Οι «Big 3» της Ευρώπης: Όταν η ανάγκη ενώνει τους άσπονδους εχθρούς

• Το τέλος της αυτάρκειας
• Το τελεσίγραφο προς τις Βρυξέλλες
• Βιομηχανικός ρεαλισμός ή αναγκαστική υποχώρηση;

Αν έλεγες σε κάποιον πριν από λίγα χρόνια ότι η Volkswagen, η Stellantis και η Renault θα εμφανίζονταν στο ίδιο βήμα διεκδικώντας κοινή γραμμή απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πιθανότατα θα γελούσε. Γιατί για δεκαετίες, η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία λειτουργούσε σαν μια αρένα όπου Γερμανοί, Γάλλοι και Ιταλοί πάλευαν σώμα με σώμα για κάθε ταξινόμηση, κυρίως στην κατηγορία των σούπερμινι και των μικρομεσαίων.

Στη Σύνοδο Αυτοκινήτου στο Παρίσι (Paris Automotive Summit, το κλειστό συνέδριο κορυφαίου επιπέδου που διοργανώνεται παράλληλα με την Έκθεση Αυτοκινήτου του Παρισιού), ωστόσο, το σκηνικό άλλαξε δραματικά. Ο Όλιβερ Μπλούμε του Ομίλου Volkswagen, ο Αντόνιο Φιλόζα της Stellantis και ο Φρανσουά Προβόστ της Renault δεν μοιράστηκαν απλώς το ίδιο πάνελ. Εμφανίστηκαν ως ένα άτυπο ενιαίο μπλοκ, με τον Μπλούμε να τους βαφτίζει ανοιχτά ως τους «Big 3» της Ευρώπης, δανειζόμενος τον ιστορικό όρο που χαρακτήριζε άλλοτε τους γίγαντες του Ντιτρόιτ.

Το τέλος της αυτάρκειας

Ο λόγος αυτής της συμμαχίας δεν είναι φυσικά η ξαφνική αγάπη μεταξύ ανταγωνιστών. Έχει να κάνει καθαρά με την επιβίωση. Οι τρεις αυτοί όμιλοι αντιπροσωπεύουν μαζί πάνω από το 60% των πωλήσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αποτελώντας τη ραχοκοκαλιά των κατασκευαστών μαζικής κλίμακας. Σε αντίθεση με τις premium μάρκες, που έχουν το περιθώριο να απορροφήσουν κραδασμούς χάρη στα υψηλά ποσοστά κέρδους ανά μονάδα, οι «τρεις μεγάλοι» ζουν και αναπνέουν από τους όγκους.

Και αυτό ακριβώς το μοντέλο βρίσκεται σήμερα σε ελεύθερη πτώση. Η επιβράδυνση της ζήτησης για ηλεκτρικά οχήματα, σε συνδυασμό με το εξαιρετικά υψηλό κόστος παραγωγής στην Ευρώπη, έχει φέρει τα εργοστάσια σε οριακό σημείο. Την ίδια στιγμή, οι Κινέζοι κατασκευαστές μπαίνουν στην ευρωπαϊκή αγορά με έτοιμες αλυσίδες μπαταριών, κρατικές πλάτες και τιμές που οι ευρωπαϊκές γραμμές παραγωγής απλά δεν μπορούν να ανταγωνιστούν χωρίς να καταγράφουν ζημιές.

Το τελεσίγραφο προς τις Βρυξέλλες

Το κοινό μέτωπο των κατασκευαστών έστειλε ένα πολύ σαφές μήνυμα στην Κομισιόν: οι ρυθμιστικές αρχές πρέπει να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Οι εκπρόσωποι των τριών ομίλων ζήτησαν άμεση επανεξέταση των στόχων εκπομπών CO₂ και πάγωμα των εξοντωτικών προστίμων, τονίζοντας ότι η βιομηχανία δεν μπορεί να επενδύει σε νέες τεχνολογίες όταν απειλείται με οικονομικό στραγγαλισμό για στόχους που η ίδια η αγορά αρνείται προς το παρόν να ακολουθήσει.

Παράλληλα, στο τραπέζι μπήκαν δύο πολύ συγκεκριμένα αιτήματα. Το πρώτο αφορά τη θέσπιση αυστηρών κανόνων εγχώριας παραγωγής για τους ξένους κατασκευαστές που επενδύουν σε ευρωπαϊκό έδαφος, ώστε να μη μετατραπεί η Ευρώπη σε απλό σταθμό συναρμολόγησης κινεζικών εξαρτημάτων. Το δεύτερο είναι η άμεση στήριξη των μικρών, προσιτών ηλεκτρικών αυτοκινήτων πόλης μέσω ειδικών ρυθμιστικών πιστώσεων, ώστε να μην εξοβελιστεί ο μέσος Ευρωπαίος οδηγός από την αγορά καινούργιου αυτοκινήτου.

Βιομηχανικός ρεαλισμός ή αναγκαστική υποχώρηση;

Η κίνηση αυτή αποδεικνύει κάτι που μέχρι πρόσφατα πολλοί απέφευγαν να πουν δυνατά: η μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση δεν μπορεί να επιβληθεί με διατάγματα αν δεν υπάρχουν οι οικονομικές βάσεις για να τη στηρίξουν. Όταν οι παραδοσιακοί πυλώνες της ευρωπαϊκής οικονομίας αναγκάζονται να ενωθούν για να ζητήσουν διευκολύνσεις, είναι σαφές ότι τα περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα.

Το αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ακούσει τους «Big 3» ή αν θα επιμείνει στο αρχικό της χρονοδιάγραμμα παραμένει ανοιχτό. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι εποχές που οι κατασκευαστές πορεύονταν μεμονωμένα ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Αν η Ευρώπη θέλει να διατηρήσει τα εργοστάσια και τις θέσεις εργασίας της, θα πρέπει να αποφασίσει άμεσα αν προτιμά αυστηρούς κανονισμούς σε άδεια εργοστάσια ή μια βιώσιμη βιομηχανία που μπορεί πραγματικά να ανταγωνιστεί τον υπόλοιπο πλανήτη.