Mπαλίτσα με τους Black Keys στο gazzetta.gr! (vids+pics)
Θάνος Σαρρής
Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, αν άκουγες Black Keys χωρίς να γνωρίζεις τι είναι, πιθανόν το μυαλό σου πήγαινε σε μαύρο μπλουζίστα, μεγαλύτερης ηλικίας. από τη Νέα Ορλεάνη. Δεν είναι υποθετικό. Ήταν η απάντηση του φίλου μου του Ζήση, με τον οποίο απολαύσαμε μαζί τα «μαύρα κλειδιά» στο Rockwave Festival, στα πρώτα του ακούσματα.
Αυτό ακριβώς το συναίσθημα ένιωσα ακούγοντας την κιθάρα του Νταν στο αξεπέραστο Leavin' Trunk, που θύμισε στους ευκαιριακούς καλεσμένους του show τις ρίζες μιας μπάντας με εξαιρετικό παρελθόν, παρόν και μέλλον, η οποία συχνά αδικείται επειδή τα τελευταία τους άλμπουμ έγιναν εμπορικά. Λες και θα πρέπει να απολογηθούν σε κάποιον αόρατο κριτή γι' αυτό, κυρίως από τη στιγμή που η μουσική τους συνεχίζει να κυμαίνεται σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα. Το setlist ήταν «γεμάτο» από επιτυχίες, ερμηνευμένες από το δίδυμο που κάποτε έπαιζε μπροστά σε 8 άτομα στο Οχάιο και έχει φτάσει να κάνει sold out σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Στην Μαλακάσα είχε περίπου 23.000 άτομα, αριθμός εξαιρετικά ικανοποιητικός για την εποχή και τη φύση της μπάντας.
Προφανώς δεν πήγαν όλοι για να ακούσουν rock-blues, αλλά πέρασαν υπέροχα. Προσφερόταν και ο χώρος, άλλωστε. Ο Νταν και ο Πάτρικ ήταν εξαιρετικοί, δένοντας μια χαρά με τους υπόλοιπους μουσικούς που τους συνοδεύουν στα live και φτάνοντας στα ύψη το επίπεδο του live . Έδωσαν «χρώμα» στην πολυαναμενόμενη εμφάνιση και πολύ συχνά ο Άουερμπαχ μας έκανε να καταλάβουμε το πόσο διαβολεμένα ταλαντούχος είναι. Στα σόλο, στη φωνή, στους ρυθμούς. Κι αν ο Πατ δεν είχε αυτόν τον άτιμο τραυματισμό στον ώμο πριν από μερικούς μήνες, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι και το έτερο ήμισυ των Keys δεν ήταν εκπληκτικό στα τύμπανα. Δεν με πείραξαν καθόλου οι μικρές διακοπές για αλλαγή κιθάρας κτλπ. Ειδικότερα το διάστημα προσμονής στο Little Black Submarines δημιουργούσε ένα εκπληκτικό συναίσθημα και η κορύφωση ήταν το κάτι άλλο. Το μόνο αρνητικό, κυρίως για όσους βρέθηκαν λίγο πίσω, ήταν η ένταση, που έδειχνε να θυσιάζεται στο βωμό της ποιότητας του ήχου και η ατμόσφαιρα που (δεν) δημιουργούσε ανά περιόδους το ετερογενές κοινό.
Πριν από τους Keys, απολαύσαμε βαρύ stoner υπό τους ήχους των 1000mods που μας κάνουν να καμαρώνουμε για την άνθιση του είδους στην Ελλάδα. Δυστυχώς, τους εξαιρετικούς Black Angels τους ακούσαμε ελάχιστα, αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού. Διότι με τον Κώστα Σωτηρόπουλο κάναμε μια συνέντευξη σε έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές. Την μορφάρα τον Πάτρικ Κέρνι, τον ντράμερ των Black Keys, ο οποίος απάντησε μεταξύ άλλων και σε αθλητικής φύσης διλήμματα. Σύντομα στο gazzetta.gr!
Υ.Γ: Με εξαίρεση την πάντα δύσκολη επιστροφή, ο χώρος της Μαλακάσας ήταν καλύτερος από ποτέ.
Υ.Γ.2: Αφήστε τα κινητά και απολαύστε τις συναυλίες, τους αγώνες, τις παραστάσεις.
Γιώργος Καραμάνος
Εκλεισα το Live του τελικού του Κυπέλλου Αγγλίας για το gazzetta (βασικά το παράτησα στον από μηχανής Θεό Καρακούση) και νομίζω ότι πέταξα με τη μηχανή, για να προλάβω. Περίεργα, ήμουν μόνος μου όταν πέρασα τη μπάρα και αναζήτησα τους δικούς μου. Το μόνο που είχα έγνοια να πάρω μαζί ήταν το παγωμένο -μισό λεμονίτα μισό Stoli- μπουκάλι (τι άλλο να χρειάζεται κανείς). Εννοείται ότι δεν πρόλαβα να πιω και πολύ από δαύτο, καθώς τα εφόδια της παρέας, που ήταν από νωρίς στο πόδι, είχαν στεγνώσει και μου όρμηξαν. Κανονικά θα έπρεπε να μου το αφήσουν να το απολαύσω. Εστω ως ψυχολογική αποζημίωση επειδή άπαντες μου επαναλάμβαναν βασανιστικά πόσο υπέροχοι ψυχεδελικά ήταν νωρίτερα οι Black Angels που έχασα.
Μαζί με την πρώτη γουλιά βγήκαν και τα παλικάρια. Δεν ήταν όπως τους περίμενα. ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ! Κάποιοι δίπλα μου γκρίνιαξαν για τον ήχο και κάμποσοι άλλοι δεν ήξεραν τι άκουγαν, παρά μονάχα τις καινούργιες επιτυχίες. Γουλιά, κιθαριά και οι μπότες από τα ντραμς βαρούσαν με το καλησπέρα στο κεφάλι μου. Οχι όμως για να ξεσηκώσουν. Οι δύο μάγκες δεν παίζουν έτσι. Τα blues τους ανακατεύτηκαν τέλεια με τα πλήκτρα που τόσο με μαγεύουν και ταίριαξαν ιδανικά με το feeling που πάντα έχει αυτός ο χώρος, ο τόσο συνηφιασμένος με το θεσμό, καθώς μεγαλώνουμε μαζί με το Rockwave.
Για την επιλογή των τραγουδιών δεν έχω να πω πολλά. Στα γνωστά και πιο μοντέρνα έγινε χαμός. Στα παλιότερα, εκείνα που έχουν πολύ πιο αμερικάνικο Νότο στον ήχο τους, έμεινα ακίνητος με τα αυτιά μου τεντωμένα. Μου άρεσε η ακόμα πιο soft διασκευή στο Too afraid to love you, ούρλιαξα πιο φάλτσος από ποτέ στους καλύτερους μου στίχους από το Tighten up:
When I was young and moving fast
Nothing slowed me down, oh, slowed me down
Now I let the others pass
I've come around, oh, come around, 'cause I've found
Ταλαιπώρησα τα γέρικα γόνατα μου στο Lonely Boy και γέμισα συναίσθημα στο Little Black Submarine, το οποίο έπαιξαν... μαγικά στο κλείσιμο. Δεν εκτονώθηκα, δεν ίδρωσα, δεν έφυγα βραχνιασμένος. Στεναχωρήθηκα που δεν άκουσα το πιο αγαπημένο μου απ' όλα, το Weight of Love. Κοντολογίς, δεν ήταν η καλύτερη συναυλία που είδα ή άκουσα, αλλά ήξερα ότι δεν θα είναι έτσι. Οι Black Keys είναι αυτοί που είναι και σήμερα νηφάλιος μπορώ να πω ότι γούσταρα τρελά που ήμουν εκεί και θα ξαναπήγαινα με χίλια, καθώς ήθελα κι άλλο...
Θοδωρής Βασίλης
Ήμουν από τους τυχερούς ή τους άτυχους που βρέθηκαν στην Μαλακάσα από τις 5 για να προετοιμάσω το έδαφος για το υπόλοιπο gazzetta.gr. Τουλάχιστον η Μαλακάσα τα τελευταία χρόνια έχει "φτιάξει" αρκετά και δεν αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε ένα αποτυχημένο Reading.
Τα 20 χρόνια του Rockwave είχαν ανεβάσει τις προσδοκίες. Δεν ξέρω αν οι Black Keys ικανοποίησαν τους "παλιούς" του φεστιβάλ, σίγουρα όμως έφεραν τόσο μακριά όλα τα κοριτσάκια που τσίριζαν για το Lonely Boy...
Ευτυχώς είδαμε και τους Black Angels που παίζουν συχνά με τους Black Keys άλλωστε. Ίσως όχι το κατ' εξοχήν φεστιβαλικό συγκρότημα αλλά αξίζουν και με το παραπάνω.
Όσο για τους Black Keys, θα τους χαρακτήριζα επαγγελματίες. Αν και ξεκίνησαν υποτονικά, στη συνέχεια έδειξαν πόσο συνεπείς είναι και γιατί τα live τους αξίζουν. Σεβάστηκαν το κοινό, με άψογο ήχο και παρουσία, με όλα τα χιτάκια τους και μένα προσωπικά σε κάποια σημεία θύμισαν τους Led Zeppelin.
Χωρίς ανκόρ... άραγε ισχύει ακόμα η απαγόρευση των κατοίκων της Μαλακάσας;;
Για όσους δεν συνεχίσουν για Robbie Williams....και του χρόνου!
Βασίλης Τσίγκας
Αφού κατάφεραν να γίνουν συναυλιακό απωθημένο σε ελάχιστα χρόνια, οι Black Keys ολοκλήρωσαν την αποστολή τους χθες το βράδυ στην Μαλακάσα με επιτυχία! Απόλυτη; Για μένα, που είχα μια ιδέα και για την πριν Brothers εποχή τους, σχεδόν ναι! Η μεγάλη πλειοψηφία του (πολύ, είναι η αλήθεια) κόσμου, όμως, που βρέθηκε στην πρώτη μέρα του φετινού Rockwave, ήταν φανερό πως από κάποιο σημείο και μετά, απλά περίμενε υπομονετικά τα "Lonely Boy" και "Little Black Submarines", όταν κι έγινε χαμός!
Εγώ πέρασα υπέροχα στα "I got mine" και "Leavin' trunk" (ευχάριστη έκπληξη αυτό), σε μια βραδιά που την περίμενα λίγο πιο... rock! Όχι ότι με χάλασε η εικόνα της μπάντας, αλλά (ίσως και γιατί είναι ακόμα... νωρίς στη συναυλιακη σεζόν) και οι Black Keys, αλλά και το κοινό, ήταν σαν να περίμεναν... κάτι για να ξεσπάσουν!
Στα πολύ θετικά της βραδιάς, η εξαιρετική live φωνή του Auerbach που σε κρατούσε! Στα... κάπως αρνητικά, η έλλειψη ρυθμού που υπήρχε σε κάποιες στιγμές, που εν μέρει μπορεί να οφείλεται και στον πρόσφατο τραυματισμό του Carney. Ο Dan ήταν επικοινωνιακός... όσο χρειαζόταν και προσπάθησε 2-3 φορές να ανεβάσει το κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε μεν, όμως ήταν φανερό πως στα τραγούδια που δεν ήξερε (και ήταν αρκετά), χαλάρωνε πολύ και... περίμενε.
Κώστας Σωτηρόπουλος
Λιακάδα, γρασίδια, μπύρα, απαλό αεράκι όταν νύχτωσε και όμορφες μουσικές. Το σενάριο ήταν ιδανικό από την αρχή για την 1η μέρα του Rockwave festival και αποδείχτηκε τέτοιο και στο τέλος.
Το...σκηνικό μίας φεστιβαλικής μέρας ξεκινάει από νωρίς με την δυσκολία στην εύρεση θέσης πάρκινγκ. Θα σε πείραζε περισσότερο, αν δεν ήξερες πως έχεις μπροστά σου 4-5-6-7 ώρες, αναλόγως του αν ήθελες να παίξεις...ρακέτες (true story) και να απολαύσεις τους προ-Black Keys καλλιτέχνες ή όχι. Βέβαια η χρήση της λέξης “δυσκολία” για το παρκάρισμα μοιάζει με..ιεροσυλία όταν έφτανε η ώρα για το ξεπαρκάρισμα που διήρκεσε συνολικά κάνα δίωρο. Τότε βέβαια έιχες έναν περισσότερο λόγο για να...σιχτιρίζεις, όταν βέβαια δεν σιγοτραγουδούσες “oh oh oh, I got a love that keeps me waiting”.
Οι Black Keys βέβαια δεν “έκλεισαν” την πρώτη τους παρουσία στην Ελλάδα με το μεγαλύτερο χιτάκι τους “Lonely Boy”, αλλά με εξαιρετικό “Little Black Sumbarines”. Γενικότερα η μπάντα από το Οχάιο έπαιξε όλα τα αγαπημένα κομμάτια του κοινό της. Το μοναδικό που πρέπει να τους ξέφυγε είναι το “Sinister Kid”, το οποίο βέβαια ίσως είναι δικό μου αγαπημένο κι όχι όλου του λαού. Ένας λαός που ήταν χωρισμένος στα...τρία!
Υπήρχαν οι φανατικοί, λίγοι αλλά εκλεκτοί. Υπήρχαν οι απλοί fans που ήξεραν τα περισσότερα κομμάτια, αλλά σίγουρα όχι όλα κι υπήρχαν και τα...lonely boys n girls που το περισσότερο από Black Keys που πρέπει να είχαν ακούσει ήταν από τις... διαφημίσεις!
Αυτά όσον αφορά το κοινό των “Μαύρων Κλειδιών”, γιατί βεβαίως υπήρχαν και αρκετοί που πήγαν να ακούσουν τους “The Black Angels” και τους “1000mods” και κάμποσοι τους “The Big Nose Attack” και τους “Puta Volcano”. Από όλους αυτούς οι έλληνες stonerάδες με...κέρδισαν περισσότερο.
Στο σύνολό της η συναυλία σου άφηνε μία γλυκιά γεύση, εκτός αν ήσουν κοντά σε κάποια από τις κλασικές παρέες που έχουν πιεί περισσότερο απ' ότι πρέπει και θέλουν να δείξουν πως διασκεδάζουν περισσότερο απ'ότι ισχύει. Καταραμένοι ποζεράδες σε μία συναυλία που το ίδιο το συγκρότημα μόνο ποζεράδικο δεν το λες. Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα από την σύντομή γνωριμία μου με τον -πιο χαλαρό πεθαίνεις- ντράμερ του συγκροτήματος, Patrick Carney.
Γιάννης Ράμμας
Τον Billy Keys είχα... βαρεθεί να τον βλέπω στα ελληνικά παρκέ, τους The Black Keys ποτέ μου και πουθενά. Καιγόμουν να πάω στη συναυλία; Όχι. Σάμπως είχα ξαναπάει στο Rockwave Festival; Ούτε πού πέφτει η Μαλακάσα δεν ήξερα μέχρι χθες.
Αλλά, όταν έχεις δώρο το εισιτήριο, πώς να πεις όχι;!
Έτσι, λοιπόν, όπως τόσοι και τόσοι τα τελευταία χρόνια στις (υπερ)sold out αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού απέναντι στη Μπαρτσελόνα ή στη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο ΟΑΚΑ στα playoffs της Ευρωλίγκας ή σχεδόν όπως και τόσοι, αφού δεν πήγα για το check in ή τις φωτογραφίες, φρέσκαρα τις γνώσεις μου στους στίχους των εμπορικών και μόνο κομματιών τους και κίνησα για το TerraVibe Park.
Ουρά και μάλιστα διπλή για τις μπύρες (πληρώνεις μάρκες, παίρνεις μάρκες, δίνεις μάρκες, παίρνεις μπύρες), τριπλή για το κατούρημα (μπύρες, ε; Να!), δεκαπλή για την επιστροφή στην πόλη ή έστω ακινητοποιημένοι για σχεδόν μία ώρα, αλλά τουλάχιστον το δίδυμο των Auerbach & Carney με την βοήθεια των υπολοίπων μου 'χαν δώσει κάτι για να μη για να μη γκρινιάζω πριν και μετά: Την προσμονή για τα κομμάτια τους (τουλάχιστον κρίνοντας για όλα όσα ξέρω) στις κανονικές εκτελέσεις τους κι αυτό ακριβώς εν ώρα συναυλίας αντιστοίχως. Χώρια πως το ξεχασμένο στο αυτοκίνητο φούτερ μ' έκανε (να τουρτουρίζω προς στιγμή και) να φαίνομαι πως ζούσα περισσότερο τα κομμάτια κι απ' όλους όσοι ήξεραν όλη τη selist.
Λογικά θα 'χουμε την ευκαιρία και στα επόμενα events του Rockwave Festival, αλλά μέχρι τότε... Ούτε Ιούνιος δεν έχει μπει ακόμα!
Στέλλα Παπαδόπούλου
Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι και το πιο... ροκ άτομο που υπάρχει στον πλανήτη, ωστόσο οι «Black Keys» φροντίζουν να με ηρεμούν πάντα μετά από μία άσχημη μέρα τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια! Όταν όλα κανονίστηκαν από το γραφείο και πήρα το οκ (σπανίζουν τα ρεπό το Σάββατο!) ανυπομονούσα να φτάσει αυτή η μέρα! Η ομπρέλα στην τσάντα ευτυχώς ήταν αχρείαστη (δεν ήμουν η μόνη που είχα), ο καιρός ήταν τέλειος κι έζησα από κοντά το πρώτο μου Rockwave!
Δεν μπορώ να κάνω σύγκριση με τον κόσμο που υπήρχε στα προηγούμενα φεστιβάλ, αλλά δεν περίμενα ότι θα υπήρχε τόσο μεγάλη προσέλευση! Όσο για το live μπορεί να μην είχα καλή – έως καθόλου - οπτική (είμαι και μισό μέτρο κοπέλα), αλλά ευχαριστήθηκα κάθε τραγούδι! - Ευτυχώς, ο διπλανός μου (βλ. Γιάννης Ράμμας) είναι πιο ψηλός και μου έκανε το χατήρι να μου τραβήξει δύο-τρία βιντεάκια για να δω κι εγώ ολόκληρη τη σκηνή! -
Στα... αρνητικά εκτός από την επιστροφή που δεν κουνιόταν... αμάξι για περίπου 40 λεπτά, η αλήθεια είναι ότι το κοινό δεν μου φάνηκε «δυνατό» κι ακόμα και στα πιο γνωστά τραγούδια του συγκροτήματος ένιωσα πως έπαιρνε για λίγο... μπρος, αλλά μετά πάλι έπεφτε!
Y.Γ: Μιας και δεν το έπαιξαν...
