«Δεν φοβάμαι την πτώση εκεί μαθαίνεις να πετάς!» Η 15χρονη Αλεξάνδρα Καβαδά μάς συστήνει το wakeboard

Τι είναι το wakeboard;

Το wakeboard είναι ένα εντυπωσιακό και απαιτητικό άθλημα νερού, που συνδυάζει ταχύτητα, ισορροπία και φιγούρες στα απόνερα του σκάφους. Στην Ελλάδα παραμένει σχετικά άγνωστο, όμως για την 15χρονη Αλεξάνδρα Καβάδα είναι τρόπος ζωής. Με αφοσίωση, καθημερινή προπόνηση και ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό, η Αλεξάνδρα καταφέρνει να συνδυάζει σχολείο, πειθαρχία και πάθος για το άθλημα, ζώντας την εμπειρία ενός νεαρού πρωταθλητή που δεν σταματά ποτέ να ονειρεύεται.

Είναι ένα σπορ νερού, κάνετε φανταστικές φιγούρες και κόλπα, αλλά ο κόσμος δεν είναι τόσο ενημερωμένος. Τι είναι ακριβώς το wakeboard;

Το wakeboard είναι ένα άθλημα νερού, παρόμοιο με το θαλάσσιο σκι. Ένα σκάφος σε τραβά με μια λαβή στα χέρια σου, ενώ εσύ έχεις μια σανίδα στα πόδια σου, σαν snowboard αντί για σκι. Στα απόνερα του σκάφους εκτελείς διάφορες φιγούρες και κόλπα, φορώντας μπότες και σωσίβιο αυτός είναι ο βασικός εξοπλισμός: σανίδα, μπότες, σωσίβιο και μαγιό. Το μαγιό συνήθως συνοδεύεται από σορτσάκι ή στολή, ειδικά αν έχει κρύο ή για επιπλέον προστασία. Το wakeboard είναι κυρίως καλοκαιρινό άθλημα και μπορεί να γίνει στη θάλασσα ή στη λίμνη. Παρόλα αυτά, προτιμάται η λίμνη, γιατί η θάλασσα, ιδιαίτερα σε πιο προχωρημένο επίπεδο, μπορεί να είναι επικίνδυνη λόγω κυμάτων και ασταθών καιρικών συνθηκών.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη CKC Fitness (@ckc_fitness)

Πού γίνονται οι προπονήσεις σου; Υπάρχουν σύλλογοι στην Ελλάδα ή μόνο με την εθνική ομάδα;
Αυτή την περίοδο προπονούμαι στην Πορτογαλία, σε ένα αθλητικό κέντρο που λέγεται Sidewake. Πηγαίνω εκεί τουλάχιστον μία φορά τον μήνα, ειδικά το καλοκαίρι. Τις υπόλοιπες μέρες που βρίσκομαι στην Ελλάδα, προπονούμαι στη λίμνη Μπαμπαλιό, λίγο έξω από το Αγρίνιο, στη γνωστή “Γαλάζια Λίμνη”. Εκπροσωπώ την Ελλάδα και ανήκω στον σύλλογο του Τρίτονα, αλλά προπονούμαι μαζί με τη Βουλιαγμένη, γιατί εκεί έχουν μεταφέρει τους σκάφους στη λίμνη, ώστε οι αθλητές της εθνικής ομάδας να μπορούν να κάνουν τις προπονήσεις τους.

Η ομάδα σας πηγαίνει στην Πορτογαλία. Τα έξοδα καλύπτονται από την Ομοσπονδία; Πώς λειτουργεί όλο αυτό, γιατί φαντάζομαι ότι το να πηγαίνεις τουλάχιστον μία φορά το μήνα σε άλλη χώρα για προπόνηση είναι μεγάλο κόστος. Υπάρχει η αντίστοιχη υποστήριξη από την Ομοσπονδία ή το κράτος ώστε να γίνετε elite αθλητές, όπως οι συνάδελφοι στο εξωτερικό?
Τα οικονομικά θέματα τα γνωρίζει κυρίως η μητέρα μου, η οποία με συνοδεύει στις προπονήσεις στην Πορτογαλία. Συχνά πηγαίνουμε μαζί με άλλους αθλητές, ειδικά πριν από αγώνες, και προπονούμαστε όλοι μαζί ως εθνική ομάδα.
Η Ομοσπονδία μας βοηθά όσο μπορεί, αλλά επειδή το wakeboard είναι ένα ιδιαίτερα ακριβό άθλημα, το πραγματικό ζήτημα είναι η στήριξη από το κράτος και το Υπουργείο Αθλητισμού. Θα πρέπει να παρέχουν πόρους στην Ομοσπονδία ώστε να μπορέσει να χορηγήσει τους αθλητές και να μας δώσει τη δυνατότητα να φτάσουμε σε κορυφαίο επίπεδο, όπως οι συνάδελφοι μας στο εξωτερικό.

​​Ο τραυματισμός πριν το Παγκόσμιο και η επιστροφή της στη σανίδα

Μέσα σε αυτά τα χρόνια που ασχολείσαι με το wakeboard, έχεις ζήσει κάποια δύσκολη στιγμή, έναν τραυματισμό ή μια ιστορία behind the scenes που θα ήθελες να μοιραστείς;

Ναι, πέρσι, πιο συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μου για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που θα γινόταν στην Κίνα, σε μια φιγούρα τραυμάτισα σοβαρά το γόνατό μου. Έπαθα πολλαπλά οστικά οιδήματα και ράγισα τον χόνδρο, κάτι που σήμαινε ότι έπρεπε να μείνω εκτός νερού για ολόκληρο τον χειμώνα, περίπου έξι μήνες. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για μένα.

Και πώς ήταν η αποκατάσταση; Πώς το διαχειρίστηκες ψυχολογικά, ειδικά όταν ξαφνικά βγαίνεις από το πεδίο σου;

Στην αρχή δεν είχα καταλάβει πόσο σοβαρό ήταν το χτύπημα, γιατί μπορούσα να περπατήσω. Κάναμε κάποιες εξετάσεις και αρχικά μας είπαν ότι δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Όμως στις επόμενες εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι το ζήτημα ήταν πιο σοβαρό, κάτι που με ψυχοπλάκωσε ακόμα περισσότερο. Νόμιζα ότι θα καταφέρω να πάω στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά τελικά δεν θα μπορούσα, και στεναχωρήθηκα πολύ. Προσπάθησα όμως να δω τη θετική πλευρά, αν δεν είχαμε κάνει αυτές τις εξετάσεις και πήγαινα στον αγώνα, τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν πολύ χειρότερα. Τουλάχιστον δεν είχα το άγχος του αγώνα και μπορούσα να μείνω σπίτι, να δω τους φίλους μου, να συγκεντρωθώ λίγο στα μαθήματά μου, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να διαβάζω και να προπονούμαι ταυτόχρονα, κάτι που θα ήταν πολύ δύσκολο.

Όταν ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση και μπόρεσες να ξαναανέβεις στη σανίδα και να κάνεις wakeboard, πώς ένιωσες; Υπήρχε ανασφάλεια ή κυριάρχησε ο ενθουσιασμός; Και πώς ήταν η επιστροφή σου μετά από έναν τραυματισμό;

Ένιωσα κυρίως ενθουσιασμό. Χάρηκα πάρα πολύ, μου είχε λείψει το wakeboard και το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα, ειδικά στο πρώτο μου σετ στο νερό. Φοβήθηκα να ξαναχτυπησω, ναι, για λίγο όταν δοκίμασα ξανά το κόλπο που με είχε τραυματίσει, αλλά μου πήρε λίγο χρόνο και τελικά το κατάφερα. Όλα τα υπόλοιπα, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο καιρό έμενα μακριά από το νερό, τόσο πιο πολύ ήθελα να επιστρέψω και να ξαναμπώ στη δράση.

Μια μέρα στη ζωή μιας 15χρονης πρωταθλήτριας

Αλεξάνδρα, τι σημαίνει για σένα να είσαι αθλήτρια; Πώς αντιλαμβάνεσαι τον πρωταθλητισμό σε μια τόσο νεαρή ηλικία;
Ο πρωταθλητισμός στο νερό είναι κάτι πολύ δύσκολο. Απαιτεί μεγάλες θυσίες, αδιάκοπη προπόνηση και επιμονή. Δεν αρκεί μόνο να κάνεις το άθλημα χρειάζεται και ενδυνάμωση. Εγώ προσωπικά ασχολούμαι με ενόργανη γυμναστική, κάνω ενδυνάμωση και ταεκβοντό, γιατί τον χειμώνα οι προπονήσεις μου στο νερό είναι περιορισμένες λόγω σχολείου. Όλα αυτά με βοηθούν να γίνω πιο δυνατή, ώστε όταν επιστρέψω στο νερό να αντέξω τις πιο απαιτητικές προπονήσεις και να προοδεύσω ακόμα περισσότερο.

Άρα δουλεύεις όλο το χρόνο. Δεν είναι κάτι σαν “χειμώνα – καλοκαίρι”, αλλά συνέχεια. Θέλω να μας περιγράψεις πώς μοιάζει μια μέρα σου. Ποια είναι η καθημερινή ρουτίνα μιας πρωταθλήτριας;Το καλοκαίρι, ξυπνάω το πρωί, παίρνω το πρωινό μου και κατεβαίνω στο σκάφος για προπόνηση. Ανάλογα με τον καιρό, η ώρα μπορεί να αλλάζει, στη θάλασσα θα έπρεπε να ξυπνήσω πολύ νωρίς, ακόμα και στις 5 ή 6 το πρωί, για να βρω καλές συνθήκες. Στη λίμνη, συνήθως ξεκινάμε πιο αργά, γύρω στις 10 ή 11, αλλά αν φυσάει, πρέπει να είμαστε εκεί στις 7 το πρωί για να προλάβουμε τον αέρα.Μετά την πρωινή προπόνηση βλέπω τους συναθλητές μου, επιστρέφουμε στο σπίτι, τρώμε μεσημεριανό, ξεκουραζόμαστε, παίζουμε παιχνίδια, βλέπουμε ταινία ή κάνουμε μπάνιο στη λίμνη. Το απόγευμα έχουμε δεύτερη προπόνηση, διπλή καθημερινά. Το βράδυ τρώμε και πάμε για ύπνο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Alex (@alexandra_kavv)

Οι τρεις μήνες το καλοκαίρι της προετοιμασίας δεν έχουμε διακοπές, γιατί το άθλημα είναι επίπονο και απαιτητικό. Όταν το σώμα μου χρειάζεται ξεκούραση, μπορώ να πάω στη Λευκάδα για μία-δυο μέρες αλλά μετά επιστρέφω στη λίμνη. Μπορώ να το επιλέξω εγώ. Αν αισθάνομαι πολύ κουρασμένη, το λέω στον προπονητή μου και παίρνω ρεπό. Το σώμα σου σου δείχνει πότε δεν μπορείς να συνεχίσεις και πρέπει να το ακούς.

Και μέσα στη χρονιά; Πώς τα συνδυάζεις όλα με το σχολείο;
Το πρωί ξυπνάω γύρω στις 7 και ετοιμάζομαι για το σχολείο. Μένω στη Λευκάδα, οπότε περίπου στις 8 ξεκινάμε για το σχολείο και τα μαθήματα διαρκούν μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Όταν επιστρέφω στο σπίτι, τρώω μεσημεριανό και συνεχίζω με τα μαθήματά μου και τα φροντιστήρια. Το απόγευμα έχω προπόνηση και όταν γυρίζω σπίτι, αφιερώνω χρόνο στο διάβασμα πριν πέσω για ύπνο. Στον ελεύθερό μου χρόνο έχω περίπου μία ώρα την ημέρα, που προσπαθώ να την εκμεταλλευτώ είτε παίζοντας ντραμς είτε βλέποντας κάποια σειρά. Είναι λίγος χρόνος, αλλά μου δίνει ενέργεια και ξεκούραση.

Έχεις στο σπίτι σου ντραμς; Υπήρχε η μουσική στην οικογένεια;
Η μουσική υπήρχε πάντα στο σπίτι μας. Υπήρχαν πιάνο και κιθάρα, και ο μπαμπάς μου συλλέγει βινύλια, οπότε η μουσική ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Όσον αφορά τα ντραμς, ξεκίνησα πηγαίνοντας στη φιλαρμονική της Λευκάδας, όπου έμαθα ταμπούρο και υπήρχαν και ντραμς. Ακόμα και κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, όσο υπήρχε χρόνος, έπαιζα ντραμς. Κάποια στιγμή, για τα γενέθλιά μου, ζήτησα να αποκτήσω δικά μου ντραμς και έτσι τα έμαθα μόνη μου, έχοντας όμως ήδη μάθει τη βάση από το ταμπούρο στη φιλαρμονική με δάσκαλο.

Πώς νιώθεις που είσαι σε μια ηλικία όπου οι φίλοι σου και οι συμμαθητές σου έχουν πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να βγουν έξω με τις παρέες, να χαλαρώσουν ή να ταξιδέψουν, ενώ εσύ όλα αυτά τα στερείσαι; Πώς το αντιμετωπίζεις;

Νιώθω ότι, ναι, χάνω κάποιες στιγμές. Βλέπω τους φίλους μου να πηγαίνουν βόλτες και εγώ μπορώ να πάω στη Λευκάδα μόνο δύο φορές την εβδομάδα. Αλλά ζώντας έτσι, βρίσκω κι εγώ χρόνο για να βγω με φίλους. Στο τέλος, όμως, αξίζει. Δεν κάνω κάτι που δεν μου αρέσει αγαπώ αυτό που κάνω. Οπότε, αν και χάνω κάποια πράγματα, κερδίζω άλλα εξίσου σημαντικά.

Τι είναι αυτό που σε εμπνέει περισσότερο σε αυτό το άθλημα; Τι σου δίνει το μεγαλύτερο κίνητρο; Το πρόγραμμα σου είναι 7 μέρες την εβδομάδα, πολύ απαιτητικό, χειμώνα–καλοκαίρι, χωρίς πολλές διακοπές. Ζεις μια ζωή πολύ μεθοδευμένη και οργανωμένη. Τι είναι αυτό που σε κρατάει στη σειρά και δεν σου δίνει την επιλογή να πεις “είμαι 15 χρονών, θέλω σήμερα να χαλαρώσω”;

Με κρατάει ό,τι μου δίνει το άθλημα πέρα από τη δουλειά και τις προπονήσεις. Μέσω αυτού κάνω πολλές γνωριμίες και ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο. Έχω επισκεφθεί χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Λετονία και αυτό μ’ αρέσει, μ’ αρέσει να ανυπομονώ για ένα ταξίδι. Είμαι πάντα με τη μητέρα μου, που είναι το πρότυπό μου, και περνάω τέλεια μαζί της. Κάνω νέες γνωριμίες, γνωρίζω φίλους και, πάνω απ’ όλα, αγαπώ πραγματικά αυτό που κάνω. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Τι ρόλο έχει παίξει η οικογένειά σου σε όλο αυτό; Σου έχει δώσει κάποιο tip η μαμά σου, που κι εκείνη υπήρξε αθλήτρια;

Η μαμά μου πάντα μου δίνει μικρές αλλά πολύτιμες συμβουλές πριν από κάθε αγώνα. Μου λέει να μην αγχώνομαι, να το βλέπω σαν μια ακόμη προπόνηση, και έτσι με βοηθά να χαλαρώσω. Κάθε φορά μπορεί να μου πει κάτι διαφορετικό, ανάλογα με τη στιγμή, και αυτό σκέφτομαι συνήθως πριν αγωνιστώ. Χωρίς την οικογένειά μου, όμως, δεν θα είχα καταφέρει τίποτα. Ο μπαμπάς μου με στηρίζει απίστευτα, είναι πάντα εκεί για ό,τι χρειαστώ, και τα αδέρφια μου μού δίνουν συνεχώς δύναμη. Μπορεί να τους πάρω τηλέφωνο πριν από έναν αγώνα και θα μου πουν “καλή επιτυχία”, θα με κάνουν να γελάσω, θα μου φτιάξουν τη διάθεση. Με στηρίζουν όλοι πραγματικά πολύ.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Γιολαντα Διαμαντη (@diamandiyolanda)

Τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει στη ζωή πέρα από το wakeboard;

Πολλά πράγματα! Μου αρέσει οτιδήποτε έχει αδρεναλίνη, οτιδήποτε με κάνει να νιώθω πως “κάτι συμβαίνει”. Για παράδειγμα, θα ήθελα να δοκιμάσω bungee jumping, να κατέβω μια πολύ απότομη νεροτσουλήθρα ή να πηδήξω από ένα βράχο στη θάλασσα τέτοια πράγματα με ξετρελαίνουν!
Επίσης, τα ντραμς. Μου δίνουν κι αυτά αδρεναλίνη. Μπορεί κάποιες φορές να γίνονται εκνευριστικά, ειδικά όταν δεν μου βγαίνει κάτι, αλλά μου αρέσουν πάρα πολύ και με ευχαριστούν κάθε φορά που παίζω.

Πάμε τώρα λίγο στα του μέλλοντος. Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον σου μέσα σε αυτό το άθλημα;

Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να γίνει κάποια στιγμή το wakeboard ολυμπιακό άθλημα, αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο, γιατί θεωρείται μηχανοκίνητο. Θα ήθελα επίσης πολύ να συμμετάσχω στα World Games, που είναι κάτι σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες για αθλήματα που δεν είναι ακόμα ολυμπιακά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Γιολαντα Διαμαντη (@diamandiyolanda)

Με τη μαμά σου ταξιδεύετε πάντα μαζί για το wakeboard, είστε ουσιαστικά ένα ζευγάρι, partners μέσα σε όλο αυτό. Πώς πάει αυτή η σχέση;

Πολύ καλά! Είμαστε μητέρα και κόρη, αλλά πάμε εξαιρετικά. Πιστεύω ότι έχουμε μια διαφορετική σχέση από αυτή που έχουν τα περισσότερα παιδιά με τη μαμά τους, γιατί περνάμε μαζί πολύ περισσότερο χρόνο, ειδικά μέσα από τα ταξίδια και τις προπονήσεις. Έχουμε δεθεί πάρα πολύ και, θα έλεγα, έχουμε γίνει και φίλες. Περνάμε πολύ όμορφα μαζί.

Τι θα συμβούλευες σε ένα κορίτσι που θα ήθελε να ξεκινήσει wakeboard;

Θα του έλεγα πως, όταν πέσει για πρώτη φορά, γιατί όλοι θα πέσουμε, να ξαναδοκιμάσει αμέσως. Αν πέσεις, τρομάξεις και πεις “δεν το ξανακάνω σήμερα”, την επόμενη μέρα θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να το ξαναπροσπαθήσεις. Οπότε, μόλις φας την πρώτη τούμπα, χωρίς να έχεις χτυπήσει, πρέπει να το ξανακάνεις κατευθείαν. Αυτό είναι το πιο σημαντικό: να μη φοβάσαι την πτώση.