Είναι τα άκρα, ανόητε!

Και πως μέχρι να αποφασίσουν οι αξιόμαχες και ικανές ελληνικές οικογένειες – μικροαστικές, αγροτικές ή μεγαλοαστικές- να τραβήξουνε μπροστά και να σύρουνε και την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία στο δρόμο της ανάπτυξης, εμείς/εσείς/αυτοί οι υπόλοιποι θα καθόμαστε/καθόσαστε/κάθονται σταγνωστά και μη εξαιρετέα καφενεία, θα ανταλλάσσουμε διαξιφισμούς με το στιλιζαρισμένο ύφος και το προκάτ συντακτικό , ενίοτε θα αλλάζουμε τον κόσμο όλο και αναμφίλεκτα θα ρίχνουνε τις ευθύνες μας ο ένας στους ώμους του άλλου έως ότου αποκάνουμε, αποδειπνήσουμε και αποκοιμηθούμε. Για να ξημερώσει πάλι η επόμενη μέρα και να συνεχιστεί στο ρελαντί η ίδια συνήθεια της παρόλας, της εξυπνάδας και του επιτηδευμένου στόμφου, με ύφος στοχαστικό και πάντα πνευματώδες.

Πάμε, λοιπόν, πάλι από την αρχή μήπως και το εμπεδώσουμε. Η βία γεννάει βία. Είτε καλή, είτε κακή, είτε έτσι, είτε γιουβέτσι, είτε σκέτη, είτε με λαδορίγανη, είτε κόκκινη, είτε γαλάζια, είτε με πράσινες είτε με μπορδοροδοκόκκινες βούλες, η βία φτιάχνει φαύλους κύκλους, τους διαιωνίζει και τρέφεται από αυτούς.

Η βία δηλώνει παρακμή, φθορά και φθίση . Πόσο μάλλον όταν καθίσταται εξακολουθητική και αποκτάει σιγα σιγά μόνιμα χαρακτηριστικά και τυποποιημένες εκφράσεις. Η βία αποκαλύπτει την αδυναμία των έλλογων υποκειμένων να συνομιλήσουν, να συνεννοηθούν και να συναποφασίσουν. Πόσο μάλλον όταν τα υποκείμενα αυτά κινούνται εντός της Δημοκρατίας και των συνταγματικών της κανόνων και αυτοπροσδιορίζονται ως γεννήτορες των δημοκρατικών θεσμών και των αρχών της ισηγορίας και της παρρησίας.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr