Η Βαρβάρα Φασόη , μια από τις πιο σταθερές παρουσίες της ελληνικής ποδηλασίας, μιλά για τη διαδρομή της από το παιδικό πάθος ως την επαγγελματική κορυφή. Με ειλικρίνεια και πειθαρχία, εξηγεί στο GWomen λίγες μέρες πριν UCL grand fondo loutraki -έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς αγώνες ποδηλασίας που εντάσσονται στο παγκόσμιο καλεντάρι της Union Cycliste Internationale (UCI). Ο θεσμός φέρνει στο Λουτράκι δεκάδες αθλητές από όλο τον κόσμο, προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία αντοχής και στρατηγικής μέσα από απαιτητικές, αλλά μαγευτικές διαδρομές. Στο πλαίσιο αυτής της μεγάλης διοργάνωσης, η Βαρβάρα μοιράζεται μαζί μας πώς καταφέρνει να ισορροπεί ανάμεσα στην αθλητική καριέρα και τη μητρότητα, τι την κρατά «πεινασμένη» για νέες προκλήσεις, αλλά και ποιο είναι το μεγάλο της όνειρο για το μέλλον.
Βαρβάρα, θυμάσαι τη στιγμή που κατάλαβες ότι το ποδήλατο δεν ήταν απλώς ένα χόμπι, αλλά κάτι που θα καθόριζε τη ζωή σου;
«Από πολύ μικρή μου άρεσε πολύ το ποδήλατο σαν παιδί και εγώ. Ποτέ βέβαια δεν σκέφτηκα πως αυτό θα ήταν κάτι που θα καθόριζε τη ζωή μου... Γενικά δουλεύω κάθε χρόνο με στόχους και δεν σκέφτομαι το μετά, έτσι πέρασαν τα χρόνια και έφτασα εδώ!».
Τι είναι αυτό που σε κρατά ακόμα «πεινασμένη» για προπόνηση και διακρίσεις, μετά από τόσα χρόνια στους αγώνες;
«Κάθε χρόνος είναι διαφορετικός και βάζω άλλους στόχους, έτσι μπορώ να έχω ενδιαφέρον και πείσμα να προσπαθήσω ξανά για κάτι νέο. Ευτυχώς η ποδηλασία είναι πολύ μεγάλη από αγώνες, διαφορετικά αγωνίσματα και είδη ποδηλάτου και έτσι έχω πάντα ενδιαφέρον να κάνω κάτι νέο».
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ισορροπείς ανάμεσα στη ζωή της αθλήτριας και της μαμάς;
«Η ζωή όταν έχεις παιδί είναι φυσικά πολύ διαφορετική, βέβαια όταν έχεις ένα καλό πρόγραμμα και αγάπη για αυτό που κάνεις όλα μπορούν να γίνουν. Σημαντικό ρόλο παίζει φυσικά όλη η οικογένεια μου που με στηρίζει σε όλο αυτό, γιατί αλλιώς σίγουρα δεν θα γινόταν».
Έχει υπάρξει στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Τι σε κράτησε όρθια τότε;
«Πολλές φορές σκέφτηκα να σταματήσω αφού είχα ολοκληρώσει τους στόχους μου. Όταν όμως έρχεται μια νέα πρόταση, μια νέα πρόκληση είναι αυτό που με κάνει να συνεχίσω. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και η βοήθεια χορηγών που με αυτούς δίπλα μου μπορώ να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα. Οι αγώνες μου είναι ένας μεγάλος αριθμός τον οποίο ούτε καν μπορώ να σκεφτώ, όπως και τα μετάλλια μου. Ως μεγαλύτερη διάκριση για εμένα δεν είναι ένας αριθμός η' ένας αγώνας, αλλά το γεγονός πως κάθε χρόνο μπορώ να είμαι ψηλά στους στόχους μου. Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα έλεγα πως έπρεπε να δουλέψω πιο σκληρά όταν ήμουν σε μικρότερη ηλικία».
Πώς σε έχει αλλάξει η ποδηλασία σαν άνθρωπο; Σε έχει κάνει πιο πειθαρχημένη, πιο υπομονετική ή κάτι άλλο;
«Η ποδηλασία μου έμαθε να είμαι σε πολύ καλό πρόγραμμα και να είμαι πειθαρχημένη, βέβαια σε αυτά που μου αρέσει να κάνω και να έχω περισσότερη υπομονή σαν άνθρωπος γενικά στη ζωή μου».
Πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα σε έναν χώρο όπως η ποδηλασία, που στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη μεγάλη προβολή;
«Στην Ελλάδα δεν έχει σχέση αν είσαι γυναίκα η' άντρας στη ποδηλασία γιατί έτσι και αλλιώς δεν αλλάζει κάτι, αφού το άθλημα μας είναι σε χαμηλό επίπεδο έτσι και αλλιώς. Ίσως το ότι είμαι γυναίκα να έχω βοηθηθεί περισσότερο τελικά σε συνδυασμό με τις διακρίσεις μου».
Ποιον θεωρείς τον πιο καθοριστικό αγώνα της καριέρας σου και γιατί;
«Καθοριστικό αγώνα θεωρώ όταν έτρεξα για πρώτη φορά ως προετοιμασία δύο μεγάλους Ισπανούς αγώνες και επειδή είχα πολύ καλές θέσεις με πήραν σε επαγγελματική ομάδα που ήταν ένα από τα όνειρα μου».
Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι μιας προετοιμασίας που ο κόσμος συνήθως δεν βλέπει;
«Η προετοιμασία της ποδηλασίας δυστυχώς είναι σχεδόν 11 μήνες το χρόνο. Δηλαδή δουλεύεις συνέχεια χωρίς σταματημό και κατά τη διάρκεια των αγώνων. Οπότε όλο αυτό από μόνο του είναι μια μεγάλη δυσκολία».
Έχεις ζήσει ποτέ κάποια επικίνδυνη στιγμή στον δρόμο ή στον αγώνα που δεν θα ξεχάσεις;
«Ευτυχώς δεν έχω πάθει ποτέ κάποιο μεγάλο ατύχημα, ίσως το χειρότερο ήταν όταν στο MTB (ποδηλασία βουνού) έσπασα το χέρι μου μετά από μια πτώση και με άφησε εκτός για 1,5 μήνα και έχασα μεγάλους αγώνες τις επαγγελματικής μου ομάδας».
Πώς νιώθεις όταν ανεβαίνεις στο βάθρο και ακούς τον εθνικό ύμνο; Είναι συγκίνηση, λύτρωση ή κάτι άλλο;
«Πάντα είναι συγκίνηση να ακούς τον εθνικό ύμνο της χώρας σου, εγώ προσωπικά δεν τον έχω ακούσει αρκετές φορές γιατί αυτό συμβαίνει μόνο στους πολύ μεγάλους αγώνες (Παγκόσμια, Πανευρωπαϊκά, Βαλκανικά) οπότε είμαι Βαλκανιονίκης αλλά όχι κάτι άλλο».
Αν δεν ήσουν αθλήτρια ποδηλασίας, τι πιστεύεις πως θα έκανες στη ζωή σου;
«Αν δεν έκανα ποδηλασία δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο θα ήταν αυτό που θα με είχε κρατήσει τόσο πολύ, αλλά σίγουρα θα ήταν ένα άθλημα ατομικό κατά βάση με ελευθερία και πολύπλοκο. Ίσως το τρίαθλο».
Τι θα έλεγες σε έναν νέο ή μια νέα που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με την ποδηλασία αλλά φοβάται ότι δεν θα τα καταφέρει;
«Δεν υπάρχει για εμένα το '' δεν θα τα καταφέρω ''. Υπάρχει μόνο το δεν θέλω. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, αλλά η προσπάθεια και να κάνεις κάτι που αγαπάς. Οπότε αν ένας νέος/νέα θέλει να ασχοληθεί με τη ποδηλασία πρώτα κάνει τη προσπάθεια του και μετά αποφασίζουμε τι θέλει να κάνει».
Ποια είναι η στιγμή που νιώθεις απόλυτη ελευθερία πάνω στο ποδήλατο;
«Από τη στιγμή που ανεβαίνω στο ποδήλατο ξεκινάω να νιώθω την ελευθερία μου, πόσο μάλλον όταν μπαίνω σε όμορφες διαδρομές και στο βουνό μέσα».
Και τέλος ποιο είναι το επόμενο μεγάλο σου όνειρο; Ένας αγώνας, ένας στόχος ή κάτι πιο προσωπικό;
«Ο επόμενος μου μεγάλος στόχος είναι να πάρω ξανά τη πρόκριση για το Παγκόσμιο Gravel του 2026 και να προσπαθήσω να πάω και στο Παγκόσμιο δρόμου».