Η μοίρα της μικρής Μαρίας και τα παραμύθια κάποιων ΜΜΕ

Την επόμενη μέρα που ξαναπήγα στο πάρκιγκ τα γατάκια έλειπαν. Νόμιζα πως κάποιος τα πήρε, αλλά ένας γείτονας μου είπε κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζα.

«Τα έδιωξε, έτσι κάνουν οι περισσότερες αν δεν μπορούν να τα ζήσουν. Τα θηλάζουν και τα αφήνουν να βρουν μόνα την τύχη τους».

Η εικόνα αυτή με τα γατάκια που η μάνα τους τα έδιωξε για να βρουν την τύχη τουςστριφογύριζε συνέχεια στο μυαλό μου όταν προέκυψε η ιστορία με τη μικρή Μαρία.

«Πώς μπόρεσε μια μάνα να δώσει το παιδί της, το σπλάχνο της, το δικό της κομμάτι όσο και αν πεινούσε; Όσο και αν είχε πολλά παιδιά να αναθρέψει;» αναρωτιόμουν..

Κι όμως. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και δεν μπορούμε να τα κατηγοριοποιούμε όλα με μοναδικό κριτήριο τους νόμους μιας -έστω και κατ’ επίφαση- ευνομούμενης κοινωνίας, η οποία ακολουθεί τους κανόνες της απατηλής (όπως έχει φανεί τα τελευταία χρόνια) κοινωνικής ευδαιμονίας…

Η έλλειψη Παιδείας, η αδιαφορία του κράτους αλλά και η δική τους απροθυμία να εγκαταλείψουν την νομαδική ζωή οδηγεί τους τσιγγάνους ή Ρομά -κατά το κοινώς λεγόμενο -στη δημιουργία μεγάλων οικογενειών με πολλά παιδιά.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr