Στην... καγκελόπορτα, διάβασαν τα δικαιώματά της;

Είναι δεδομένο ότι οι απόψεις διίστανται. Αλλοι συμφωνούν, άλλοι όχι και τόσο. Και στις δύο πλευρές ρίχνω δίκιο, όχι για να τα έχω καλά με όλους.

Με την καλή έννοια, δεν έχω ανάγκη κανέναν. Ούτε ήμουν ποτέ στην ΕΡΤ και τη δημόσια ραδιοφωνία, ούτε είχα ποτέ σχέσεις με το κρατικό χρήμα. Παρόλα αυτά, και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν θετικά και αρνητικά. Και σίγουρα μέχρι αυτή την ώρα έχουν σχεδόν γραφτεί τα πάντα: τόσο από αριστερούς, όσο και από δεξιούς. Ακόμη κι από εκείνους του... κέντρου.

Αυτό που με κάνει και στέκομαι και βεβαίως να σκέφτομαι, είναι η τακτική της κυβέρνησης. Όλο αυτό το σκηνικό με "σκιάζει", μου μοιάζει μακάβριο για τη δημόσια ζωή και μου φέρνει στο μυαλό εικόνες που έχω ακόμα από παιδάκι, όταν εβλεπα για πρώτη φορά το τανκ να μπουκάρει στο Πολυτεχνείο, ή το κυνηγητό στους δρόμους.

Το μαύρο που έπεσε στην ΕΡΤ εκείνη τη μέρα του Ιούνη, τα ΜΑΤ να εισβάλλουν όπου κρίνεται απαραίτητο και αναγκαίο και όπου δεν επιδεικνύεται η υποταγή των πολιτών ή των εργαζομένων, με κάνει να χάνω όλο το... ουράνιο τόξο και στα μάτια μου να έρχεται ξανά και ξανά εκείνο το μαύρο.

Τώρα, λουκέτο στην καγκελόπορτα. Αναρωτιέμαι αν της διάβασαν τα... δικαιώματα. Αν της είπαν τουλάχιστον (σ.σ. της καγκελόπορτας που πέρασαν τις χειροπέδες), ότι έχει δικαίωμα να μη... μιλήσει. Θερώ τόσο ξένη και τόσο παράλογη αυτή την πολιτική σκέψη και βεβαίως ενέργεια, που πιάνω τον εαυτό μου να παρεκτρέπεται πνευματικά και να χάνει ισορροπίες και όρια.

Επαναλαμβάνω ότι ίσως να μην υπήρχε εναλλακτική λύση. Θα δείξει. Όμως, όταν δεν πείθεις, όταν δεν είσαι δίκαιος κοινωνικά, όταν σαν leader του τόπου επιβάλλεις την τήρηση του "νόμου" διά της βίας, μην περιμένεις να σου στείλουν λουλούδια στο γραφείο. Στις δυνάμεις των ΜΑΤ, θα αντιπαρατάξουν τις δικές τους δυνάμεις και ποτέ, μα ποτέ δεν θα δοθεί τέλος. Εκτός από την καγκελόπορτα, περνάς χειροπέδες στον πολιτισμό, εκτός από το μαύρο στην οθόνη, ρίχνεις πένθος στις ψυχές και στην ιστορία.

Η εικόνα που ήδη ταξιδεύει, μόνο στα κάγκελα οδηγεί το λαό και βάζει εμάς τους νεότερους σε ένα κάδρο με μια παλιά φωτογραφία.