Oksana_Masters
28/04/2022

Η Οξάνα Μάστερς έζησε την κόλαση κι έγινε άγγελος

Μαριλένα Καλόπλαστου

Η 32χρονη Παραολυμπιονίκης έχει 17 συνολικά μετάλλια, όμως η μεγαλύτερη επιτυχία είναι ότι επέζησε απ' την κόλαση παραμένοντας ένα όμορφο τριαντάφυλλο.

Η Οξάνα Μάστερς πήγε να πάρει αγκαλιά την ομορφιά, μα τη βρήκε πικρή και την έφτυσε. Πάντοτε την έλκυαν περισσότερο τα άσχημα. Για παράδειγμα το αγαπημένο της φυτό είναι οι πικραλίδες, που οι περισσότεροι προσπαθούν να απαλλαγούν. Και τα τριαντάφυλλα που πεθαίνουν. Κάτι που μάλλον δεν μπορεί να κατανοήσει ο κοινός νους. Προσπαθώντας να το αιτιολογήσει, είπε σε συνέντευξή της, ότι τα σημάδια των πραγμάτων είναι εκείνα που την συγκινούν. Ο τρόπος που κουβαλούν τις ιστορίες τους μαζί τους. «Το να έλκεσαι από τις ατέλειες του κόσμου, νομίζω, σημαίνει να καταλάβεις τί έχει περάσει. Αυτή είναι η ομορφιά για μένα», λέει σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση στη The Player's Tribune.

Η 32χρονη Παραολυμπιονίκης γεννήθηκε στην Ουκρανία το 1989, τρία περίπου χρόνια μετά την εφιαλτική νύχτα του Απρίλη του 1986 και την πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ. Γεννήθηκε με γενετικές ανωμαλίες που προκλήθηκαν από δηλητηρίαση από ακτινοβολία. Είχε έξι δάχτυλα σε κάθε της πόδι, κολλημένα δάχτυλα σε κάθε χέρι, το αριστερό της πόδι ήταν έξι ίντσες πιο κοντό από το δεξί και δεν είχε αντίχειρες. Μετά από μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων χρειάστηκε να ακρωτηριάσουν τα πόδια της, πάνω από το γόνατο. Όλα αυτά τη γέμισαν ουλές. Χαρακτηριστικά, μοναδικά σημάδια.

Μετά τη γέννησή της, την έβαλαν για υιοθεσία. Πέρασε περισσότερα από 7 χρόνια στο σύστημα ορφανοτροφείων, βιώνοντας μια δεύτερη κόλαση. Από τη ζωή της εκεί, την καλύπτουν άλλες ουλές. Διαφορετικού είδους ουλές. Μεγαλώνοντας της άρεσε να σκέφτεται πως όλα αυτά τα σημάδια στο κορμί της είναι ιδιότυπα τατουάζ. Πως το σώμα της είναι καλυμμένο με ιστορίες. Με μια μικρή διαφορά. Ποτέ της δεν τις διάλεξε εκείνες τις ιστορίες. Επιπλέον, οι ουλές που δεν επιλέγουμε, είναι ιστορίες από τις οποίες επιβιώσαμε. «Δεν έχεις μια ουλή, επιβιώνεις από μια ουλή. Θέλω να κατέχω την ιστορία μου», λέει. Αυτό ήταν κάτι που συνειδητοποίησε όσο μεγάλωνε. Αυτή η επιθυμία να έχει τον έλεγχο του κορμιού της. Να ανακτήσει το σώμα της, τη ζωή της κατά προέκταση. Να είναι η ίδια αυτό που θέλει να είναι. Να μην είναι οι ιστορίες, οι ουλές που δεν διάλεξε.

Oksana_kid

Στο ταξίδι της στην ενηλικίωση, αυτή η επιθυμία του αυτοπροσδιορισμού της εκφράστηκε με πολλούς τρόπους. Εκδηλώθηκε για παράδειγμα με μια αγάπη για τα τατουάζ. Στα σχέδια που «ζωγράφισε» μόνη της στο σώμα της, μπορούσε να διακρίνει καθαρά τη διαφορά. Ήταν όλα δικές της επιλογές και κάθε μια αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι του εαυτού της. «Όταν κάνω ένα νέο τατουάζ είναι σαν να λέω: θέλω η ιστορία μου να ειπωθεί με αυτό το χρώμα, κι αυτό το μέγεθος, σε αυτή την τοποθεσία που μοιάζει με αυτό και μου θυμίζει αυτό και αυτό».

Για εκείνη τα επίκτητα σημάδια, κι οι πληγές που απέκτησε στην πορεία, τα πρώτα χρόνια της ζωής της, αντικατοπτρίζουν στιγμές αδυναμίας. Οι νέες «ουλές» είναι ο τρόπος να εκφράσει την δική της ιστορία, αυτή που επιθυμεί η ίδια. Επιπλέον, η επιθυμία αυτοπροσδιορισμού και καλύτερης επαφής με τον εαυτό της, εκδηλώθηκε και μέσω του αθλητισμού. Δύο χρυσά μετάλλια σε Παραολυμπιακούς Αγώνες και ακόμα εννέα σε παγκόσμια πρωταθλήματα είναι επιτυχίες για τις οποίες θα είναι πάντοτε ευγνώμων. Σε εκείνη. Στο σώμα που κουβαλάει την ψυχή, τις ιστορίες, τις σκέψεις της. Ωστόσο, ποτέ της δεν στόχευσε στην επιτυχία. Αλλά -πάλι- στην καλύτερη αυτο-εικόνα.

Ο αθλητισμός έγινε ένας ακόμα τρόπος να καταλάβει το σώμα της και τη δύναμή του. Oksana

Ένας ακόμα τρόπος εκδήλωσης της επιθυμίας της είναι η αφήγηση. Στο storytelling είδε μία ακόμα πρόκληση. Ήξερε τι της είχε συμβεί. Αλλά πλέον ήθελε να βρει έναν τρόπο να πει τι της συνέβη. Κι αν έβρισκε τον τρόπο, να σκεφτεί αν το θέλει. Η πρώτη της προσπάθεια ήταν ένα βίντεο που δημοσίευσε πέρυσι τον Μάρτιο. Εκείνο το βίντεο ήταν μια πτυχή της. Κομμάτια από τις ιστορίες της. Συναισθήματα που τις συνοδεύουν. Πόνος, επούλωση κι ύστερα ξανά πόνος. Και σε αυτά προσθέστε και τον «κόσμο»! Τα αδηφάγα βλέμματα και οι ερωτήσεις τους, οι χορηγοί, οι φίλοι της. Μπορούσε να σκεφτεί δεκάδες λόγους ως απάντηση στο «γιατί δεν πρέπει να μιλήσει». Όμως όσους κι αν σκέφτηκε, επέστρεφε πάλι στον έναν και μόνο λόγο για τον οποίο ήξερε γιατί «έπρεπε να μιλήσει»: οι άλλες γυναίκες!

«Σκέφτηκα συνέχεια τις άλλες γυναίκες εκεί έξω, τα άλλα παιδιά, και όλα όσα έχουν περάσει — και πόσο σημαντική μπορεί να είναι η ιστορία μου γι' αυτές. Συνέχισα να σκέφτομαι πόσο σημαντικό μπορεί να ήταν για εκείνες να με δουν, όχι απλώς αδιάσπαστη, αλλά ζωντανή και καλά. Όχι ως αντικείμενο οίκτου, αλλά ως παράδειγμα δύναμης. Ως γυναίκα που έχει αποκτήσει δύναμη στην άλλη πλευρά του τραύματός της, και που αξίζει να γίνει γνωστή, όχι ως το άθροισμα των εμπειριών της, αλλά ως το άθροισμα των πράξεών της».

Ένα χρόνο μετά τη δημοσιεύσει εκείνου του βίντεο, ένιωσε δικαιωμένη. Είχε κάνει το σωστό. Κατάλαβε όμως ακόμα κάτι. «Δεν τελειώνουμε πραγματικά ποτέ από το παρελθόν μας κι αυτό είναι εντάξει. Η επιβίωση δεν είναι κάτι που κερδίζει και μετά ως δια μαγείας τελείωσε», δηλώνει.

Η Οξάνα μπορεί να θυμηθεί ακόμα τα ορφανοτροφεία. Τη μυρωδιά τους, την αίσθηση, την όψη τους. Οι μνήμες της τοποθετούνται κατά κύριο λόγο τη νύχτα. Εκείνα τα εφιαλτικά βράδια της άφησαν τα πιο βαθιά τραύματα και φόβο. Για τον ύπνο τον οποίο συνδύασε με την κακοποίηση. Για τα μαχαίρια, τα αναμμένα τσιγάρα, τις μεταλλικές αλυσίδες. Όταν τελικά πήρε αγάπη και φροντίδα. Όταν ήταν σε μια όμορφη οικογένεια με πολλή αγάπη δεν μπορούσε να προσαρμοστεί. Δεν γνώριζε τι είναι σύνηθες και τι όχι. Στην αρχή κοιμότανε στο πάτωμα, γιατί έβρισκε το κρεβάτι πολύ άνετο. Σαν να επαναπεξεργαζόταν το τραύμα πριν μάθει να το αφήνει πίσω της.

Στο σκοτάδι της ζωής της, φάρος υπήρξε η μαμά της. Που πάλεψε δύο χρόνια για να τη βγάλει από την Ουκρανία, να την πάρει μαζί της στην Αμερική. Κι ύστερα την υιοθέτησε μόνη της ως μονογονέας. Η μητέρα της που την πίεσε να ξεκινήσει κωπηλασία και της έμαθε πως να θυμάται και πως να ξεχνά. Που της άνοιξε τόσες πολλές πόρτες ώστε να μπορεί να συνεχίσει να περπατά και να ερωτεύεται τον κόσμο γύρω της.

Η Οξάνα πλέον στοχεύει στην εξέλιξή της ως αθλήτρια, κι ονειρεύεται. Να ανέβει κορυφές, να συνεχίσει να λέει την ιστορία της. Ονειρεύεται να συναντήσει την βιολογική της οικογένεια. Για πολλά χρόνια είχε ζήσει την στιγμή της συνάντησης στο μυαλό της. Θυμάται να κάνει φανταστικούς διαλόγους μαζί τους, στους οποίους ρωτούσε: γιατί. Όμως πλέον θέλει να μάθει τη δική τους πλευρά της ιστορίας. Ξέρει ότι δεν είχα οικονομική επιφάνεια, ότι προσπαθούσαν κι εκείνοι να επιβιώσουν. Επίσης ξέρει, ότι τελικά, ήταν τυχερή. «γιατί ότι μου συνέβη είναι ό,τι με οδήγησε στη ζωή που ζω τώρα». Ακόμα ονειρεύεται να φροντίσει τη μητέρα της να προσπαθήσει να της ξεπληρώσει κάποια από όλα όσα έκανε για εκείνη. Ονειρεύεται επίσης να έχει μια μέρα τη δική της οικογένεια. Να μάθει στα παιδιά της να είναι δυνατά και ανεξάρτητα και να παλεύουν για τη φωνή τους. Ονειρεύεται να γίνει για αυτά, η μαμά που δεν ήταν η μαμά της για εκείνη.

Ακολούθησε το GWomen στο instagram

Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]