«Ασ΄ το να μείνουμε φίλοι...» (φιλικά vids)
Όπως έχω ενημερώσει σε προηγούμενο πόνημα, όταν κάποιος από την παρέα χώριζε, οι υπόλοιποι πηγαίναμε σπίτι του για συμπαράσταση, κουβαλώντας πάντα το κατιτίς μας. Εκείνη τη μέρα, που ήταν νύχτα, είχε χωρίσει ο Πέτρος ο Αρμένης. Με πήρε τηλέφωνο για την ενημέρωση ο Φώτης κι όταν έκανα την ανόητη ερώτηση «με τη Μαίρη;», εκείνος μου απάντησε «όχι, με τον Σεραφείμ, τον κουρέα». Με τη Μαίρη, βέβαια. Με τη Μαίρη δεν τα είχε; Απωθημένο από τα σχολικά μας χρόνια ήταν η Μαίρη, όχι μόνο για τον Πέτρο, αλλά για όλους μας. Κι όταν τα φτιάξανε, ήμασταν όλοι περήφανοι που κάποιος από την παρέα κατάφερε να ρίξει τέτοια θεογκόμενα. Αν και, τελικά, δεν την έριξε εκεί που έπρεπε: στο κρεβάτι. Δυο βδομάδες τραβολογιόντουσαν πέρα - δώθε, αλλά η Μαίρη δεν του καθόταν του Πέτρου και τον είχε όλο στο περίμενε, μέχρι που χώρισαν.
Στη διαδρομή προς το σπίτι του Πέτρου, που τότε είχε μετακομίσει στον πάνω μαχαλά, εγώ και ο Παππούς ρωτήσαμε τον Φώτη αν ήξερε τους λόγους του ...διαζυγίου. «Καμπουρίδης», μας είπε και κοιταχτήκαμε δίχως να βγάζουμε νόημα. «Του την ξελόγιασε κάποιος ονόματι Καμπουρίδης;», ρώτησε με τα πάντα προσεγμένα ελληνικά του ο Παππούς, ο οποίος, ως οπαδός του Ρίτσι Μπλάκμορ και του ...Τόλη Τσιμογιάννη, φυσικά και αγνοούσε τον Γιώργο Καμπουρίδη. «Όχι, ρε χαμένε. Καμπουρίδης σου λέω», επέμεινε στους χρησμούς του ο Φώτης κι άρχισα κι εγώ να βάζω με το νου μου και να ρωτάω ασυναρτησίες, προσπαθώντας να εξηγήσω πού κόλλαγε ο λαϊκός βάρδος, ο Έλληνας Κένι Ρότζερς, στον χωρισμό του Πέτρου. «Δεν τις ξέρετε τις γυναίκες;», αποφάσισε να λύσει τον γρίφο ο Φώτης. «Άμα θέλουν να σε χωρίσουν με τρόπο, σου λένε "καλύτερα να μείνουμε φίλοι". Ε, αυτά τα έχει πει πριν από τη Μαιρούλα ο Καμπουρίδης. "Άσ΄ το να μείνουμε φίλοι, δεν υπάρχει ελπίδα καμιά, ο δεσμός μας κομμάτια θα γίνει, άσ΄το να μείνουμε φίλοι"...»!
Πλέον, σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι του Πέτρου, οι τρεις καμπαλέρος με τα ποδήλατα, υπό τη μουσική καθοδήγηση του Παππού, τραγουδάγαμε «άσ΄ το να μείνουμε φίλοι» κι όταν φτάσαμε στην εξώπορτα θυμίζαμε κανταδόρους παλιάς εποχής. Τόσο που ο Πέτρος, που μόλις άνοιξε την πόρτα ήταν μέσα στα σύννεφα, έβαλε τα γέλια στο άκουσμα του τραγουδιού μας. Κι άρχισε να τραγουδάει κι αυτός και να φέρνει φούρλες. Άλλο που δεν θέλαμε κι εμείς, πήραμε θάρρος από την περιέργως χαλαρή αντιμετώπιση του Πέτρου στον χωρισμό με το εφηβικό του απωθημένο. Έτσι, ο Παππούς αμέσως θυμήθηκε ένα παλιό τραγουδάκι του Χάρρυ Κλυνν, για μια άλλη Μαίρη, την περίφημη «Κάποτε είχα γνωρίσει μια Μαίρη». Το θυμόταν όλο απέξω ο απίθανος και δεν μας έμεινε άντερο.
Εννοείται πως γρήγορα το σουξέ του Καμπουρίδη επανήλθε στο προσκήνιο, ενώ ο Φώτης άρχισε να θυμάται άλλα τραγούδια στα οποία εμπλέκονταν φίλοι. Το καθένα με τον συμβολισμό του. «Ρε συ, μπας και σε χώρισε επειδή ερωτεύτηκε εμένα;», ρώτησε τον Πέτρο ψαχουλεύοντας τους λιγοστούς δίσκους του. Ο Πέτρος είχε λατρεία στα «Παιδιά από την Πάτρα» κι ο Φώτης δεν άργησε να βρει αυτό που ζητούσε. «Φίλε, η γυναίκα μου σ΄ ερωτεύτηκε»! «Πετράκη, αυτό σου είπε έτσι; Κι εσύ, αντί να παραδεχτείς την ήττα σου, το γύρισες στον Καμπουρίδη για να μου ρίξεις στάχτη στα μάτια...». Πλέον, με την κατανάλωση του ουίσκι που είχαμε κουβαλήσει (φυσικά δύο μπουκάλια, ένα από εμένα κι ένα από τον Παππού, καθώς ο Φώτης όπως πάντα δεν είχε λεφτά), η κατάσταση είχε ξεφύγει. Για «μνημόσυνο» της σχέσης του Πέτρου με τη Μαίρη ξεκινήσαμε, κωμωδία καταντήσαμε...
Τα «Παιδιά από την Πάτρα» είχαν στους δίσκους τους κι άλλα τραγούδια με φίλους και φίλες κι έτσι η βραδιά κύλησε μαζί τους. Έστω και με σχετικά ...άσχετες επιλογές. Όποιο τραγούδι μίλαγε για φίλους, αυτό ακούγαμε. «Φέρε και μια φίλη σου μαζί», έλεγε η κομπανία κι εμείς βάζαμε με το νου μας. «Γιατί, ρε χαμένε, δεν της έλεγες να φέρει και μια φίλη της μαζί;», ρώταγε ο Φώτης τον Πέτρο, λες κι αν την έφερνε θα γλίτωνε τον ...Καμπουρίδη.
Στο φινάλε, πάντως, ο Πέτρος σηκώθηκε κι έκανε μια δική του επιλογή, «αφιερωμένο, γιατί είστε οι φίλοι μου». Έβαλε στο πικάπ τον «Ορχομενό». «Μες στης καρδιάς τη συννεφιά και τον καημό, ήρθαν κάτι φίλοι μου απ΄ τον Ορχομενό». Αντί να κλαίμε για τον χαμένο έρωτα του Πέτρου, δακρύσαμε γιατί πάντα βρίσκαμε ο ένας τον άλλο. Τόσο απλά. Κι ας μην ήμασταν απ΄ τον Ορχομενό...
Μέχρι να σταματήσει να μας τρώει τις γκόμενες ο Καμπουρίδης, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...
Υ.Γ.: Τώρα και με αφίσα! Το Σάββατο 27 Απριλίου (12:00) θα τα πούμε από κοντά, στην εν Αθήναις παρουσίαση του βιβλίου μου, στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24). Ο Μίλτος ο Νταλικέρης και η παρέα του θα είναι εκεί. Ιδού και η πρόσκληση...
Υ.Γ.2: Τους πρωταγωνιστές της ρετρό ιστορίας, μπορείτε να τους γνωρίσετε καλύτερα στο μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμβιπή Παμπλικέισονς (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου. Για αυτό και ό,τι άλλο επιθυμείτε, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.
