Η… Μαίρη Παναγιωταρά του Λονδίνου (2)

Βασίλης Σκουντής Βασίλης Σκουντής
Η… Μαίρη Παναγιωταρά του Λονδίνου (2)

bet365

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του gazzetta.gr στην Google
Το Λονδίνο φοράει τα καλά του για την τελετή έναρξης των 30ών Ολυμπιακών Αγώνων και ο Βασίλης Σκουντής γυρίζει 64 χρόνια πίσω και γράφει για το restart της παγκόσμιας κοινωνίας και για την πρωτότυπη ολλανδική εκδοχή της… Μαίρης Παναγιωταρά!

Από το Λονδίνο του 1908 το οποίο είχε μείνει ορφανό από το σατανικό μυαλό του (Ιρλανδού) Οσκαρ Ουάιλντ στο Λονδίνο του 1948, που προσπαθούσε να αναστηλωθεί μέσα από τα ερείπια του…

Σαράντα χρόνια μετά, σε έναν κόσμο που δεν ήταν απλώς διαφορετικός σε σχέση με την εικόνα των 4ων Ολυμπιακών Αγώνων: ήταν στην κυριολεξία ένας άλλος κόσμος, βγαλμένος μέσα από τη δραματική, τούτη τη φορά «Κοσμογονία και Θεογονία», που το σενάριο της δεν το έπλασε ο Ησίοδος, αλλά πρώτα ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι κι ύστερα ο Ρούσβελτ, ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ…

Από «το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο , από τη ξενοιασιά της «belle époque» στη θηριωδία του ναζισμού, από τη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων επί του Άξονα στην καινούργια μοιρασιά του κόσμου, και από το «δόγμα Τρούμαν» στον ψυχρό πόλεμο των Αμερικανών με τους Σοβιετικούς. Τρία χρόνια μετά το τέλος του φρικαλέου Β’ Παγκοσμίου πολέμου και τη διάσκεψη της Γιάλτας, η πεινασμένη, ακρωτηριασμένη και καχύποπτη ανθρωπότητα νοσταλγούσε την εποχή της αθωότητας και ο αθλητισμός έγινε το όχημα αυτής της επιστροφής στο μέλλον…

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1940, που είχαν ανατεθεί πρώτα στο Τόκιο και ύστερα στο Ελσίνκι κι εκείνοι του 1944, τους οποίους θα φιλοξενούσε το Λονδίνο ακυρώθηκαν, λόγω του πολέμου. Δώδεκα χρόνια μετά τους Αγώνες της ναζιστικής προπαγάνδας στο Βερολίνο, τη σκυτάλη πήρε το Λονδίνο και όταν στις 29 Ιουλίου το ρολόι του «Big Ben» έδειξε τέσσερις, το Γουέμπλεϊ ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα Στάδιο, στο οποίο άρχιζαν οι 14οι Ολυμπιακοί Αγώνες: γινόταν η κονσόλα στην οποία η ανθρωπότητα πατούσε το κουμπί για να αρχίσει η επανεκκίνηση ενός καινούργιου κόσμου!

 

Φύσει και θέσει οι Αγώνες του ’48 θεωρούνται ένα ορόσημο στο χρονικό όχι απλώς του θεσμού, αλλά της οικουμένης, με τον έντονο κιόλας συμβολισμό τον οποίο απέπνεε η βομβαρδισμένη πόλη του Λονδίνου. Την ίδια ώρα ένα ένδοξο τέκνον της, ο σερ Λόρενς Ολίβιε κορδωνόταν κρατώντας στα χέρια του το Οσκαρ που του απονεμήθηκε για την ερμηνεία του στον «Αμλετ»..

Ο κόσμος άλλαζε παντού, με κινηματογραφική ταχύτητα: η IBM παρουσίαζε το πρώτο software ηλεκτρονικών υπολογιστών, η CBS έβγαζε στην αγορά τον πρώτο δίσκο βινυλίου 33 στροφών, ο Τενεσί Γουίλιαμς έπαιρνε το βραβείο Πούλιτζερ για το μυθιστόρημα του «Λεωφορείον ο Πόθος» και –για να να συνδέσω τις παράλληλες ιστορίες- οι δυο πρωταγωνιστές του Αμερικανού συγγραφέα θα έβρισκαν την ιδανική μετενσάρκωσή τους στα πρόσωπα που έκλεψαν την παράσταση στους «Αγώνες της νέας εποχής και της μεγάλης ελπίδας» όπως είχαν επονομαστεί: στο ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά (τον οποίο ερμήνευσε η Βίβιαν Λι) η Φάνι Μπλάνκερς-Κουν και σε αυτόν του Στάνλεϊ Kοβάλσκι (αντί του Μάρλον Mπράντο) ο Μπομπ Ματάιας!

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά πλάκα-πλάκα αυτό το αθλητικό δίδυμο, περισσότερο από το «Λεωφορείον ο Πόθος» θα ταίριαζε στον «Πρωτάρη» (με τον Ντάστιν Χόφμαν και την Ανν Μπάνκροφτ), καθότι η μεν «ιπτάμενη Ολλανδέζα» ήταν ήδη τριάντα ετών, ο δε Αμερικανός χρυσός Ολυμπιονίκης του δεκάθλου δεν είχε κλείσει καν τα 18 του…

Μιλάμε για κανονική αποπλάνηση ανηλίκου!

Η Φάνι Mπλάνκερς- Kουν η οποία έμεινε στην ιστορία ως η «Flying Housewife» (ιπτάμενη νοικοκυρά, ελέω της οικογενειακής κατάστασης της, αλλά και του πτυχίου της στην οικιακή οικονομία) γεννήθηκε το 1918, είχε βγει 6η στο άλμα εις ύψος και 5η στα 4Χ100μ. το 1936 στο Βερολίνο και επέζησε μιας «νεκρής» δωδεκαετίας, ενός παγκοσμίου πολέμου , δύο παιδιών, που γέννησε και ενός κατ’ αρχήν αντιφεμινιστή συζύγου και ταυτόχρονα προπονητή της: του αθλητικού συντάκτη Γιαν Μπλάνκερς, ο οποίος πίστευε ότι οι γυναίκες δεν έχουν θέση στα σπορ!!!

Ευτυχώς –για την ιστορία του αθλητισμού-η Φρανσίνα Ελσε Κουν τον έγραψε στα παλιά της τα… σπάικς και ο ίδιος αναθεώρησε τη φαλλοκρατική άποψη του. Στο Λονδίνο η τριαντάχρονη και μητέρα δυο παιδιών Φάνι κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια (100μ., 200μ.,80μ. μετ΄ εμποδίων, 4Χ100μ) , ενώ θα μπορούσε να πάρει έξι, εάν δεν της απαγόρευαν να συμμετάσχει στο άλμα εις ύψος και στο άλμα εις μήκος!

Η κορυφαία αθλήτρια στίβου όλων των εποχών υπήρξε η απόλυτη εικόνα των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου: ένα παράδειγμα επιμονής, προσήλωσης, αφοσίωσης και μια απόδειξη της δύναμης την οποία έκρυβε «μια εργαζόμενη μητέρα , μια καλή νοικοκυρά», που αργότερα (στο τραγούδι του Κηλαηδόνη, με την Αφροδίτη Μάνου) βαφτίστηκε Μαίρη Παναγιωταρά!

Ο κόσμος άλλαζε και μαζί του άλλαζε και ο αθλητισμός, αναδεικνύοντας αστέρια που έμελλε να λάμψουν για την επόμενη δεκαετία: ο ηλικίας μόλις 17 ετών και 283 ημερών Αμερικανός Μπομπ Ματάιας κυριάρχησε στο δέκαθλο (όπως και το 1952), ο Τσεχοσλοβάκος Εμίλ Ζάτοπεκ πήρε χρυσό στα 10 χιλιόμετρα και ασημένιο στο πεντάρι (προαναγγέλλοντας το triple crown συμπεριλαμβανομένου και του Μαραθωνίου στο Ελσίνκι), ο Ούγγρος πυγμάχος Λάζλο Παπ φόρεσε στο στήθος το πρώτο από τα τρία στη σειρά χρυσά μετάλλια του , ο Δανός ιστιοπλόος Πολ Ελβστρομ έγραψε το πρώτο κεφάλαιο της θριαμβευτικής Ολυμπιακής τετραλογίας του και ο Σουηδός πρωταθλητής του καγιάκ Γκερτ Φρέντρικσον έφυγε με δύο από τα έξι χρυσά μετάλλια της καριέρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες!

Στους Αγώνες του Λονδίνου συμμετείχαν 4.030 αθλητές και 438 αθλήτριες από 59 χώρες, στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονταν (ούσες ηττημένες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) η Γερμανία και η Ιαπωνία, ενώ η Σοβιετική Ένωση εκπροσωπήθηκε μονάχα από παρατηρητές, προετοιμάζοντας τη δυναμική είσοδο της στο Ελσίνκι. H δαπάνη της διοργάνωσης των αγώνων ανήλθε στο ποσόν των 400.000 λιρών, δεν χτίστηκε καμιά καινούργια αθλητική εγκατάσταση, ενώ οι αποστολές διέμειναν στο στρατόπεδο της (βρετανικής αεροπορίας) RAF στο Ρίτσμοντ, όπου μάλιστα οι Αμερικανοί κουβάλησαν εκατό τόνους τρόφιμα!

Μετά τους σπουδαίους νεωτερισμούς του Βερολίνου, το Λονδίνο το 1948 κατέγραψε τις δικές του καινοτομίες: για πρώτη φορά στην ιστορία των αγώνων ένας τηλεοπτικός σταθμός (το BBC εν προκειμένω) πλήρωσε στη ΔΟΕ το εξωφρενικό για την εποχή ποσόν των 3.000 δολαρίων για να μεταδώσει 64 ώρες προγράμματος, , ενώ καθιερώθηκε ως ασφαλές κριτήριο ανάδειξης νικητών το photo finish.

Πολυνίκης αναδείχθηκε η ομάδα των ΗΠΑ με 38 χρυσά, 27 ασημένια και 19 χάλκινα μετάλλια, ενώ ακολούθησαν η Σουηδία με 16-11-17, η Γαλλία με 10-6-13, η Ουγγαρία με 10-15-12 και η Ιταλία με 8-5-12.

Η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από 59 αθλητές και μία αθλήτρια, τη σημαιοφόρο της αποστολής Δομνίτσα Λανίτου (μετέπειτα Καβιουνίδου) η οποία είχε συμμετάσχει και στους αγώνες του 1936. Παρά τις προσδοκίες η ελληνική ομάδα δεν κατέκτησε κανένα μετάλλιο έχοντας να επιδείξει ως καλύτερη θέση την 6η του Γιώργου Πετμεζά στην ελληνορωμαϊκή πάλη. Ο Στέλιος Κυριακίδης ο οποίος το 1946 είχε θριαμβεύσει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης εκτοξεύοντας στα ύψη το φρόνημα του βασανισμένου ελληνικού λαού τερμάτισε 18ος…

Α και κάτι τελευταίο: στην κατηγορία του απλού σκιφ της κωπηλασίας συμμετείχε ένας υψηλόσωμος γεροδεμένος νεαρός του Ομίλου Ερετών ο οποίος έναν χρόνο αργότερα θα οδηγούσε την εθνική ομάδα μπάσκετ στην κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του Καΐρου, θα αναδεικνυόταν σε «Πατριάρχη» της ελληνικής καλαθοσφαίρισης και θα σημάδευε όσο ελάχιστοι την πορεία του αθλητισμού της πατρίδας μας…

Λεγόταν Φαίδων Ματθαίου!

 

Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.

Βασίλης Σκουντής
Βασίλης Σκουντής

H φήμη ότι βγήκε από την κοιλιά της μάνας του κρατώντας ένα στυλό κι ένα χαρτί ελέγχεται ως εντελώς αναληθής. Αντιθέτως είναι περίπου… αληθής η φήμη ότι στην πρώτη έκθεση του στο δημοτικό έβαλε τίτλο, υπότιτλο, φωτογραφία, λεζάντα και έδωσε χαρακτηρισμό γραμματοσειράς!
Τα νομικά βιβλία του Σάκουλα ενέμειναν απλώς στο ράφι, αλλά στις… σακούλες. Ο προορισμός υπήρξε μοιραίος και αναπόδραστος. Μετά από 32 χρόνια και με τα μαλλιά του να έχουν από ετών προτιμήσει την ταπείνωση από το θάνατο, ο Βασίλης Σκουντής ταλαιπωρεί τους γύρω του και τον εαυτό του, επιμένοντας να γράφει, άλλωστε είναι το μόνο που έμαθε να κάνει (πιστεύει καλά, αλλά κι αυτό παίζεται!) στη ζωή του. Αν και ενίοτε παρασπονδεί, εν τούτοις στις φλέβες του τρέχει πάντοτε πορτοκαλί αίμα, θεωρεί τον εαυτό του απόγονο του Homo Βasketikus και (περπατώντας στην πέμπτη δεκαετία της ενασχόλησης του με τη δημοσιογραφία) γουστάρει που ακόμη δεν βαρέθηκε να κάνει το χόμπι του!

ΥΓ: Αν μετά από τόσα χρόνια δεν τον βαρεθήκατε, εκτός από το gazzetta.gr μπορείτε να τον υποφέρετε ακόμη καθημερινά στο Goal News και στον Sentra FM 103.3