Η σχέση Χάμιλτον-Ferrari έδωσε ένα δύσκολο τεστ στην Ουγγαρία
Υπάρχουν αγωνιστικά τριήμερα στη Formula 1 που αποτυπώνονται στη μνήμη όχι τόσο για την ένταση ή το αποτέλεσμα, αλλά για την έκταση του ερωτηματικού που αφήνουν πίσω. Το Grand Prix της Ουγγαρίας, στη μέση μιας σεζόν με μεγάλες προσδοκίες και εξίσου μεγάλες αστοχίες για τη Ferrari, αποτέλεσε ένα τέτοιο σημείο καμπής. Γιατί όταν ένας επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής δηλώνει δημοσίως ότι ένιωσε «άχρηστος», το γεγονός ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας κακής εμφάνισης.
Η σύγκρουση κουλτούρας και πραγματικότητας
Η Ferrari και ο Λιούις Χάμιλτον βρέθηκαν μαζί στο προσκήνιο με την ανακοίνωση της συνεργασίας τους, δημιουργώντας τεράστιες προσδοκίες. Ήταν μια ιστορική ένωση: ο πιο επιτυχημένος εν ενεργεία οδηγός με τη δημοφιλέστερη και πιο εμβληματική ομάδα του σπορ. Το αφήγημα που δημιουργήθηκε ήθελε τον Χάμιλτον να αναγεννάται μέσα από τη Ferrari, και την ομάδα να αποκτά ξανά τη λάμψη που έχει σταδιακά απωλέσει. Όμως η φετινή πραγματικότητα, και ειδικά της εμφάνισής του στην Ουγγαρία, δεν αφήνει περιθώρια αυταπατών.
Ο Χάμιλτον δεν κατάφερε να βρει ποτέ ρυθμό στο Hungaroring, με απογοητευτικά αποτελέσματα στις ελεύθερες δοκιμές και με ένα Q2 που τον είδε να αποκλείεται χωρίς σαφές τεχνικό πρόβλημα – τη στιγμή μάλιστα που ο Σαρλ Λεκλέρ πήρε την pole. Καμία στρατηγική, κανένα setup, καμία επικοινωνία με την ομάδα δεν φαίνεται να λειτούργησε ικανοποιητικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντίδρασή του μετά τον αγώνα -ένα μείγμα απογοήτευσης, αμφισβήτησης και ενδοσκόπησης- μπορεί να εξηγηθεί, αλλά δεν παύει να προβληματίζει.
Αντικειμενικά, ο 40χρονος Χάμιλτον δεν είναι πια στο απόγειο της απόδοσής του. Είναι όμως ακόμα ένας εξαιρετικά ικανός οδηγός, με εμπειρία, τεχνική αντίληψη και στρατηγική σκέψη. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να οδηγήσει γρήγορα. Είναι αν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν του παρέχει το απαιτούμενο επίπεδο εμπιστοσύνης. Η Ferrari, από την πλευρά της, δείχνει να παλεύει με τα ίδια φαντάσματα εδώ και χρόνια: μονοθέσια που ξεκινούν τη σεζόν υποσχόμενα αλλά χάνουν γρήγορα τη δυναμική τους, λάθη στρατηγικής, αποσπασματική διαχείριση οδηγών και καταστάσεων.
Η περίπτωση Χάμιλτον-Ferrari δείχνει ήδη σημάδια κόπωσης, παρότι είναι ακόμη στην αρχή της. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα θέμα ατομικής ευθύνης. Είναι η δυσκολία συντονισμού δύο διαφορετικών πολιτισμών, προσδοκιών και ρυθμών. Ο Χάμιλτον προέρχεται από ένα περιβάλλον αυστηρά δομημένο και τεχνοκρατικό όπως αυτό της Mercedes. Η Ferrari, ακόμη και στην εποχή του Φρεντ Βασέρ, διατηρεί μια περισσότερο πολιτική και εσωστρεφή προσέγγιση. Αν οι δύο πλευρές δεν συγχρονιστούν σύντομα, τότε το project αυτό κινδυνεύει να καταλήξει σε μια ακόμα «σχεδόν ιστορική» συνεργασία, όπως τόσες άλλες στο παρελθόν της Scuderia.
Πέρα από τα πρόσωπα υπάρχει η ουσία
Για τη Formula 1 ως σύνολο, το ερώτημα είναι τι σηματοδοτεί μια τέτοια εξέλιξη. Βρισκόμαστε σε μια εποχή μετάβασης, με πρώτα τον Φερστάπεν και τώρα τη McLaren να κυριαρχούν, τις νέες τεχνολογίες να αναδιαμορφώνουν τον τρόπο που αγωνίζεται και καταναλώνεται το σπορ, και με το ενδιαφέρον του κοινού να επηρεάζεται από παράγοντες πέραν της αγωνιστικής δράσης. Ο Χάμιλτον ήταν, και παραμένει, μια γέφυρα ανάμεσα στο «παλιό» και στο «νέο» αφήγημα της F1. Αν αυτή η γέφυρα καταρρεύσει με τρόπο μη αξιοπρεπή, τότε ίσως και η F1 να χάσει ένα από τα πιο σταθερά της σημεία αναφοράς.
Δεν είναι απαραίτητο αυτό να συμβεί. Ούτε η Ουγγαρία είναι προάγγελος καταστροφής. Είναι όμως ένα καμπανάκι: για τον Χάμιλτον, ότι η επόμενη φάση της καριέρας του απαιτεί προσαρμογή· για τη Ferrari, ότι οι δομές και οι διαδικασίες της χρειάζονται εκσυγχρονισμό· και για το σπορ, ότι οι ιστορίες του δεν μπορούν πλέον να βασίζονται αποκλειστικά σε μύθους. Η πραγματικότητα είναι απαιτητική, το επίπεδο ανταγωνισμού αμείλικτο και η δημόσια εικόνα ευμετάβλητη.
Η εξέλιξη της σεζόν θα δείξει αν το project Χάμιλτον–Ferrari θα αποδώσει καρπούς ή αν θα μείνει ως μια ακόμη χαμένη ευκαιρία. Σε κάθε περίπτωση, η Formula 1 κερδίζει όταν οι μεγάλοι οδηγοί δοκιμάζονται σε νέες προκλήσεις. Και κερδίζει ακόμα περισσότερο όταν οι κρίσεις αντιμετωπίζονται με νηφαλιότητα, διαφάνεια και αυτογνωσία. Κάτι που τόσο η Ferrari όσο και ο Χάμιλτον οφείλουν να αποδείξουν ότι διαθέτουν, αν θέλουν αυτή η συνεργασία να αφήσει το αποτύπωμά της στο σπορ και όχι μόνο στα πρωτοσέλιδα.
Ακολουθήστε την σελίδα του gMotion στο Facebook!