MotoGP 2025: Η χρονιά που είπε την αλήθεια για όλους

• Ο καλύτερος Μάρκεθ πάνω στην όχι καλύτερη Ducati
• Βγαίνοντας από τη σκιά του μεγάλου αδελφού
• Το breakthrough της Aprilia
• Η Yamaha στον αέναο δρόμο της μετάβασης
• Η ΚΤΜ σε κρίση
• Ο ρούκι της χρονιάς

Η σεζόν του MotoGP ολοκληρώθηκε στη Βαλένθια χωρίς τον θεαματικό χαρακτήρα άλλων ετών, αλλά με αρκετά στοιχεία που μας βοηθούν να διαβάσουμε πού βρίσκεται το πρωτάθλημα και προς τα πού κατευθύνεται. Αυτό που έλειψε από τη φετινή χρονιά σε επίπεδο δράματος, αναπληρώθηκε με ξεκάθαρες ενδείξεις για την αγωνιστική κατάσταση των ομάδων και των αναβατών. Ήταν μια χρονιά που έδειξε, ίσως πιο καθαρά από κάθε άλλη πρόσφατα, ποιος έχει κάνει τη δουλειά του και ποιος όχι.

Ο καλύτερος Μάρκεθ πάνω στην όχι καλύτερη Ducati

Πρώτα απ’ όλα, η χρονιά ανήκει δικαιωματικά στον Μαρκ Μάρκεθ. Δεν ήταν ο πιο εκρηκτικός αναβάτης του grid· ήταν όμως ο πιο ολοκληρωμένος. Με τη Ducati GP25 στα χέρια του, ο Ισπανός βρήκε αμέσως ρυθμό, αξιοποίησε όλα τα χαρακτηριστικά της μοτοσικλέτας και έκανε μια σεζόν όπου η ωριμότητα μέτρησε περισσότερο από τη σπινθηροβόλα ταχύτητα. Είδαμε μόνο αναλαμπές από τα «θαύματα» της παλιάς εποχής, αλλά είδαμε έναν αναβάτη με πλήρη έλεγχο του παιχνιδιού και αυτό είναι εξίσου -αν όχι περισσότερο- εντυπωσιακό.

Η Ducati, παρά το αφήγημα της αρχής της χρονιάς, είδε ότι η παλιά GP24 ήταν τελικά το βέλτιστο πακέτο. Η GP25 ζήτησε χρόνο, προσαρμογή και ένα διαφορετικό τρόπο οδήγησης που λίγοι μπόρεσαν να βρουν. Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την εικόνα του Πέκο Μπανάια. Ο δις Παγκόσμιος Πρωταθλητής δεν κατάφερε να συγχρονιστεί με τη νέα μοτοσικλέτα και βρέθηκε να κυνηγάει τις ισορροπίες από τον πρώτο κιόλας αγώνα. Για έναν αναβάτη που βασίζεται πολύ στο feeling, στην αίσθηση της πρόσφυσης και στις μικρές λεπτομέρειες στο όριο, η GP25 δεν ήταν έτοιμη. Και το αποτέλεσμα ήταν μια από τις πιο δύσκολες σεζόν της καριέρας του.

Βγαίνοντας από τη σκιά του μεγάλου αδελφού

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Άλεξ Μάρκεθ έδωσε ίσως την πιο ώριμη εικόνα του από τότε που μπήκε στη μεγάλη κατηγορία. Χωρίς να τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά με διαρκή βελτίωση και καθαρές εμφανίσεις, αξιοποίησε στο έπακρο την GP24 και έδειξε ότι μπορεί να στηρίξει μια πλήρη σεζόν με συνέπεια. Για έναν αναβάτη που για χρόνια βρισκόταν στη σκιά του αδελφού του, αυτό από μόνο του είναι σημαντικό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Άλεξ θα οδηγεί του χρόνου εργοστασιακή μοτοσικλέτα και η Ducati δεν του δίνει αυτήν την ευκαιρία απλώς επειδή είναι ο «αδελφός του Μαρκ». Όταν βγαίνεις δεύτερος σε ένα πρωτάθλημα αναβαθμίζετσι αυτόματα σε διεκδικητή τίτλου.

Το breakthrough της Aprilia

Από την άλλη πλευρά, η Aprilia ήταν ίσως η ομάδα που έκανε τη μεγαλύτερη πρόοδο. Η RS-GP έγινε πολύ πιο ανταγωνιστική και έδειξε ότι μπορεί να διαχειριστεί σωστά μια εποχή με μεγάλες τεχνικές απαιτήσεις. Ο Μάρκο Μπετζέκι ήταν η πιο σωστή έκφραση αυτής της εξέλιξης. Με τον Χόρχε Μαρτίν εκτός μάχης για μεγάλο μέρος της σεζόν, ο Ιταλός ανέλαβε τον ρόλο του «πρώτου αναβάτη» και ανταποκρίθηκε με τρόπο που λίγοι περίμεναν τόσο σύντομα.

Έδειξε ότι μπορεί να διεκδικεί με συνέπεια και ότι έχει τον χαρακτήρα να χτίσει πάνω σε αυτή τη χρονιά. Οι δύο διαδοχικές νίκες στα δύο τελευταία grand prix της χρονιάς μιλούν από μόνες τους. Το 2026, μαζί με τον υγιή Χόρχε Μαρτίν θα αποτελέσουν ένα πολύ ισχυρό δίδυμο.

Η Yamaha στον αέναο δρόμο της μετάβασης

Για τη Yamaha, (και) το 2025 ήταν μια ακόμα σεζόν μετάβασης. Η μοτοσικλέτα εξακολούθησε να βασίζεται στον inline-four και ούτε το ταλέντο του φοβερού Φάμπιο Κουαρταραρό κατάφερε να εξισορροπήσει τις εγγενείς αδυναμίες του. Σε μια εποχή όπου όλοι σχεδιάζουν γύρω από τις απαιτήσεις ενός V4, η Yamaha βρέθηκε αναγκαστικά ένα βήμα πίσω. Ο Κουαρταραρό έκανε εξαίρετες εμφανίσεις κατά καιρούς, αλλά το πακέτο δεν είχε διάρκεια. Το μεγάλο «στοίχημα» της Yamaha έρχεται του χρόνου, όταν θα δούμε επιτέλους τον νέο V4. Η φετινή χρονιά έδειξε απλώς ότι η ανάγκη για αλλαγή είναι επείγουσα.

Η ΚΤΜ σε κρίση

Η KTM, από την άλλη, πέρασε μια χρονιά που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχημένη. Οι αναβαθμίσεις δεν απέδωσαν με τον τρόπο που περίμενε η ομάδα, το πακέτο έδειξε συχνά ασταθές και ο απελπισμένος Πέδρο Ακόστα, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της νέας γενιάς, φάνηκε να κουβαλάει πίεση που δεν του αναλογεί. Η εικόνα σε αρκετούς αγώνες ήταν μιας ομάδας που ζητά πολλά χωρίς να έχει λύσει τα βασικά. Είναι ένα σημείο που η KTM πρέπει να δει με μεγάλη προσοχή ενόψει του 2026 – αν συνεχίσει να βρίσκεται στο grid.

Ο ρούκι της χρονιάς

Στο κομμάτι των νέων αναβατών, ο Φερμίν Αλντεγκέρ ήταν η πιο θετική έκπληξη της σεζόν. Με τη GP24 είχε ένα εξαιρετικό σημείο εκκίνησης, αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την απόδοση και τη συνέπειά του. Ο Ισπανός έδειξε ωριμότητα που δεν συναντάς εύκολα σε ρούκι και μια ικανότητα να διαχειρίζεται τον ρυθμό που προδίδει αναβάτη με πολύ πιο μεγάλη εμπειρία. Αν κάποιος ανέβασε τις προσδοκίες για το πού μπορεί να φτάσει, αυτός ήταν ο Αλντεγκέρ.

Συνολικά, το 2025 δεν ήταν η πιο θεαματική χρονιά στο MotoGP. Ήταν όμως μια χρονιά που ξεκαθάρισε ισορροπίες. Μπορεί να μην είχαμε το μεγάλο αφήγημα που τραβάει το κοινό, είχαμε όμως όλη την πληροφορία που χρειάζεται για να καταλάβει κανείς πού βρίσκεται σήμερα το MotoGP και πού πάει από εδώ και πέρα.