Χατζηλεοντή στο GWomen: «Όταν είδα ότι είμαι MVP, νόμιζα ότι με κοροϊδεύουν»
Η Ιωάννα Χατζηλεοντή δεν είναι απλώς η MVP του EuroCup για τον μήνα Νοέμβριο. Είναι μια αθλήτρια που κουβαλά μέσα της μια ολόκληρη ιστορία. Aπό τις πρώτες μπασκέτες στην Ικαρία, μέχρι τα γεμάτα γήπεδα του NCAA, την επιστροφή στην Ελλάδα, τον Παναθηναϊκό και τη συνεχή παρουσία της στην Εθνική ομάδα.
Στα 23 της χρόνια, η Ιωάννα πρωταγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, με έναν τρόπο που μοιάζει απλός, σχεδόν αβίαστος. Όμως τίποτα στη διαδρομή της δεν ήταν εύκολο.
«Όταν είδα το MVP, νόμιζα ότι με κοροϊδεύουν»
Η ίδια θυμάται με ειλικρίνεια τη στιγμή που έμαθε για τη διάκριση.
«Εκείνη την ημέρα είχα πάει κανονικά στην προπόνηση με τον Παναθηναϊκό, αλλά δεν ήμουν καθόλου καλά. Γύρισα σπίτι και έπεσα να κοιμηθώ. Ξυπνάω, πιάνω το κινητό και βλέπω mentions, άρθρα, μηνύματα. Ο φίλος μου μου είχε στείλει άπειρα. Λέω “ωχ κάτι έγινε”. Και τότε βλέπω, MVP EuroCup, Νοέμβριος. Έπαθα σοκ. Έλεγα αποκλείεται, δεν μπορεί να είναι αλήθεια».
Η διάκριση αυτή δεν ήταν ποτέ στο «bucket list» της. «Ήταν ένα όνειρο, όχι στόχος. Υπάρχουν τόσες σπουδαίες παίκτριες στην Ευρώπη. Γι’ αυτό και ακόμα μου φαίνεται απίστευτο».
Παναθηναϊκός, EuroCup και νοοτροπία.
Στη δεύτερη χρονιά της στον Παναθηναϊκό και στο EuroCup, η Ιωάννα μπαίνει στο παρκέ με μια σπάνια ηρεμία.
«Σκέφτομαι τους ανθρώπους για τους οποίους παίζω την οικογένειά μου, τους γονείς μου. Από εκεί και πέρα, για μένα το μπάσκετ είναι παιχνίδι. Λέω στον εαυτό μου, δώσε το 100%, αυτό ελέγχεις. Και ό,τι έρθει, το αντιμετωπίζεις εκείνη τη στιγμή».
Αυτή η ισορροπία πάθος και ψυχραιμία μαζί είναι κάτι που της έχει μεταδώσει κυρίως ο πατέρας της. «Με τον μπαμπά μου έκανα τις πρώτες προπονήσεις. Δεν είμαι loud χαρακτήρας. Όπως είμαι έξω από το παρκέ, έτσι είμαι και μέσα. Μπαίνω, παίζω, απολαμβάνω το παιχνίδι».
Όταν σε βλέπει κανείς να παίζεις, φαίνεται ότι το κάνεις πολύ εύκολα. Μπαίνεις στο γήπεδο ήρεμη, unbothered, αλλά ταυτόχρονα παίζεις με πάθος και ένταση, σαν κάθε παιχνίδι να είναι do or die. Πώς κρατάς αυτή την ισορροπία;
«Αυτό είναι κάτι που μου το έχουν περάσει οι γονείς μου και κυρίως ο μπαμπάς μου. Με τον μπαμπά μου έκανα τις πρώτες μου προπονήσεις από πολύ μικρή και χάρη σε εκείνον έχω φτάσει μέχρι εδώ. Το “unbothered” που λες είναι η πρώτη φορά που το ακούω για μένα. Μπαίνω απλά μέσα, δίνω το 100%, παίζω το παιχνίδι μου χωρίς δεύτερες σκέψεις και το απολαμβάνω. Αυτό είναι όλο».
«Θυμάμαι να googlάρω την Εθνική ομάδα γυναικών και να λέω: “μακάρι κάποια στιγμή να παίξω κι εγώ εκεί”»
Η σχέση της με το μπάσκετ ξεκίνησε σχεδόν τυχαία. Με μια μπασκέτα στο χωριό και μια μπάλα ποδοσφαίρου, η Ιωάννα έβαλε το πρώτο της σουτ το ίδιο σουτ που, όπως λέει χαμογελώντας, έχει μέχρι σήμερα. Λίγα χρόνια μετά ήρθαν οι πρώτες ομάδες, οι εθνικές κατηγορίες και οι κλήσεις στην Εθνική.
«Θυμάμαι να googlάρω την Εθνική ομάδα γυναικών και να λέω: “μακάρι κάποια στιγμή να παίξω κι εγώ εκεί”».
Ας πάμε λίγο πίσω στον χρόνο. Η διαδρομή σου δεν ξεκίνησε ξαφνικά. Πριν τον Παναθηναϊκό ήσουν στις ΗΠΑ, ενώ πριν από την Αμερική είχες ήδη περάσει από ελληνικές ομάδες και όλες τις εθνικές κατηγορίες. Πώς μπήκε το μπάσκετ στη ζωή σου;
«Και οι δύο μου γονείς έπαιζαν μπάσκετ, αλλά εγώ δεν το ήξερα. Ήμουν μικρή λοιπόν στο σπίτι μας στην Ικαρία και καθόμασταν μπροστά στην τηλεόραση και βλέπαμε έναν αγώνα μπάσκετ, όταν ο μπαμπάς μου έκανε ένα σχόλιο για μια φάση στο παιχνίδι, τον κοιτάω και του λέω, “καλά εσύ τι ξέρεις από αυτά;” και μου απαντάει πολύ απλά, “έπαιζα μπάσκετ!”. Εκεί έμεινα άφωνη, του λέω, “Αλήθεια; Δεν μου το είχες πει ποτέ”. Λίγο καιρό μετά υπήρχε μια μπασκέτα σε μια μικρή πλατεία στο χωριό. Παίρνω μια μπάλα ποδοσφαίρου, ούτε καν μπασκετική και του λέω, “ωραία, δείξε μου κάτι” και μου δείχνει απλά ένα σουτ. Παίρνω λοιπόν και εγώ την μπάλα και κάνω ακριβώς το ίδιο σουτ. Το ίδιο σουτ που έχω μέχρι και σήμερα κι όλας.
Και τελικά πως μπήκες στον χορό και χόρεψες στον ρυθμό του μπάσκετ;
«Τότε ήμουν έξι-επτά χρονών, ίσως και πιο μικρή. Αργότερα, στην πέμπτη ή έκτη δημοτικού, έρχεται ένα φυλλάδιο στο σχολείο που έλεγε να φτιάξεις τη δική σου ομάδα και να πας να παίξεις 3x3, γυρίζω και εγώ σπίτι ενθουσιασμένη και λέω στους γονείς μου, “Μαμά, μπαμπά, κοιτάξτε! Θα πάω να παίξω”. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Πρώτα το 3x3, μετά γράφτηκα σε ομάδα. Ο μπαμπάς μου με πήγαινε στις προπονήσεις και ήταν ουσιαστικά ο πρώτος μου προπονητής. Και κάπως έτσι, σιγά σιγά, ήρθαν οι ομάδες, οι εθνικές και μετά η Αμερική».
Πώς πέρασες από το “μου αρέσει πολύ αυτό το άθλημα” στο “είμαι επαγγελματίας, είναι η δουλειά μου και παίζω στην Εθνική ομάδα”;
«Στην αρχή απλώς έπαιζα, γιατί μου άρεσε. Όταν λοιπόν πήγα σε μία ομάδα και άρχισα να βλέπω περισσότερες εικόνες από τις άλλες ομάδες και αθλήτριες, άρχισε να μεγαλώνει η ιδέα του να παίξω μπάσκετ στο μυαλό μου. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να μου λέει, “Υπάρχει η Αμερική, υπάρχει η Εθνική ομάδα...” για μένα τότε αυτό ήταν mind-blowing. Δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν όλα αυτά. Μπήκα λοιπόν στο ίντερνετ και πάτησα να δω την Εθνική ομάδα. Είδα τη φωτογραφία της Εθνικής Γυναικών, όλο το ρόστερ και θυμάμαι να λέω μέσα μου, “Μακάρι κάποια στιγμή να παίξω κι εγώ εκεί”. Το είχα στο μυαλό μου. Από εκεί και πέρα ήρθε πολλή δουλειά. Προπόνηση με προπόνηση, πάντα με τον μπαμπά μου. Μέχρι που ήρθε η πρώτη κλήση. Το πρώτο τουρνουά τα Χριστούγεννα, το πρώτο καλοκαίρι με την Εθνική».
Θυμάσαι τις πρώτες σου κλείσεις στην Εθνική Ομάδα;
«Η πρώτη μου κλήση ήταν στις Παγκορασίδες. Ήμουν 14–15 χρονών και θυμάμαι να λέω, “Είστε σίγουροι;”. Μου φαινόταν απίστευτο. Ήταν μια εμπειρία μοναδική, πολύ έντονη και πολύ όμορφη. Θυμάμαι ότι εκεί συνειδητοποίησα για πρώτη φορά τη διαφορά. Τα κορμιά ήταν τελείως διαφορετικά, το επίπεδο άλλο. Παίζαμε φιλικά με ομάδες που ήταν πρώτες στην κατηγορία τους και μέσα μου έλεγα, “Αν θέλω να φτάσω εδώ, χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά”. Αλλά δεν το είδα ποτέ σαν κάτι ακατόρθωτο. Περισσότερο σαν δρόμο που πρέπει να περπατήσεις».
Όταν ήσουν μικρή και έβλεπες αυτές τις αθλήτριες, τα σώματα, το ταλέντο, ένιωθες ποτέ μειονεκτικά; Σκεφτόσουν “πώς θα παίξω απέναντί τους”;
«Η αλήθεια είναι πως όχι και αυτό έχει να κάνει πάρα πολύ με τον μπαμπά μου. Από μικρή έκανα προπονήσεις μαζί του, ουσιαστικά έπαιζα απέναντι σε ανδρικό σώμα, οπότε όταν έμπαινα στο γήπεδο, τίποτα δεν μου φαινόταν τρομακτικό. Μου έλεγε πάντα, “Θα μπεις μέσα και δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα και κανέναν”. Και το πίστευε πραγματικά. Μου είχε μάθει ότι όλοι έχουμε δουλέψει για να βρισκόμαστε εκεί. Όλοι είμαστε άνθρωποι. Στο τέλος, αυτός που το θέλει περισσότερο, αυτός θα κερδίσει το παιχνίδι. Έτσι έμπαινα πάντα στο παρκέ με την ίδια λογική, θα δώσω το 100%. Δεν έχει σημασία ποιος είναι απέναντί μου.
Και σιγά σιγά άρχισαν να έρχονται και οι πρώτες διακρίσεις…
«Ναι, ήρθαν αρκετά νωρίς. Στην Ελλάδα είχα διακρίσεις σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα, πρώτη σκόρερ, συμμετοχές στις καλύτερες πεντάδες. Μετά ήρθαν και οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα με τις Εθνικές ομάδες είχα βγει αρκετές φορές στην καλύτερη πεντάδα. Έχω αναδειχθεί MVP Ευρώπης σε μικρές ηλικίες, με τις κορασίδες, τις νεανίδες και τις νέες γυναίκες. Στις κορασίδες μάλιστα είχα παίξει τρία χρόνια, γιατί ήμουν μικρότερη ηλικιακά, και την τελευταία χρονιά αναδείχθηκα MVP. Με τις νεανίδες επίσης συμμετείχα σε καλύτερες πεντάδες. Μετά ήρθε ο Covid και όλα σταμάτησαν απότομα. Θυμάμαι και το Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα στην Κρήτη, όπου είχαμε βγει τρίτες με το σχολείο και είχα αναδειχθεί κι εκεί στην καλύτερη πεντάδα. Όλα αυτά δεν τα λέω σαν τίτλους. Για μένα ήταν επιβεβαίωση ότι η δουλειά που κάναμε τόσα χρόνια είχε αποτέλεσμα. Ότι το όνειρο σιγά σιγά γινόταν πραγματικότητα».
Μετά από όλο αυτό το «μπαμ» όταν ήσουν 15, 16, 17 χρονών, το ανερχόμενο αστέρι, το “πεντάρι” της γενιάς σου δεν συνέβη αυτό που συμβαίνει σε πολλές αθλήτριες, να μείνει δηλαδή ο μύθος εκεί. Αντίθετα, αποφασίζεις να φύγεις από την Ελλάδα και να δοκιμάσεις την τύχη σου στην Αμερική. Πώς σου γεννήθηκε αυτή η απόφαση;
«Η αλήθεια είναι ότι η Αμερική υπήρχε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Μου άρεσε σαν ιδέα. Και ο μπαμπάς μου το είχε πολύ ξεκάθαρο μέσα του, δεν υπάρχει “εύκολη” επιλογή. Ή θα παίξω επαγγελματικά μπάσκετ ή θα φύγω έξω. Μέχρι και τη στιγμή που είχα βγει MVP Ευρώπης σε Πανευρωπαϊκό, δεν το σκεφτόμουν σοβαρά. Όταν όμως ήρθε εκείνη η διάκριση, άρχισαν να έρχονται πάρα πολλά μηνύματα από πανεπιστήμια, προτάσεις με υποτροφία, ενδιαφέρον, επικοινωνία και τότε λέω, “Ίσως είναι η στιγμή να πάω να δω πώς είναι”. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό ότι μπορούσα να συνδυάσω δύο σημαντικά πράγματα, να παίξω μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο και ταυτόχρονα να πάρω ένα πολύ καλό πτυχίο».
Πώς λειτουργεί πρακτικά το «φεύγω για Αμερική»; Για κάποιον που το ακούει απ’ έξω, μοιάζει απλό, “φεύγω για Αμερική” στην πράξη όμως;
«Στη δική μου περίπτωση, τα μηνύματα ήρθαν μόνα τους. Ήταν όμως τόσο πολλά που, ειλικρινά, δεν απαντούσα. Ήταν overwhelming και εντελώς πρωτόγνωρο. Θυμάμαι να είμαι με ένα κινητό στο χέρι όλη μέρα και να μην ξέρω τι να κάνω. Μέχρι που μία προπονήτρια από την Αμερική ήρθε η ίδια στην Ελλάδα να με βρει. Μου είπε “θέλω να σου μιλήσω”. Πήγαμε μαζί με τους γονείς μου, μιλήσαμε και εκεί κάπως ξεκαθάρισε το πράγμα. Μου είπαν να πάω επίσκεψη να δω πώς είναι καθώς το ίδιο το κολέγιο καλύπτει τα πάντα από το ταξίδι αυτό, είναι στο προτόκολο τους. Έτσι λοιπόν πήγα για επίσκεψη στο Kansas, είδα τις εγκαταστάσεις, τους ανθρώπους, το πρόγραμμα και γενικά την καθημερινότητα. Και εκεί αποφάσισα ότι αυτό θέλω να κάνω».
Και ποιες ήταν οι διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσεις προκειμένου να επισημοποιηθεί;
«Υπάρχουν γραφεία που βοηθάνε σε όλη αυτή τη διαδικασία. Στέλνεις βίντεο, highlights, υπάρχει επικοινωνία με τα κολέγια. Παράλληλα υπάρχει και το ακαδημαϊκό κομμάτι, πρέπει να πιάσεις συγκεκριμένα σκορ σε δύο τεστ για να είσαι επιλέξιμη και στο σχολείο».
Σπουδές στην Αμερική: γιατί Ψυχολογία;
«Ξεκίνησα την Ψυχολογία σχεδόν κατά τύχη. Εγώ αρχικά ήθελα να σπουδάσω κάτι άλλο, σκεφτόμουν ακόμα και ΤΕΦΑΑ στην Ελλάδα. Στην Αμερική όμως έχεις την επιλογή τα δύο πρώτα χρόνια να παίρνεις διάφορα γενικά μαθήματα για να δεις τι σου αρέσει αν δονείσαι σίγουρος για το τι θέλεις να σπουδάσεις. Πήρα ένα μάθημα ψυχολογίας χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και μου άρεσε πάρα πολύ. Πήρα και δεύτερο, και τρίτο. Και κάπως έτσι είπα “εντάξει, αυτό είναι”. Από τον τρίτο και τέταρτο χρόνο πρέπει να επιλέξεις συγκεκριμένα το πτυχίο σου, οπότε ακολούθησα την ψυχολογία».
Πώς συνδυάζονται οι σπουδές εκεί με τον πρωταθλητισμό;
«Είναι δύσκολο, αλλά στην Αμερική υπάρχει τρομερή οργάνωση. Υπάρχουν tutors, καθηγητές δηλαδή, σαν ιδιαίτερα, που στα προσφέρει το ίδιο το κολέγιο δωρεάν. Στην αρχή με βοηθούσαν ακόμα και στο πώς να γράφω εργασίες, γιατί εμείς στο ελληνικό σχολείο δεν είχαμε συνηθίσει να δουλεύουμε με υπολογιστές.
Σε βοηθάνε μέχρι και στο πώς να μπεις στην πλατφόρμα του πανεπιστημίου. Υπάρχει δομή, υπάρχει υποστήριξη, ώστε ένας αθλητής να μπορεί μέσα σε τέσσερα χρόνια να πάρει πτυχίο και να αγωνίζεται στο top επίπεδο της πρώτης κατηγορίας. Φυσικά χρειάζεται και πολύ καλό time management. Πρωί σχολή, μετά tutoring, προπόνηση ομαδική, ατομική, διάβασμα, ξεκούραση. Αν το οργανώσεις σωστά, είναι εφικτό».
Και μπασκετικά; Πώς πήγε η Αμερική;
«Μπασκετικά πήγε πάρα πολύ καλά, ειδικά τα δύο πρώτα χρόνια. Ήρθαν και διακρίσεις. Είχα βγει στην καλύτερη πρωτοετή ομάδα της περιφέρειας, είχα πάρει δύο φορές Rookie of the Week και ήμουν στο All Big 12 Freshman Team, δηλαδή στην καλύτερη πεντάδα πρωτοετών. Στο NCAA υπάρχουν εβδομαδιαίες διακρίσεις, καλύτερες πεντάδες, παίκτρια της εβδομάδας, και στο τέλος της χρονιάς βγαίνουν οι συνολικές καλύτερες πεντάδες ανά όμιλο. Τη δεύτερη χρονιά πήγαμε και στο March Madness. Φτάσαμε μέχρι τους 32, χάσαμε πριν τους 16. Παίξαμε στην Καλιφόρνια και ήταν απίστευτη εμπειρία. Ξυπνάς, φεύγεις από το ξενοδοχείο, είναι απ’ έξω η μπάντα του σχολείου και σε περιμένει. Πας στο γήπεδο και είναι γεμάτο. Τα πάντα είναι διαφορετικά. Ακόμα και τα ρούχα που σου δίνουν, εμφανίσεις, φόρμες, είναι σαν Χριστούγεννα κάθε φορά».
Μίλησες για σωστή οργάνωση, περιέγραψε μας τι έζησες.
«Η οργάνωση είναι σε άλλο επίπεδο. Υπάρχει απόλυτη συνεργασία σχολείου και ομάδας. Αν δεν περάσεις μάθημα, δεν επιτρέπεται να να παίξεις σύμφωνα με τους κανόνες του NCAA, ουσιαστικά δεν δικαιούσαι. Υπάρχουν study halls, tutors που ταξιδεύουν μαζί μας στα εκτός παιχνίδια και online μαθήματα όταν λείπουμε για να μην έχουμε κενά με τη σχολή. Σου προσφέρουν εγκαταστάσεις που έχεις πρόσβαση όλη μέρα. Εμείς μπαίναμε με δακτυλικό αποτύπωμα στο γήπεδο, ό,τι ώρα θέλαμε, ακόμα και 3 τα ξημερώματα. Υπάρχουν μηχανήματα για σουτ, managers που σου παίρνουν rebound, άνθρωποι να σε βοηθήσουν στην ατομική προπόνηση. Όλο αυτό είναι φτιαγμένο έτσι ώστε ο αθλητής να είναι στο top επίπεδο, και ακαδημαϊκά και μπασκετικά».
Πιστεύεις ότι όλη αυτή η πορεία στην Αμερική, η οργάνωση και η βοήθεια που είχες, σε εξέλιξαν; Και μπασκετικά αλλά και σαν άνθρωπο;
«Πιστεύω ότι με εξέλιξε πολύ, κυρίως γιατί από τα 18 μου ήμουν μόνη μου. Έπρεπε να ωριμάσω γρήγορα και να είμαι πολύ πιο πειθαρχημένη σε αυτά που έκανα. Δεν υπήρχε πια το “θα πάω σπίτι, θα το κάνω μετά” ή “θα πω στη μαμά να το δούμε αύριο”. Υπήρχε πρόγραμμα. Ήξερα ότι για να βγει σωστά και η προπόνηση και το διάβασμα, και να τα κάνω και τα δύο σε υψηλό επίπεδο, έπρεπε να κάνω πολύ καλή διαχείριση χρόνου. Αυτό ήταν κάτι που στην Αμερική το έμαθα πρώτη φορά, γιατί γενικά με τον χρόνο δεν έχω και την καλύτερη σχέση, οπως και πολλοί άνθρωποι».
Καθώς πλησίαζε η αποφοίτηση, σκεφτόσουν να μείνεις στην Αμερική; Να ασχοληθείς με την ψυχολογία; Ή είχες στο μυαλό σου την επιστροφή στην Ευρώπη;
«Τον τρίτο χρόνο εμφανίστηκε ένα πρόβλημα στο πόδι, ένας τραυματισμός που δεν περίμενα, καθώς όλα πήγαιναν καλά και απολάμβανα την εμπειρία μου. Μέχρι τότε, το μπάσκετ ήταν όλη μου η ζωή. Ο τραυματισμός όμως με έκανε να συνειδητοποιήσω κάτι σημαντικό, ότι δεν είναι μόνο το μπάσκετ, υπάρχουν κι άλλα κομμάτια της ζωής που χρειάζονται προσοχή, όπως το πτυχίο σου. Το μπάσκετ μπορεί να υπάρχει σήμερα, αλλά ένας τραυματισμός μπορεί να αλλάξει τα πάντα από τη μία μέρα στην άλλη».
Πως ήταν ο τελευταίος σου χρόνος στην Αμερική;
«Μετά τον τέταρτο χρόνο υποβλήθηκα σε χειρουργείο, καθώς δεν έβρισκαν ακριβώς το πρόβλημα, και τελικά χρειάστηκε να αφαιρέσουν ένα μικρό κομμάτι από το πέλμα μου. Εκεί κατάλαβα ξεκάθαρα ότι πρέπει να έχεις κι ένα «back-up plan»: να σπουδάσεις, να είσαι σοβαρή στις σπουδές σου και να το κυνηγήσεις με συνέπεια. Το μπάσκετ συνεχίζει να είναι στόχος, αλλά η ζωή απαιτεί και άλλες βάσεις. Από εκεί και πέρα, δεν σκεφτόμουν πολύ να μείνω στην Αμερική. Ήθελα να παίξω μπάσκετ για κάποια χρόνια και, στο μυαλό μου, η Ευρώπη ήταν ο προορισμός. Δεν θα γύριζα αμέσως στην Ελλάδα, αλλά ήξερα ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψω».
Τι άλλαξε στο τέλος της Αμερικής και σε οδήγησε τελικά πίσω στην Ελλάδα;
«Στο τέταρτο έτος έχασα τον μπαμπά μου και όλο αυτό άλλαξε τα πάντα για μένα. Μέχρι τότε είχα στο μυαλό μου ότι θα κλείσω στην Ευρώπη, είχα ήδη κλείσει βασικά. Είχα συμφωνήσει με ομάδα στην Ισπανία. Μετά όμως προέκυψε και το χειρουργείο. Παράλληλα ήμουν πολύ στεναχωρημένη, δεν είχα πια τον μπαμπά μου και πραγματικά με είχε πάρει από κάτω. Εκείνη την περίοδο ήρθε και ο Παναθηναϊκός, έμαθα από την Ελλάδα ότι υπάρχει ενδιαφέρον και μου έκαναν μια πολύ καλή πρόταση. Και είπα μέσα μου ότι ίσως να γυρίσω. Ήθελα να γυρίσω και για το πόδι μου, να το δω καλύτερα, αλλά κυρίως για να είμαι κοντά στους δικούς μου. Σκεφτόμουν ότι θα γυρίσω για έναν χρόνο και τελικά έχουν περάσει δύο. Αλλά αυτά στη ζωή αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη».
Πως το συνειδητοποίησες αυτό;
«Από μικρή είχα τα πράγματα στο μυαλό μου σε κουτάκια, θα πάω πανεπιστήμιο τέσσερα χρόνια, θα πάρω πτυχίο, μετά θα παίξω μπάσκετ. Ακόμα και πιο μικρή, όταν είχα ξεκινήσει το μπάσκετ, έλεγα ότι δεν θα παίξω επαγγελματικά. Έλεγα ότι θα σπουδάσω, θα γίνω γυμνάστρια, θα δουλέψω ένα-δύο χρόνια σε ομάδα γυναικών και μετά θα γυμνάζω άλλους. Τελικά άλλαξε κι αυτό. Μετά έγινε “μόνο μπάσκετ” στο πανεπιστήμιο. Μετά κατάλαβα ότι δεν είναι μόνο μπάσκετ, μετά έλεγα ότι θα παίξω μόνο Ευρώπη και τελικά ήρθε αλλιώς. Όπως λένε, όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει και ισχύει πραγματικά. Γι’ αυτό πλέον είμαι πιο ήρεμη με τα πράγματα. Δουλεύω και αφήνω ό,τι είναι να έρθει να έρθει. Δεν θέλω να είμαι τόσο απόλυτη».
Η τέταρτη χρονιά ήταν γεμάτη ανατροπές: τραυματισμός, απώλεια, αποφοίτηση, αποφάσεις. Πώς διαχειρίστηκες αυτή την περίοδο;
«Για μένα αυτή ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου μέχρι στιγμής. Δεν το περίμενα ποτέ. Θυμάμαι ότι μιλούσα με τη Σούζαν, που ήταν tutor μου στο Kansas, κάναμε και ιδιαίτερα. Της έλεγα ότι ο μεγαλύτερός μου φόβος ήταν να χάσω κάποιον δικό μου και να είμαι μακριά, να μην μπορώ να γυρίσω. Και τελικά, δύο-τρία χρόνια μετά, αυτό ακριβώς συνέβη. Ήμασταν σε Thanksgiving τουρνουά, όπως γίνεται κάθε χρόνο, είχαμε πάει στη Φλόριντα, στη Daytona. Με παίρνει η μαμά μου τηλέφωνο και μου λέει ότι πρέπει να γυρίσω. Εκείνη τη στιγμή δεν το περίμενα καθόλου. Ήταν σοκ. Ήταν ξαφνικό. Ο μπαμπάς μου είχε κάποιο θέμα υγείας, αλλά λίγους μήνες πριν είχε έρθει μαζί μου, τον Σεπτέμβριο, για να με βοηθήσει να μετακομίσω. Και ξαφνικά, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, έφυγε. Για μένα ο μπαμπάς μου ήταν τα πάντα. Όλοι ξέρουν πόσο δεμένοι ήμασταν. Ήταν ο μέντοράς μου, όχι μόνο στο μπάσκετ αλλά γενικά στη ζωή. Τον εμπιστευόμουν απόλυτα».
«Η τέταρτη χρονιά στο κολλέγιο ήταν πολύ δύσκολη για μένα. Είχα αφήσει όλα τα απαιτητικά μαθήματα για αυτή τη χρονιά και ξαφνικά έπρεπε να τα περάσω όλα, στατιστική, υπολογιστές και άλλα υποχρεωτικά μαθήματα. Ήταν μαθήματα που δεν ήταν καθόλου εύκολα και η πίεση ήταν μεγάλη. Υπήρχαν στιγμές που έκλαιγα, ένιωθα ότι δεν θα τα καταφέρω και ήθελα να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Η ψυχολογική πίεση ήταν πολύ μεγάλη, αλλά το πανεπιστήμιο προσέφερε δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη, την οποία χρησιμοποίησα.
Η στήριξη φίλων και καθηγητών με βοήθησε να συνεχίσω. Μια φίλη μου με ενθάρρυνε καθημερινά για μήνες, λέγοντάς μου ότι μπορώ να τα καταφέρω. Αυτή η πίστη των άλλων με κράτησε σε κίνηση όταν εγώ ένιωθα να χάνω δύναμη».
Και τελικά;
«Τελικά, κατάφερα να περάσω όλα τα μαθήματα και να ολοκληρώσω το πτυχίο μου. Η στιγμή που παρέδωσα την τελευταία μεγάλη εργασία ήταν ανακουφιστική, από το άγχος και τα κλάματα της προηγούμενης περιόδου είχα φτάσει στο τέλος ενός δύσκολου στόχου. Αυτή η εμπειρία μου έμαθε ότι η δύναμη ενός ανθρώπου φαίνεται όταν δεν έχει άλλη επιλογή παρά να συνεχίσει. Η υπομονή, η επιμονή και η στήριξη από τους γύρω σου κάνουν τη διαφορά».
Πως ήταν η επιστροφή σου στην Ελλάδα;
«Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, έπρεπε να πάρω μια μεγάλη απόφαση: να πω «όχι» σε μια πρόταση για το εξωτερικό και να γυρίσω στον Παναθηναϊκό, στην οικογένειά μου. Ήταν δύσκολο, αλλά ένιωθα ότι ήταν η σωστή επιλογή για μένα. Πιστεύω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο και ότι κάθε απόφαση μας διαμορφώνει».
Πώς σου φάνηκε η διαφορά ανάμεσα στο μπάσκετ στην Αμερική και στην Ελλάδα;
«Η πρώτη χρονιά μετά το χειρουργείο μου ήταν δύσκολη. Η αποκατάσταση πήγε καλά, αλλά ήθελα να μπω στο γήπεδο νωρίτερα και το σώμα μου αντέδρασε. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα αδύναμη, αλλά η πίστη του πατέρα μου και η αφοσίωση στη δουλειά μου με κράτησαν σε κίνηση. Κατάλαβα ότι η δύναμη προέρχεται από την επιμονή και τη νοοτροπία να πιστεύεις στον εαυτό σου. Η εμπειρία μου στην Αμερική μου έδειξε πόσο διαφορετικά οργανώνεται το μπάσκετ γυναικών εκεί. Υπάρχει πλήρης πρόσβαση σε γήπεδα, σύγχρονες εγκαταστάσεις, εξοπλισμός και υποστήριξη για την αποκατάσταση των αθλητών. Στην Ελλάδα, αυτά τα πράγματα λείπουν. Οι αθλητές πρέπει να ψάχνουν χρόνο για ατομική δουλειά, ενώ η υποστήριξη σε θέματα ασφάλειας και προπόνησης δεν είναι η ίδια. Παρόλα αυτά, το ταλέντο υπάρχει και εδώ, αλλά εξαρτάται από την κάθε παίκτρια το να δουλέψει και να εξελιχθεί».
Ποιους στόχους έχεις τώρα με τον Παναθηναϊκό;
«Με τον Παναθηναϊκό τώρα, οι στόχοι μου είναι καθημερινοί και μακροπρόθεσμοι, να γίνομαι καλύτερη κάθε μέρα, να δίνω το 100% στο γήπεδο και να συμβάλλω στην ιστορία της ομάδας, ειδικά στο Eurocup. Θέλω το μπάσκετ γυναικών στην Ελλάδα να εξελίσσεται, να έχει περισσότερα παιχνίδια και καλύτερες συνθήκες, και για μένα προσωπικά, απλά να χαίρομαι το άθλημα που αγαπώ».
Τι σου έχει μάθει όλη αυτή η πορεία;
«Ότι πρέπει να πιστεύεις πολύ στον εαυτό σου, να έχεις υπομονή και επιμονή και να εκτιμάς τη στήριξη γύρω σου. Ό,τι και να συμβεί, μπορείς να τα καταφέρεις αν δουλέψεις για αυτό. Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές, αλλά η δύναμη σου φαίνεται όταν η συνέχεια είναι η μόνη επιλογή που έχεις».
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]