμαι ότι όταν πήγαινες για ύπνο, ήλπιζες ότι το άτομο που κοιμόταν δίπλα σου θα πέθαινε μέσα στη νύχτα... Γιατί; Μπορούσες να "τσιμπήσεις" τα παπούτσια ή τα ρούχα του. Δεν ήμασταν πια άνθρωποι».
Ο ίδιος θυμήθηκε τα υπερπλήρη βαγόνια ζώων που χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά των Εβραίων στο Άουσβιτς, λέγοντας: «Ο θάνατος κυριαρχούσε μέσα στο τρένο, οι αρρώστιες επίσης, και δεν μπορώ να το περιγράψω, γιατί δεν βλέπω κανένα νόημα στο να περιγράφω όσα απάνθρωπα ζήσαμε τις λίγες μέρες που ήμασταν μέσα».
Ωστόσο, αυτό ήταν μόνο η αρχή του μαρτυρίου του Ιβόρ. Κατά την άφιξή τους στο στρατόπεδο θανάτου, ο 12χρονος τότε ήθελε να μείνει με τη μητέρα του, η οποία κρατούσε τον «μικρότερο αδελφό, τη μικρότερη αδελφή και άλλες δύο αδελφές». Η μητέρα του, ίσως καταλαβαίνοντας ότι αυτή και τα μικρότερα παιδιά δεν θα επιβίωναν, του είπε να επιστρέψει στον αδελφό του.
Ο Ιβόρ θυμάται: «Έτσι γύρισα πίσω στον αδελφό μου. Αλλά φυσικά, ήταν η τελευταία φορά που είδα την οικογένειά μου ζωντανή».
Κατά την άφιξή τους στο Άουσβιτς, όσοι θεωρούνταν πολύ αδύναμοι για να δουλέψουν, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, οδηγούνταν κατευθείαν στους θαλάμους αερίων όπου εξολοθρεύονταν με το αέριο Zyklon B. Το συγκεκριμένο εντομοκτόνο σκότωνε γρήγορα τους ανθρώπους. Τα σώματα των θυμάτων συλλέγονταν από άλλους κρατούμενους και παραδίδονταν στα κρεματόρια, εκ των οποίων τέσσερα ήταν σε διαρκή λειτουργία.
Θυμούμενος τους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια, που κρατούσαν τους κρατούμενους σε μόνιμο φόβο, ο Ιβόρ δήλωσε: «Όσο κι αν φανταζόσουν τον τρόμο, δεν μπορούσες να φανταστείς τι ακριβώς συνέβαινε».
