Λίγοι γνωρίζουν ότι ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα πλησίασε στο να φορέσει τη φανέλα της Γιουβέντους. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν ο Αργεντινός μάγος αναζητούσε το μεγάλο του πέρασμα στην Ευρώπη, το Τορίνο βρισκόταν σταθερά στο μυαλό του ως ο ιδανικός προορισμός. Όχι μόνο επειδή η «Μεγάλη Κυρία» ήταν η πιο ισχυρή ομάδα της Ιταλίας, αλλά επειδή αντιπροσώπευε το απόλυτο ποδοσφαιρικό στάτους της εποχής.
Η Γιουβέντους των αρχών των ’80s ήταν κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος. Ήταν αυτοκρατορία. Στο ρόστερ της συνυπήρχαν ο Μισέλ Πλατινί, ο Ζμπίγκνιεφ Μπόνιεκ, ο Μάρκο Ταρντέλι, ο Κλαούντιο Τζεντίλε – παίκτες-σύμβολα μιας ομάδας που κέρδιζε τίτλους, όριζε ρυθμούς και καθόριζε τις ισορροπίες του ιταλικού ποδοσφαίρου. Για έναν νεαρό Μαραντόνα, που μόλις είχε αρχίσει να καταλαβαίνει το μέγεθος του ταλέντου του, η Γιούβε έμοιαζε με τον φυσικό προορισμό.
Ο ίδιος ο Ντιέγκο το παραδέχτηκε αργότερα, σε συνεντεύξεις και εξομολογήσεις: πριν καταλήξει στη Νάπολι, πίστευε ότι η καριέρα του θα τον οδηγούσε στο Τορίνο. Υπήρξαν επαφές, υπήρξαν διερευνητικές συζητήσεις, υπήρξε ενδιαφέρον. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Όμως, όσο προχωρούσαν οι κουβέντες, τόσο γινόταν φανερό ότι υπήρχε ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο, όχι αγωνιστικό, αλλά βαθιά φιλοσοφικό.
Η Γιουβέντους δεν ήθελε ποτέ έναν παίκτη μεγαλύτερο από τον σύλλογο. Το DNA της βασιζόταν στην πειθαρχία, στην ιεραρχία, στη συλλογική υπεροχή πάνω από το άτομο. Ακόμα και οι σπουδαιότεροι αστέρες της έπρεπε να υπηρετούν το σύστημα. Ο Μαραντόνα, όμως, δεν μπορούσε –και δεν ήθελε– να είναι απλώς «ένας από τους πολλούς». Δεν ήθελε να είναι το γρανάζι μιας μηχανής, ήθελε να είναι ο άξονάς της.
Υπήρξε ενδιαφέρον από τη Γιουβέντους. Υπήρξαν συζητήσεις. Το όνομα του Μαραντόνα πέρασε από τα γραφεία του Τορίνο στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν ακόμα αναζητούσε το ιδανικό του λιμάνι στην Ευρώπη. Όμως ο Μπονιπέρτι είδε κάτι που άλλοι αγνόησαν: ότι ο Ντιέγκο δεν θα ενσωματωνόταν ποτέ πλήρως στο «σύστημα Γιουβέντους». Και για τον ίδιο, το σύστημα ήταν ιερό.
Η Γιούβε εκείνης της εποχής είχε προσωπικότητες ισχυρές, αλλά πειθαρχημένες. Αστέρες, αλλά ενταγμένοι σε μια σκληρή δομή. Ο Μαραντόνα δεν θα ήταν ποτέ «ένας από αυτούς». Και αυτό, για τον Μπονιπέρτι, ήταν λόγος αποκλεισμού. Δεν ήταν προσωπική απόρριψη. Ήταν ιδεολογική.
Ο πρόεδρος πίστευε ότι η Γιουβέντους κερδίζει επειδή λειτουργεί ως μηχανισμός. Και αυτές οι δύο λογικές δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν. Ο ίδιος είχε πει «Στη Γιουβέντους δεν ψάχνουμε τον καλύτερο παίκτη. Ψάχνουμε τον κατάλληλο». Η ιστορία τον δικαίωσε και ταυτόχρονα τον διέψευσε.
Γιατί ο Μαραντόνα, αποκλεισμένος από το Τορίνο, βρήκε στη Νάπολη το ακριβώς αντίθετο περιβάλλον. Εκεί όπου δεν υπήρχε εξουσία, έγινε εξουσία. Εγινε ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να αμφισβητήσει τη «Μεγάλη Κυρία« όχι μόνο αγωνιστικά.
Ο Μπονιπέρτι με αυτή του την απόφαση, δημιούργησε τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο που είχε ποτέ ο σύλλογος.
