Η δύναμη, η ταχύτητα, η ευστροφία, η ευστοχία και η τακτική είναι βασικά χαρακρητιστικά της υδατοσφαίρισης. Αυτό που ίσως αγνοούν πολλοί είναι ότι το πόλο δεν παίζεται μόνο, αλλά... κληρονομείται. Σπάνια συναντάται σε άλλο άθλημα η τάση τα παιδιά να ακολουθούν τόσο πιστά τα χνάρια των γονιών τους.
Ειδικότερα, η εθνική ομάδα γυναικών είναι φαινόμενο. Ένα μεγάλο ποσοστό των αθλητριών της είναι κόρες παλιών πολιστών.
Στην «γαλανόλευκη» που αγωνίστηκε στο World Cup του Ρότερνταμ, έξι από τις δεκαέξι αθλήτριες είναι κόρες παλιών πολιστών. Η Μαρία Πάτρα, η Στεφανία Σάντα, η Αθηνά Γιαννοπούλου, η Αφροδίτη Μπιτσάκου, η Ντένια Κουρέτα και η Ραφαέλα Σαλταμανίκα αποτελούν τη ζωντανή συνέχεια μιας παράδοσης που περνά από γενιά σε γενιά.
Παιδιά που μεγάλωσαν στις εξέδρες των κολυμβητηρίων και έμαθαν να αγαπούν το νερό πριν ακόμη μάθουν να κολυμπούν, ακολούθησαν τα βήματα των γονιών τους και έφτασαν να εκπροσωπούν την Ελλάδα στο υψηλότερο επίπεδο.
Με αφορμή την ημέρα του πατέρα, τιμούμε εκείνους που έδωσαν την πρώτη πάσα. Τους πατεράδες που μετέδωσαν στις κόρες τους όχι μόνο την αγάπη για το πόλο, αλλά και τις αξίες που διέπουν το άθλημα και το πάθος για την εθνική ομάδα.
Πίσω από τα έξι κορίτσια της Εθνικής Ομάδας βρίσκονται άνθρωποι που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στην ελληνική υδατοσφαίριση. Ο Άκης Γιαννόπουλος, ο
Βαγγέλης Πάτρας, ο Μιχάλης Κουρέτας, ο Δημήτρης Μπιτσάκος, o Πέτρε Σάντα και ο Νίκος Σαλταμανίκας έμαθαν στις κόρες τους την αγάπη για το άθλημα. Και βέβαια δεν αποτελούν τις μοναδικές περιπτώσεις.
Το πόλο συχνά γίνεται οικογενειακή υπόθεση και περνά από τους γονείς στα παιδιά. Από μαμάδες και μπαμπάδες.