Κορονοϊός: Η ατομική ευθύνη είναι και ηθική υποχρέωση...
Οι μέρες περνούν εξακολουθώντας να βιώνουμε μία πρωτόγνωρη και εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση με τον κορονοϊό ή covid-19. Βιώνουμε μέρες που δεν είναι απλές και εύκολες και που η ατομική ευθύνη έχει μεγαλύτερη σημασία από ποτέ. Ατομική ευθύνη. Μεγάλη κουβέντα για μια χώρα που πέρασε δύσκολο 48ωρο, καθώς είχαμε αύξηση του αριθμού των νεκρών από τον κορονοϊό. Την δική μας χώρα.
Τι σημαίνει όμως αυτό πρακτικά; Να αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη των πράξεών μου και να καταλαβαίνω το τι κάνω και γιατί. Να αντιλαμβάνομαι το πότε επακριβώς αυτό που κάνω δεν ορίζει μόνο εμένα αλλά μπορεί να επηρεάσει και να βλάψει άλλους ανθρώπους. Τον συνάνθρωπό μου.
Να γίνω πιο σαφής; Ως ανθρώπινη οντότητα έχεις κάθε δικαίωμα να κρίνεις και να καθορίζεις το τι είναι σωστό για σένα. Είχες, έχεις και θα εξακολουθήσεις να έχεις το δικαίωμα και την δυνατότητα να κάνεις ότι θεωρείς ορθό. Αυτό που δεν μπορείς να κάνεις όμως είναι να παραβλέπεις πως το δικό σου σωστό μπορεί να έχει επιπτώσεις στον συνάνθρωπό σου. Ότι η δική σου πράξη μπορεί να βλάψει τον άλλο. Ατομική ευθύνη λοιπόν. Προσωπικά είμαι ο τελευταίος που θα επιχειρήσω να γεμίσω με ενοχές ή τύψεις όσους σκέφτονται διαφορετικά. Έτσι και αλλιώς όταν ο καθένας έχει άλλο πράγμα στο μυαλό του και αδυνατεί να καταλάβει ή να δεχθεί το τι γίνεται και το τι πρέπει να κάνει, ότι και να γράψω ή να πω εγώ δεν θα αλλάξει τα πλάνα του ή τις σκέψεις του πριν από αυτά.
Η ατομική ευθύνη είναι και ηθική υποχρεώση. Ηθική υποχρέωση για σένα που με διαβάζεις αυτήν την ώρα και για τους δικούς σου ανθρώπους. Υποχρέωση διότι το πρόβλημα του κορονοϊού δεν είναι μακρινό για κανέναν. Και εάν σκέφτεσαι «εντάξει μωρέ σε εμένα δεν θα έρθει» να μην το κάνεις. Και αυτό ισχύει για τα πάντα στην ζωή μας. Όχι μόνο για τον κορονοϊό.
Προσωπικά δεν θυμάμαι ποτέ ο Μάρτιος να έχει εξελιχθεί σε περίοδο... παραθερισμού στην Ελλάδα. Ή τουλάχιστον να υπάρχει τέτοια νοοτροπία σε αρκετό κόσμο. Δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν από τόσο κόσμο να βγάζει τέτοια διάθεση για παραλίες και βόλτε και γενικά μία λογική του «να βγούμε να ξεσκάσουμε. Δεν μπορούμε άλλο». Με κάνει να αναρωτιέμαι. Δηλαδή όλος αυτός ο κόσμος πόσο πολύ έβγαινε προ κορονοϊού;
Παρόλα αυτά με γεμίζει με ικανοποίηση πως τα άτομα που είναι κοντά στην δική μου ηλικία (40+ ή και 30+) σε σημαντικό βαθμό είναι εκείνα που πειθαρχούν και βγάζουν ανθρωπιά και συναίσθηση σε τέτοιες στιγμές. Που σκέφτονται διαφορετικά και για μένα πιο σωστά.
Η εποχή του κορονοϊού έχει και την θετική της όψη, εάν μπορεί να δει κανείς έτσι. Είναι η ευκαιρία να κάνουμε την... ενδοσκόπησή μας. Να τα... βρούμε λίγο παραπάνω με τον εαυτό μας και να αναθεωρήσουμε ενδεχομένως πράγματα, καταστάσεις και χειρισμούς. Ο κατ' οίκον περιορισμός δίνει την δυνατότητα να μπορέσει κανείς να αφοσιωθεί σε άλλες ασχολίες αλλά και να ασχοληθεί περισσότερο με τον ίδιο τον εαυτό του και τους ανθρώπους κοντά του. Το μήνυμα και το δίδαγμα είναι πως μες στην... σκοτεινιά και τις δυσκολίες πάντα πρέπει να βγαίνουμε πιο δυνατοί και αισιόδοξοι.
Υ.Γ. Για μουσική επιλογή αυτήν την φορά επέλεξα πάλι κάτι πιο παλιό. Το Alone από το συγκρότημα Heart.
