Η... ανθρώπινη παρέμβαση Σαμαρά για την 4χρονη

Ξεκαθαρίζω κάτι από την αρχή, με δεδομένο ότι πολλοί πρέπει να διαβάσουν το οτιδήποτε, τουλάχιστον 358 φορές για να πιάσουν το νόημα: Η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά για παροχή κρατικής βοήθειας στην 4χρονη που απήχθη από ζευγάρι τσιγγάνων, σαφώς και κρίνεται ανθρώπινη, ουσιαστική και βαθιά ευαίσθητη.

Δεν χωράει κουβέντα και σκεφτόμαστε το χιλιοπαιγμένο "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Το κοριτσάκι να βρει το σπιτικό του, τους γονείς του (αν δεν το έδωσαν συνειδητά) και να μεγαλώσει όπως το παιδί μου, τα παιδιά σας και όλα τα "τυχερά" παιδάκια του παρανοϊκού τούτου κόσμου.

Από αυτή την ιστορία, όμως, μου βγαίνει σχεδόν αβίαστα ένα "αλλά"...

Και φαντάζομαι αρκετοί από εσάς θα πήγατε τη σκέψη σας λίγο παραπέρα και θα μονολογήσατε: "Με αυτό το παιδί ευαισθητοποιήθηκε ο κρατικός μηχανισμός και η πολιτεία αφαίρεσε από το πρόσωπό της τη σκληρότητα με την οποία φέρεται πολλές φορές στα πιο τρυφερά πλάσματα, τα παιδιά. Με άλλα παιδάκια γιατί δεν το κάνει;".

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι το είπατε. Στην αρχή επικροτείς διότι ένα πλάσμα που ακόμη διατηρεί τη μωρουδίστικη μυρωδιά του, σώθηκε από τα χέρια αδίστακτων, που κανείς δεν ξέρει ακόμα πού και πώς θα το προωθούσαν στο υπόλοιπο της ζωής του και ποια θα ήταν τελικά η τύχη του. Έφυγε από τα βρώμικα χώματα των καταυλισμών για ένα καλύτερο αύριο.

Μετά, όμως, μου 'ρχεται αυτός ο ρημαδιασμένος "δεύτερος χρόνος" και τραβάω την κουρτίνα. Θέλετε το μικρόβιο της δουλειάς; Θέλετε η... αναποδιά μου και η δυσπιστία μου ως προς τις αληθινές προθέσεις και ειδικά αν μιλάμε για πολιτικό; Μπορεί να έχετε και δίκιο. Παρόλα αυτά, αν και δεν δικαιούμαι να αμφισβητήσω τα συναισθήματα ενός ανθρώπου, έχω το πάτημα -βάσει της δικής του πολιτικής και επιλογών που εκείνος υπέδειξε- να πω ότι υπάρχουν χιλιάδες παιδιά σαν την 4χρονη Μαρία. Που μπορεί να κατοικούν με τους γονείς τους, αλλά δυστυχούν σχεδόν το ίδιο.

Είναι τα παιδιά των απολυμένων, τα παιδιά των αυτοκτονημένων. Τα εγγόνια των γερόντων που υποφέρουν και μεγαλώνουν μέσα στην πείνα περιμένοντας να έρθει η βοήθεια από το γείτονα, να έρθει το φαγητό από το συσσίτιο ή να "βουτήξουν" οι άνθρωποί του τη σακούλα από τον κάδο των απορριμμάτων.

Επαναλαμβάνω για τελευταία φορά ότι χειροκροτώ τη χειρονομία του πρωθυπουργού διότι σώζεται μια ψυχούλα. Ρωτώ, όμως: Αν αύριο βγουν στο φως 1000 παρόμοιες περιπτώσεις παιδιών που δυστυχούν από την οικονομική κρίση, η ευαισθητοποίηση θα είναι η ίδια; Δεν το ξέρουμε. Αν ναι, τότε γνωρίζουμε ότι θα πρόκειται για ειρωνεία, διότι η δυστυχία των παιδιών αυτών είναι η δική τους πολιτική.