MadisonDeRozario
23/04/2022
ΣΤΙΒΟΣ

Μάντισον ντε Ροζάριο: Τρέχοντας για την ανεξαρτησία

Μαριλένα Καλόπλαστου

Η Αυστραλή Παραολυμπιονίκης έμαθε από μικρή να αντιμετωπίζει την αναπηρία ως ουδέτερο γεγονός και να «χαράζει» τη ζωή της εκεί που νιώθει ανεξάρτητη.

Με ένα χιλιόμετρο να απομένει για το τέλος της συμμετοχής της στους Παραολυμπιακούς, μόνη στην πρώτη θέση του μαραθωνίου με αναπηρικό αμαξίδιο T54, μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της Μάντισον ντε Ροζάριο. «Ήμουν σαν, αυτό είναι ένα πολύ γ@μημένα μακρινό λάκτισμα – ίσως να έχω πάρει μια απαίσια απόφαση».

Η Αυστραλή Παραολυμπιονίκης είχε ήδη διανύσει σχεδόν 50 χιλιόμετρα στο Τόκιο στα 800μ, 1.500μ, 5.000μ και το μεγαλύτερο μέρος του μαραθωνίου. Την τελευταία ημέρα των Αγώνων, ένα τελευταίο χιλιόμετρο ήταν το μόνο που στεκόταν εμπόδιο για να γίνει η δεύτερη Αυστραλή γυναίκα, μετά την Γιαν Ραντλς το πολύ μακρινό 1984, που κερδίζει έναν Παραολυμπιακό Μαραθώνιο!

Η 27χρονη είχε μπει με πλάνο στον αγώνα. Ο προπονητής της, ο θρύλος των αγώνων με αναπηρικό αμαξίδιο, Louise Sauvage, είχε παρακολουθήσει προσεκτικά την πορεία της τις προηγούμενες ημέρες. Ένα από τα πράγματα που της είχε πει ήταν ότι υπάρχει ένας λόφος περίπου τέσσερα χιλιόμετρα από την εκκίνηση. Ένας λόφος στον οποίο θα κερδηθεί η κούρσα!

Ο προβληματισμός της έμπειρης πρωταθλήτριας ήταν πως: ενώ μπορεί να ανταγωνιστεί τους καλύτερους, η κάθοδός της είναι ένα αδύναμο σημείο στην τεχνική της και με την πίστα του Εθνικού Σταδίου του Τόκιο βυθισμένη στο έδαφος, την τελική ανάβαση ακολουθούσαν όχι μόνο μία, αλλά δύο καταβάσεις στο επίπεδο του εδάφους.

Ήταν σε εκείνο ακριβώς το σημείο που η Ροζάριο άρχισε να αμφισβητεί την στρατηγική της. Αλλά ήταν πλέον πολύ αργά για plan b. Είχε προβάδισμα κι έπρεπε να το υπερασπιστεί την στιγμή που η Manuela Schär έκλεινε γρήγορα την απόσταση. Τα πιο δύσκολα και πιο ατελείωτα 500 μέτρα της καριέρας της.

Βλέποντας ξανά τα πλάνα εκείνου του γύρου χάνεται στις σκέψεις της. Μπερδεύει τα λόγια της. Πράγμα που δεν συνηθίζει. «Είναι λίγο περίεργο να το βλέπεις», παραδέχεται. Η Ελβετή αθλήτρια έκλεισε τη διαφορά αστραπιαία, σχεδόν ακούμπησε το αναπηρικό της αμαξίδιο. Αλλά μια έκρηξη, λίγη ψυχή που της είχε απομείνει ακόμα, την έδωσε στα τελευταία 50 μέτρα του συνολικά 42 χιλιομέτρων αγώνα και ήταν εκείνη που πήρε το χρυσό μετάλλιο!

«Δεν ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν αρκετό», λέει. «Αλλά μερικές φορές απλώς παραδίδεις τα ηνία στο σώμα σου. "ξέρεις πώς να το κάνεις αυτό - απλά κάνε το". Και ευτυχώς, το σώμα μου μπόρεσε να με βοηθήσει να περάσω πρώτη αυτή τη γραμμή».

Λίγες μόνο ημέρες μετά, για την ακρίβεια δύο εβδομάδες αργότερα, η απίστευτη αυτή νίκη της, άρχισε να χάνεται... Είχε πάρει τον δρόμο της επιστροφής από το Τόκιο πίσω στο Σίδνεϊ. Και όπως λέει, το τέλος μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης, ειδικά αν έχει συνδυαστεί με επιτυχίες, σε προσγειώνει απότομα στην πραγματικότητα. Με τα συναισθήματά σου ιδιότυποι επιβάτες του πιο περίεργου roller - coster.

Το «αύριο» της 28ηςχρονης Παραολυμπιονίκη περιλαμβάνει ένα ιδιαίτερα πολυάσχολο έτος. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, Αγώνες Κοινοπολιτείας, κι ύστερα οι Παραολυμπιακοί του 2024 και μετά... «σχεδιάζω να παρατείνω την καριέρα μου μέχρι το 2032 μέχρι τους εντός έδρας Ολυμπιακούς, έτσι το αυστραλιανό κοινό θα με βλέπει για λίγο, δεν πάω πουθενά», εκμυστηρεύεται.

Μεγαλώνοντας σε ένα υγιές περιβάλλον

Η ντε Ροζάριο γεννήθηκε στο Περθ στις 24 Νοεμβρίου του 1993. Όταν ήταν τεσσάρων ετών, μετά από μία γρίπη, ανέπτυξε μια σπάνια αυτοάνοση ασθένεια. Εγκάρσια μυελίτιδα, είναι ο επιστημονικός όρος. Το νέο δεδομένο στη ζωή της; ότι δεν μπορούσε να περπατήσει.

Δεν θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο. Ήταν ένα μικρό παιδί. Με τους γονείς της αποφασισμένους να μην αφήσουν την αναπηρία να επηρεάσει την κόρη τους δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα στο σπίτι, ότι αυτό που της συνέβη ήταν ένα ουδέτερο γεγονός στη ζωής της. Ποτέ δεν το αντιμετώπισαν αρνητικά.

«Δεν μπορούμε να δούμε την αναπηρία ως θετική ή αρνητική. Δεν είναι τίποτα από αυτά. Δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, απλώς είναι», λέει πλέον και η ίδια.

Σε μια «τρελή» οικογένεια η ντε Ροζάριο ήταν τακτική επισκέπτης στο γήπεδο ποδοσφαίρου με τις αδερφές της. Συνήθως έπαιζε ως τερματοφύλακας. Όταν έφτασε τα 12 δοκίμασε και το μπάσκετ με αμαξίδιο αλλά της έλειπε ο συντονισμός. Για την ακρίβεια ο προπονητής της την τράβηξε στην άκρη και της είπε: «είσαι απαίσια σε αυτό θες να δοκιμάσεις κάτι άλλο;». Έτσι η Μάντισον, στον προθάλαμο της εφηβείας της, γνώρισε ένα προπονητή για αγώνες ταχύτητας μα αμαξίδιο. Το λάτρεψε αμέσως. Το ερωτεύτηκε απόλυτα, κυρίως λόγω της ανεξαρτησίας που της προσέφερε.

Έχοντας δοκιμάσει κατά σειρά ποδόσφαιρο, μπάσκετ και τένις, το να τρέχει στο αμαξίδιό της, για την ντε Ροζάριο ήταν ανάσα. Ένιωθε πως δεν χρειάζεται τα πόδια της, αφού μπορεί να «πετά». Εκείνο το αίσθημα της ανεξαρτησίας ήταν από μόνο του κέρδος για εκείνη!

Οι «μάχες» της στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη

Μόλις δύο χρόνια αργότερα, προστέθηκε τελευταία στιγμή στην ομάδα της Αυστραλίας για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2008 μετά την αποχώρηση μια αθλήτρια της σκυταλοδρομίας κατηγορίας 4x100m T53-4 λόγω εγκυμοσύνης. Ήταν η νεότερη Αυστραλή αθλήτρια που συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς στο Πεκίνο.

Η τετράδα κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο!

Ωστόσο, η δεύτερη και η τρίτη συμμετοχή της σε Παραολυμπιακούς Αγώνες ήταν πολύ πιο απαιτητικές! Στο Λονδίνο, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση στο βάθρο. Τερμάτισε τέταρτη στο άθλημα που προτιμούσε. Τα 800μ. Παράλληλα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012, συνέπεσαν με μια περίοδο ενδοσκόπησης για την Αυστραλή αθλήτρια που προσπαθούσε να πάρει αποφάσεις για το μέλλον της.

Στο Ρίο, το 2016, βίωσε περισσότερη απογοήτευση. Μπήκε στον αγώνα των 800μ. ως παγκόσμια πρωταθλήτρια, αλλά τερμάτισε δεύτερη. Το ασημένιο μετάλλιο στην σκυταλοδρομία στα 4χ100μ., άθλημα που ποτέ δεν την συγκίνησε το ίδιο, ήταν μια μικρή παρηγοριά για εκείνη. Τα παραπάνω, σήμαιναν ωστόσο ένα μόνο πράγμα.

Η ντε Ροζάριο θα έπαιρνε μέρος και σε τέταρτους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Μετά από πέντε χρόνια αναμονής η φωτιά στην καρδιά της ή θα την έκαιγε ή θα την φώτιζε. Ήταν ξανά η παγκόσμια πρωταθλήτρια του 2017, κι η κάτοχος του ασημένιου μεταλλίου του 2019 στον αγώνα των 5.000 μέτρων. Αλλά τερμάτισε στην πέμπτη θέση στο πρώτο της αγώνισμα στο Τόκιο. Είχε λιγότερο από 36 ώρες για να ανακάμψει και να λάβει θέση για τα 800μ.

Και αυτό ήταν...

Το τέλος της κούρσας τη βρήκε όχι μόνο πρώτη, αλλά με το παραολυμπιακό ρεκόρ να φέρει το όνομά της. Σε μια άψογη εμφάνιση. «Νομίζω ότι υπήρχε ένα μέρος του εαυτού μου που γνώριζε τα τελευταία πέντε χρόνια ότι είμαι ικανή να το κάνω αυτό, να κερδίσω ένα χρυσό παραολυμπιακό μετάλλιο».

Τελικά, στο Τόκιο, 13 χρόνια μετά το ντεμπούτο της στο Πεκίνο και έχοντας κερδίσει τρεις παγκόσμιους τίτλους στο ενδιάμεσο, η ντε Ροζάριο ήταν «χρυσή» Παραολυμπιονίκης! «Κανονικά, όταν περνάς πρώτος τη γραμμή του τερματισμού, περιμένεις ότι θα νιώσεις χαρά και περηφάνια. Αντίθετα αυτό που νιώθεις είναι απλώς ανακούφιση», τονίζει. Ακολούθησε ένα χάλκινο μετάλλιο στα 1.500, πριν προσθέσει ακόμα ένα χρυσό στη συλλογή της, μια εβδομάδα αργότερα στον μαραθώνιο!

«Το να είσαι αθλητής Παραολυμπιακών Αγώνων δεν είναι εναλλακτική του να είσαι αθλητής, είναι ένα ξεχωριστό σύνολο αθλημάτων. Αν μπορούσα να πω στους ανθρώπους ένα πράγμα, θα ήταν αυτό, δεν είναι εφεδρική επιλογή», δηλώνει.

Το 2020, η ντε Ροζάριο, ήταν ανάμεσα στις αθλήτριες που συμμετείχαν στη σειρά «Shero» της Barbie. Είχε μια κούκλα σχεδιασμένη προς τιμήν της, η οποία αποκαλύφθηκε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. «Νομίζω ότι νεότερη δεν θα το πίστευα ποτέ, Ότι εγώ, προσωπικά, θα ήμουν μια κούκλα. Ότι κάποιος που μου μοιάζει θα ήταν τόσο ορατός. Έτσι, ειλικρινά, είναι πραγματικά μια καταπληκτική, εκπληκτική εμπειρία. Το όλο θέμα», ήταν τα λόγια της.

Η ντε Ροζάριο διδάχθηκε από μικρή να αντιμετωπίζει την αναπηρία της ως ένα ουδέτερο γεγονός και να μάθει να ζει της ζωή της σ' ένα πλαίσιο που θα ορίσει εκείνη. Στο άθλημα που νιώθει να της προσφέρει ανεξαρτησία, στο άθλημα που τελικώς, γράφει Ιστορία...

Ακολούθησε το GWomen στο instagram

Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]