+slo-gun

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Ο μήνας ο σκληρός…

Ο μήνας ο σκληρός…

Ο μήνας ο σκληρός…

Μένοντας σπίτι και πλέον μη κυκλοφορώντας στα πέριξ, ο Βασίλης Σκουντής συνεχίζει να γράφει και να παρουσιάζει το ημερολόγιο του από τον καιρό του εγκλεισμού…

«Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός» γράφει στην «Έρημη Γη» ο Τόμας Ελιοτ, ο οποίος παρεμπιπτόντως υπήρξε ο μέντορας του Γιώργου Σεφέρη, χώρια που και οι δυο βραβεύθηκαν με το Νόμπελ λογοτεχνίας…

Ο Σεφέρης μετάφρασε στα ελληνικά την «Waste Land», που θεωρείται ως ένα από τα σπουδαιότερα ποιήματα του εικοστού αιώνα…

Εκεί λοιπόν, λέει μεταξύ άλλων, ο (στην κυριολεξία) ποιητής το εξής…

«Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας.
Μες απ' την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές»…

Εάν δεν φοβόμουν πως θα καταντούσα αυθάδης, ιερόσυλος και γραφικός θα τόλμαγα να υποκύψω στον πειρασμό και, ποιητική αδεία, να παραποιήσω τους στίχους, ετεροχρονίζοντας τους κομματάκι…

Στην προκειμένη περίπτωση ελπίζω πως ο μήνας ο σκληρός θα είναι ο φευγάτος ο Μάρτης, σεσημασμένος κιόλας σαν γδάρτης και παλουκοκάφτης!

Το ελπίζω, αλλά δεν το βλέπω, καθόσον τα μηνύματα απ’ όλο τον πλανήτη σε ό,τι αφορά τη δεδομένη εξάπλωση και την προσδόκιμη ύφεση του κορονοϊού δεν συντείνουν προς αυτή την αισιόδοξη προοπτική…

Κομμένη και η πασχαλινή έξοδος, που είπε και ο Αδωνις, αυτό που το βάζετε;

Στο μεταξύ πριν από λίγη ώρα ένας παλιός συμμαθητής μου, χημικός στο επάγγελμα, που έκανε την καρδιά περιβόλι…

Μου έστειλε ένα γκράφιτι, στο οποίο παρατίθενται οι μήνες που έχουν μέσα τους τον ιό: Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος, Ιούλιος…

Παρεμβάλλεται ο Αύγουστος, που δεν τον έχει, ουφ…

Πλάκα πλάκα, εκτός από τον Ελιοτ, πρέπει να ‘χε δίκιο κι ένας ύστερος, συχωρεμένος κι αυτός, ομότεχνός του: τον Ουμπέρτο Εκο, εννοώ, που έγραψε το βιβλίο με τίτλο «Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις»!

Παρεμπιπτόντως το έργο του Εκο μπορεί να λειτουργήσει ως ένα αυτοκριτικό και εξόχως αυτοσαρκαστικό μήνυμα προς το σινάφι μου, που κατηγορείται κιόλας από πολύ κόσμο ως ένοχο της διασποράς: όχι του ιού, αλλά κάποιων ειδήσεων που (δεν) τον αφορούν!

Σε αυτό το έργο του άλλωστε ο Iταλός μυθιστοριογράφος παρουσιάζει διασκεδαστικά σημειώματα με προσωπικές παραξενιές στα οποία κυριαρχεί η πολυσυζητημένη ηθική και η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα δεοντολογία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης…

Είναι καλό που ο Αύγουστος δεν περιέχει τον ιό. Αλλά είναι κακό που τον έχουν μέσα τους όλοι οι υπόλοιποι μήνες!

Με αυτή την πεσιμιστική λογική, βγάζουμε τα κεφάλια την 1η Αυγούστου και τα ξαναβάζουμε μέσα έπειτα από 32 βράδια. Όπως, λέει κι ένα παλιό ανέκδοτο, το διάλειμμα τελείωσε!

Αλλά για μια στιγμή, κι εδώ υπάρχει η λύση: στην πλέρια δημοτική γλώσσα αλλάζουμε την κατάληξη από «ιος» σε «ης» (βλέπε Μάρτης, Απρίλης) και τον στέλνουμε αδιάβαστο τον ακατονόμαστο!

Στα υπόλοιπα νέα της ημέρας, κλεισούρα και ξερό ψωμί…

Μένουμε μέσα, βγαίνουμε καμιά βόλτα γύρω από το τετράγωνο, για να μην πιαστούμε από το καθισιό και την απραξία, «τρώτε και πίνετε άρχοντες κι εγώ θα σας διηγούμαι», που λέει κι ένα παλιό κρητικό ριζίτικο τραγούδι…

Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: να τρώτε, να πίνετε ή να σας διηγούμαι και να σας ζαλίζω τον έρωτα κάθε μέρα…

Αυτοσαρκάζομαι κι εγώ μέσα από τα καθημερινά χρονογραφήματα μου, όλοι το έχουμε ανάγκη αυτές τις περίεργες μέρες…

Βεβαίως η κυβέρνηση φρόντισε να διευκολύνει τη ζωή μας μέσα από τις διαδικτυακές πλατφόρμες. Η πανδημία επέφερε το e-κράτος μέσω του οποίου κάνουμε τις διάφορες δουλειές μας, απλώς δεν ξέρω πόσο αυτό μπορεί να είναι αποτελεσματικό στους ηλικιωμένους ανθρώπους…

Μισή μέρα έφαγα χθες για να εξηγήσω στη μάνα μου τι είναι η άυλη συνταγογράφηση και πώς (δεν) μπορεί να την κάνει μόνη της!

Σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας μοιάζουν όλα αυτά ρε γαμώτο. Τα βλέπαμε σε ταινίες, τα διαβάζαμε σε βιβλία και πιστεύαμε ότι αποτελούν γεννήματα νοσηρής και διεστραμμένης φαντασίας, αλλά να που τα τρώμε στη μάπα και αντιλαμβανόμαστε ότι συμβαίνουν πλέον και στην πραγματικότητα: σε μια πραγματικότητα στην οποία, δεδομένης της απαγόρευσης των κάθε λογής συγχρωτισμών και συναγελασμών επιβεβαιώνεται αυτό που λέει συχνά ο Παναγιώτης Γιαννάκης για τις επιλογές των σουτ στο μπάσκετ…

«Τα μακρινά από κοντά και τα κοντινά από μακριά»!

Μακριά κι αγαπημένοι…

Για τον επίλογο κι εφόσον δεν υπέκυψα στον πειρασμό της μεταποίησης των στίχων του Ελιοτ, λέω να μπω στο τριπάκι ενός άλλου που κάνει θραύση μεσούντος του εγκλεισμού…

Το «Memory Challenge» εννοώ στον βωμό του οποίου καταθέτω δυο φωτογραφίες που εμπίπτουν στην κατηγορία των πειστηρίων εγκλήματος, όπως συνηθίζω να τα αποκαλώ: στο Mundobasket του ’86 στη Μαδρίτη μαζί με τον Μπόμπι Νάιτ σε φάση «πιο χύμα πεθαίνεις» και με τον τιτανοτεράστιο Μπιλ Ράσελ.

Καλή δύναμη να ‘χουμε και να χαμογελάμε όσο γίνεται περισσότερο…

Κι ας αργεί ο αναθεματισμένος ο Αύγουστος!